Piotr Kempisty: Środowisko Krytyki Politycznej działa na rzecz powstania w naszym kraju lewicowej formacji z prawdziwego zdarzenia. Wymaga to często dokonywania ocen polityki prowadzonej przez różne partie polityczne, w tym SLD. To prawda, że Sojuszowi dość często – mówiąc kolokwialnie – „obrywa się” ze strony Krytyki. Te „złe słowa”, o których wspominasz w pytaniu, mają jednak konstruktywny charakter. Wskazują na realne problemy, z którymi musi uporać się polska lewica, a także piętnują zaniedbania ideowe i zwyczajne błędy taktyczne popełniane przez partię Grzegorza Napieralskiego. Wielu polityków SLD odbiera to niesłusznie jako wymierzony w nich atak. Świadczy to moim zdaniem o braku elementarnej wiedzy na temat działalności środowiska KP.
Nie ukrywam, że należę do SLD od 18 roku życia, czyli od 8 lat. Statut Sojuszu Lewicy Demokratycznej daje mi prawo do oceniania polityki mojej partii, także do formułowania krytycznych uwag wobec niej. Nie widzę sprzeczności pomiędzy członkostwem w Sojuszu, a pracą w Klubie Krytyki Politycznej. Cel jest ten sam – Polska demokratycznego socjalizmu.
Bisior: Wiem, jak wygląda praca w REDakcji, czy mógłby Pan przedstawić działalność Białostockiego Klubu KP?
Piotr Kempisty: Klub Krytyki Politycznej w Białymstoku powstał w kwietniu 2008 r. z inicjatywy grupy młodych osób związanych z różnymi organizacjami lewicowymi. Działalność zainaugurowaliśmy 18 kwietnia 2008 r. dyskusją pt. „Jaka Lewica?”. Wysoka frekwencja na tym spotkaniu dodała nam skrzydeł i pojawiły się kolejne inicjatywy: spotkanie z Jackiem Żakowskim nt. książki „Co z tym Kansas?” Thomasa Franka (29 maja), dyskusja pt. „Liberalizm, lewica, feminizm” (30 czerwca) oraz obchody 65. rocznicy powstania w białostockim getcie (18 sierpnia).
Od strony technicznej pracę Klubu organizuje trzech równoprawnych względem siebie Koordynatorów. Raz na dwa tygodnie spotykamy się w szerszym gronie i knujemy co by tu jeszcze w konserwatywnym Białymstoku zmalować (na czerwono rzecz jasna). Jesteśmy otwarci na nowe osoby, które chcą się ideowo i społecznie realizować w naszym Klubie.
Bisior: Z jakim oddźwiękiem lokalnym (pozytywnym i negatywnym) spotkała się inauguracja Pańskiego Klubu?
Piotr Kempisty: Na inauguracyjne spotkanie z udziałem Sławka Sierakowskiego i dwóch lewicowych filozofów: Mirka Miniszewskiego oraz Bartosza Kuźniarza przyszło ok. 120 osób, co stanowi wyśmienity rezultat jak na tradycjonalistyczno-konserwatywny Białystok. Byli to w głównej mierze studenci, pracownicy naukowi Uniwersytetu, a także działacze społeczni i polityczni. Dyskusji towarzyszyła obecność mediów, a w lokalnym dzienniku ukazała się obszerna i szczegółowa relacja.
Reakcje po spotkaniu były generalnie pozytywne. Głosy krytyki koncentrowały się w głównej mierze na zarzutach, że jesteśmy elitarną sektą, nasz intelektualny przekaz nie trafia do ludzi a lewicy już nie ma. Kilku partyjnych bonzów (zarówno z lewicy jak i prawicy) zaczęło postrzegać naszą młodą ekipę jako zagrożenie, co nas szczerze ubawiło.
Większość osób, z którymi rozmawiałem mówiła jednak, że dobrze się stało, że taka inicjatywa zawitała do naszego miasta. Wiele osobistości życia publicznego omijało dotąd Białystok, teraz zaś może to ulec zmianie. Wskazywano też, że działalność Klubu umocni pozycję białostockiego środowiska lewicowego, co również ma niebagatelne znaczenie.
Z czasem zaczęli się do nas zgłaszać ludzie zainteresowani zaangażowaniem w prace Klubu Krytyki Politycznej, a my jesteśmy otwarci na nowych działaczy. W czasach kryzysu lewicy każdy kto ma serce po lewej stronie i chce to wyrazić społeczną aktywnością, jest dla nas na wagę złota.
Bisior: Jak i w jaki sposób, Pana zdaniem, można byłoby zaszczepić w Polakach „świadomość ekologiczną”?
Piotr Kempisty: Brak świadomości ekologicznej u Polaków to poważny problem cywilizacyjny. Odpowiedzią na niego jest przede wszystkim edukacja. Szacunek dla Ziemi, jej przyrody i zasobów powinien być młodemu Kowalskiemu wpajany od najmłodszych lat. Ekologiczne nawyki wyuczone w procesie kształcenia mają szansę stać się trwałymi. Wrażliwość na dobro środowiska zdobyta raz, może być przekazywana następnym pokoleniom. Lekcje WOS-u powinny w mniejszym stopniu uczyć kompetencji i składu Trybunału Stanu, a w większym stopniu szacunku dla innych ludzi i przyrody. Lekcje tak rozumianej nowej etyki powinny być równoprawnym i poważnie traktowanym przedmiotem obowiązkowym. Jest to tym bardziej istotne, gdyż wg. najnowszych badań Instytutu na rzecz Ekorozwoju, grupą najmniej wyczuloną na kwestię ochrony środowiska są osoby młode, w wieku od 18 do 24 lat.
Uważam również, że aktywniejszą rolę w promowaniu postaw pro-ekologicznych powinny odgrywać instytucje administracji rządowej i samorządowej. Wzorem państw skandynawskich organy Państwa i samorządu powinny realizować długofalowe i kompleksowe projekty informacyjno-edukacyjne skierowane do obywateli. Wiąże się to oczywiście z przekazaniem na ten cel dodatkowych środków budżetowych. Neoliberałowie powiedzą zapewne, że naszego kraju na to nie stać. Tak to już jest, że kasa na zbrojenia i wojny znajdzie się zawsze, zaś na bobry, storczyki i czyste rzeki już niekoniecznie.
Podnoszeniu poziomu świadomości ekologicznej sprzyja też bogacenie się społeczeństwa. Gdy zaspokojone są podstawowe potrzeby (żywność, dach nad głową, bezpieczeństwo itp.) człowiek zwraca swoją uwagę w stronę zagadnień niematerialnych, wśród nich znajduje się szacunek dla środowiska. Zgodnie ze wspomnianymi wyżej badaniami, świadomość ekologiczna to cecha przede wszystkim ludzi z wyższym wykształceniem, zamieszkujących duże miasta i posiadających dobrą sytuację materialną. Problem polega na tym, że polskie społeczeństwo się nie bogaci. Ceny rosną, a płace stoją w miejscu. Wierzę, że konsekwentna walka polityczna prowadzona przez autentyczną lewicę sprawi, że będzie to ulegać zmianie.
Istotne jest także zrozumienie przez polskich obywateli zależności – często subtelnych – pomiędzy niektórymi ich działaniami a ekologią. Jest to szczególnie widoczne w przypadku zachowań konsumenckich. To, jaki produkt kupujemy, nie pozostaje bez wpływu na środowisko i należy o tym pamiętać.
Bisior: Jaka przyszłość lewicy w Polsce i Europie?
Piotr Kempisty: Lewica powstała ponieważ wyzyskiwani i prześladowani stwierdzili kiedyś: „Hej, ludzie! Przecież tak wcale nie musi być!”. Zebrali się w kupę i wywalczyli sobie określone prawa i wolności. Pomimo licznych rewolucji, walk klasowych oraz procesu demokratyzacji, świat nadal nie jest miejscem, w którym się godnie i spokojnie żyje. Z tym zgodzi się chyba każdy, bo widać to gołym okiem. Dotyczy to szczególnie krajów ubogiego Południa. Sytuacja nie dość, że nie idzie ku lepszemu, to wydaje się pogarszać. Kapitalizm jest totalny, kontroluje i degeneruje wszystko, od środowiska naturalnego, przez kulturę, na ludzkości kończąc. Szczególnie odrażające jest to, że istota ludzka stała się towarem i surowcem. Wyzysk człowieka jest opłacalny i dlatego tolerowany. Igrzyska w Chinach są tego świadectwem. Zło na świecie to powód dla którego Lewica będzie prowadzić swą walkę dalej i żadne prawicowe brednie o „końcu historii” tego nie zmienią.
Jaka będzie ta lewica? Tego nie wiem, nikt chyba nie wie poza „wszystkowiedzącymi”. Można jednak wskazać pytania na jakie Lewica (w tym polska) musi sobie odpowiedzieć.
Fundamentalna kwestia, to czy system kapitalistyczny należy reformować i czynić bardziej znośnym (zgodnie z koncepcją tzw. trzeciej drogi), czy też należy go zastąpić całkowicie innym modelem. Skłaniam się do drugiego rozwiązania w postaci demokratycznego socjalizmu. Rzeczywistość pokazuje, że kapitalizm jest jak hydra, gdy utniesz tylko jedną głowę, natychmiast wyrasta następna, jeszcze groźniejsza i tak w kółko.
Ponadto partie lewicowe powinny zastanowić się nad zmianą taktyki prowadzenia walki politycznej. Spadające na łeb i szyję notowania tych ugrupowań socjaldemokratycznych, które wygładziły swoje ideowe kanty na rzecz kompromisu i – często – współrządzenia z prawicą, jednoznacznie dowodzą, że lewica powinna wrócić do stricte socjalistycznego programu. Musi ona podjąć frontalną walkę ideologiczną z przeciwnikami politycznymi oraz pielęgnować swoją tożsamość. Konsensus zawarty przez reprezentantów różnych opcji zawierany ponad głowami społeczeństwa, to nie tylko oszukiwanie wyborców, ale również dawanie oręża partiom skrajnym i szowinistycznym. Kiedy różnice między ugrupowaniami się zacierają, ludzie wybierają alternatywy w postaci partii populistycznych. Lewica sama musi stać się alternatywą wobec dominującego neoliberalnego porządku. Tylko tak może ona odzyskać zaufanie ludzi i zmobilizować ich do oporu wobec opresyjnego systemu.
W latach 70-ych rozpoczął się proces tzw. backlashu, tj. przenoszenia sympatii tradycyjnego elektoratu lewicy na konserwatywno-neoliberalną prawicę, która zagospodarowała niezadowolenie klas słabszych i skierowała je przeciwko „liberalnym elitom”. Nagle przeciwnikiem ubogiego farmera stały się lewicowe, inteligenckie i kosmopolityczne elity, a rzecznikami swojscy, prostolinijni republikanie szanujący „amerykańskość” i „wartości”. Ten fenomen społecznej autodestrukcji opisał Thomas Frank w książce „Co z tym Kansas?” wydanej w Polsce nakładem wydawnictwa Krytyki Politycznej. Lewica musi sobie z tym poradzić, inaczej nie wyjdzie na prostą. Liderzy ruchu lewicowego powinni „odbrazić się” na społeczeństwo, które wcześniej stawiało na inne konie i ponownie nawiązać kontakt z ludźmi. Bez ludzi bowiem, nie da się ruszyć z posad bryły świata, nawet najmniejszej grudki.
Piotr Kempisty - autor bloga www.lewicowiec.blox.pl, koordynator Klubu Krytyki Politycznej w Białymstoku.



Komentarze
Pokaż komentarze