Oskar i Klaus

Klaus jest bez jednego ucha. Oskar dla symetrii jest bez oczu. Klaus nie słyszy pewnie w stu procentach – Oskar nie widzi w stu procentach.

 

Klaus wychował się na ulicy i pewnie stąd bezuszna pamiątka po burzliwym dzieciństwie. Oskar urodził się na farmie z niewidzącą pamiątką po trudnej ciąży swojej matki.

 

Klaus trafił do ośrodka adopcyjnego chudy, chory i z małymi szansami na przeżycie. Oskar na farmie miał towarzystwo kojotów, lisów, drapieżnych ptaków i małe szanse na przeżycie.

 

Po cudownym wyzdrowieniu Klaus okazał się kotem szalenie towarzyskim dla ludzi, ale nie dla kotów. Oskar nosem poznawał świat i był towarzyski dla każdego kogo wyczuł… nawet dla żmij…

 

Trudno przewidzieć jak potoczyły by się losy tych dwojga gdyby na ich życiowej drodze nie pojawiła się para młodych ludzi.

 

Klaus był już kocurkiem gdy został adoptowany i pojawił się w swoim nowym domu. W nowych, ciepłych i pełnych miłości okolicznościach ujawniły się kolejne, tym razem terapeutyczne właściwości bezuchego, pręgowanego mruczydła… wspiera emocjonalnie swoich ludzkich przyjaciół gdy muszą się na kilka godzin rozstać. Jest gadatliwy i zawsze odpowiada na zadane pytania.

 

Klaus mieszkał już pięć lat gdy do domu wprowadził się także Oskar. Dom podzielono na dwie części by uszanować indywidualizm Klausa i jego specyficzny stosunek do innych kotów.

 

Całkiem niepotrzebnie.

 

Kilka dni później, szara, niewidoma kulka siedziała już na grzbiecie swojego bezuchego przyrodniego brata… Klaus dał kolejny dowód miłości dla swojej nowej rodziny poprzez manifestację przywiązania do nowego kociego brata, który swawolił z energią znaną tylko małym kotom.

 

Dzisiaj Klaus i Oskar są gwiazdami mediów, na Facebooku jest profil Oskara, na którym pełno jest także Klausa. Na YOU TUBE także... Stacja ABC News pokazała Oskara bawiącego się kilka minut po przyjeździe do nowego domu. Ellen Degeneres Schow pokazała zmagającego się Oskara z podmuchami powietrza dochodzącymi z suszarki do włosów…

 

W tym późno grudniowym czasie Klaus i Oskar pokazali także jak bardzo potrafią pomóc w przygotowaniach do świąt. Klaus wspierał przy pracy swoją opiekunkę uważnym spojrzeniem, a przecież każdy z nas wie jak bardzo pomaga tylko czyjaś obecność w naszych codziennych obowiązkach… nic tak przecież nie usprawnia pracy jak kocię siedzące na klawiaturze kompa czy też wszechobecna kocia sierść sygnalizująca, że nie jesteśmy tak naprawdę sami w domu. 

 

Oskar natomiast podjął współpracę w dekorowaniu choinki… jego zaangażowanie obejrzało już prawie dwieście tysięcy osób a pewnie to nie koniec gdyż dawne spotkanie Oskara z małą piłką obejrzało kilka milionów.

 

 

Sprawa z choinką skończyła się tak, że opiekunowie stwierdzili, że być może to nie była dobra choinka i nie pasowała do ich domu.  Ale to nic… mają w końcu Klausa i Oskara i te koty są dla nich błogosławieństwem.

 

Wspaniali ludzie 

 

*****

 

Dlaczego o tym piszę?

 

Siedzi jeszcze we mnie jak drzazga pewien artykuł, który ukazał się na sąsiednim portalu i wymiana zdań pod nim, która sprowadziła się do tego, że pomaganie innym jest hipokryzją gdyż na świecie jest mnóstwo istot potrzebujących, które pomocy nigdy się nie doczekają…

 

Nie rozumiem takiej postawy, a już w ogóle nie rozumiem nazwanie pomocy i charytatywności – podłością.

 

Ogrom ludzkiego nieszczęścia na ziemi jest tak wielki, że wystarczy go na obdarowanie całego kosmosu… ale to nie oznacza, że jesteśmy zwolnieni od odpowiedzialności za innych. Nie pomożemy dzieciom w Somalii czy w Indiach, ale możemy pomóc dzieciom polskim poprzez adopcje lub różne Fundacje. Nie pomożemy kotom i psom lądującym na talerzach w Azji albo mordowanym na Ukrainie, ale możemy pomóc zwierzakom w naszych schroniskach…

 

Ponieważ  nigdy nie jesteśmy tak biedni, aby nie stać nas było na udzielenie pomocy potrzebującemu, a możliwość pomagania jest wielkim darem jaki otrzymaliśmy i wielką radością jaki nam ten dar wraz ze sobą przynosi...

 

alex