Konserwatywność - która dominowała zarówno na prawicy, jak i na lewicy, brak ostatecznego rozliczenia z czarną kartą historii kraju, pasywność (a także dużo gorsza interpasywność) wśród społeczeństwa i jego „elit”, akceptowanie polityki kolonialnej Stanów Zjednoczonych oraz traktowanie seksualności jako towaru, to wszystko to główne czynniki wybuchu protestów w Niemczech.
Stanisław Brzozowski swojego czasu pisał, że „romantyzm to bunt kwiatu przeciwko swym korzeniom”. Koniec lat 60. to właśnie taki okres, podczas którego zburzono ostatecznie porządek panujący po II wojnie światowej. Zaczęto debatować o stosunkach między płciami, nierozliczonych czasach nazizmu w Niemczech i ekologii – krótko mówiąc, nie chciano tematów tabu. Młodzież pragnęła zbudować swoje państwo na sprzeciwie wobec nietolerancji i niesprawiedliwości.
Dzisiejsza Polska jest tak samo zakłamana i konserwatywna, jak RFN w latach 60. U nas także każda debata o trudnej historii kraju jest zagłuszana okrzykami, że to my zawsze byliśmy uciskani przez innych, nie inaczej. Popularnością w naszym kraju cieszy się połaniecczyzna z tą całą swoją (już wyżej wspomnianą) martyrologią oraz – jak to opisał Brzozowski – z „cierpieniem na pluszowym krzyżu”. Ekologia wciąż traktowana jest jako odbieranie ludziom wolności, a państwo jest za słabe, by ostatecznie ukrócić działanie grup neonazistowskich oraz niwelować nierówności w społeczeństwie. Nadal obowiązują ustawy zabraniające samostanowienia kobietom o swoim ciele, a one same - jak niegdyś w Niemczech – są praktycznie wyłączone z debaty publicznej w Polsce.
Zatem postawione przeze mnie pytanie w tytule nie jest nie na miejscu.
Jednak niech nie boją się dzisiejsi prawicowcy. W naszym kraju lewica kulturalna to wciąż egzotyka, ale podłożem dla polityki jest kultura, a ta jest bastionem lewicy.


Komentarze
Pokaż komentarze (7)