Z myślą o tych, którzy odeszli...

                          

                             Kiedy miedzianą rdzą
                             pożółkłych jesiennych liści więdną obłoki,
                             zgadujemy, czego od nas obłoki chcą,
                             smutniejące w dali swojej wysokiej.

                             Na siwych puklach układa się babie lato,
                             na grobach lampy migocą umarłym duszom,
                             już niedługo, niedługo czekać nam na to,
                             już i nasze dusze ku tym lampom wkrótce wyruszą.

                             Jeżeli życie jest nicią - można przeciąć tę nić,
                             i odpłynąć na obłoku niby na srebrnej tratwie...
                             Ach, jak łatwo, ach, jak łatwo byłoby żyć,
                             gdyby nie żyć było jeszcze łatwiej!

                                   "Dzień zaduszny" - Jan Brzechwa