Ukraina jest nam potrzebna

W toczonej na S24 dyskusji o rzezi wołyńskiej brakuje refleksji nt. współczesnych polsko-ukraińskich stosunków. Tymczasem od niej po prostu nie da się uciec. Cała sytuacja wokół 65. rocznicy ludobójstwa na Wołyniu ma konkretny kontekst polityczny.

Nie jest dobrze, iż Ukraińcy nie poczuwają się do odpowiedzialności za zbrodnię. Jeszcze gorzej, iż kreują UPA na swoich bohaterów narodowych. Ale Ukraina jest nam po prostu potrzebna, tak, jak zawsze była. Musimy zrobić wszystko i za każdą cenę, by wyciągnąć Kijów z orbity rosyjskich wpływów. I to nawet czy Ukraińcy tego chcą, czy nie. Jak ktoś na S24 słusznie zauważył, kiedy Ukraina będzie w UE lub NATO będziemy mogli od nich domagać się przeprosin ile tylko będziemy chcieli.

Innym słusznym głosem były słowa Kaśki Pyzol, iż Ukraińcy to dzikusy, więc nie ma się co dziwić, że zachowywali się w przeszłości jak dzicz. A zarazem błąd popełnia Mohort pisząc, że UPA była była gorsza od Niemców i Rosjan, bo tamci nie chcieli nas totalnie wyniszczyć. Jak to nie? W planach Niemców Polacy mieli być kastą niewolników, przeznaczoną do eliminacji zaraz po Żydach. Rosjanie chcieli nas na zawsze wcielić do swego Imperium.

Ukraińcy nigdy nie mieli tak „ambitnych" planów. Chcieli wymordować Polaków mieszkających na terenach, które uważali za własne, ale nie chcieli wymazać Polski z mapy. Nie mieli nawet takiej możliwości. A Niemcy i Rosjanie owszem - i z zapałem przystąpili do tego dzieła.

W tej chwili sytuacja jest poniekąd podobna. Mamy z Ukraińcami rachunki krzywd, ale oni nie są nam w stanie zagrozić - nawet nie chcą. Tymczasem Niemcy i Rosja stale działają na rzecz wzrostu swej potęgi w Europie - a nie może się to odbyć inaczej, niż kosztem naszego kraju.

Największą szansą dla Polski na wzmocnienie własnej pozycji i zahamowanie ambicji potężnych sąsiadów jest nic innego jak ścisła współpraca z Ukrainą - a przede wszystkim powstrzymanie jej przed ciągle możliwym znalezieniem się po drugiej stronie barykady. By to uczynić politycy muszą na razie zapomnieć o szukaniu historycznej sprawiedliwości. Przykre, ale prawdziwe.