Coś o służbie Zdrowia

W moim wieku spotkania często kończą się omawianiem tematu zdrowia i usług medycznych. Taki to los starszego pokolenia. Miast o dziewczynkach, samochodach czy innych przyjemnościach my starzy mówimy o bolących kościach, krzyżach czy opuchniętych nogach. Teraz jeszcze jak słyszę dochodzi krytyka służby Zdrowia a konkretnie szpitali. Wiadomo że żyjemy w kraju który ma problemy z wypłatą należnych środków za procedury medyczne tylko co to obchodzi chorego człowieka? Człowiek schorowany wymaga leczenia, pomocy medycznej płacąc jako emeryt ponad 1 tys/miesiać składki medycznej - mówi znajomy emeryt. A co go czeka?  Z jego relacji czekał ponad 7 miesięcy na przyjęcie do oddziału kardiologii  z podejrzeniem niewydolności serca. Przyjęty miał przeprowadzone badania i ..... Stwierdzono u niego migotanie przedsionków czy mięśnia ( nie umiał dokładnie określić) serca i wysłano go do domu z zaleceniami oszczędnego życia w oczekiwaniu na ponowną hospitalizację. Terminu rozmówca oczywiście nie ma wyznaczonego. 

Inna sprawa. Gość po wypadku "dorobił" się dwustronnego wylewu podtwardówkowego i uszkodzenia odcinka szyjnego kręgosłupa. Po odsączeniu krwiaków wrócił do sprawności z ograniczeniami. Pomimo upływu kilkunastu miesięcy człowiek nie odzyskał pełnej sprawności z powodu ostrych zawrotów głowy co eliminuje go z pracy jako kierowca z uwzględnieniem innych prac fizycznych. 

Takich przypadków w kraju zapewne jest multum. Każdy przypadek przewlekłej choroby wymaga stałej, nie ograniczonej opieki medycznej. A jak jest? TRAGICZNIE !!! Skandaliczny jest przypadek ostatnio nagłośniony przez MAMĘ Hani która z powodu opieszałości służby Zdrowia nie doczekała się pomocy medycznej. Tak nie powinno być w państwie chwalącym się awansem do 20 najbardziej rozwiniętych państw świata. Bo zdrowie społeczne to zdrowie państwa a to jest warte jednego miliarda złotych mniej na zbrojenie a więcej na zdrowie ludzi. Oczywiście pod warunkiem rozsądnej płacy medykom - nie w milionach złotych ale na tyle godnej by nie mogli narzekać " na biedę". Bo mam w rodzinie medyka anestezjologa zarabiającego w porywach do 40 tyś.zł z dyżurami. 

Stan służby Zdrowia oceniać powinno się od zadowolenia społeczeństwa z usług medycznych a nie inwestycji rządzących nie mających później pokrycia finansowego w lecznictwie.