Miłość?

Miłość między dwojgiem ludzi, między kobietą a mężczyzną. Czy jest ona możliwa? Czy nie jest tak, że z czasem przekształca się ona w rutynę? Słyszałem kiedyś piękne a jakże trafne powiedzenie ( przysłowie):  " Gdzie rutyna wchodzi drzwiami, tam miłość ucieka oknem". Chyba coś w tym jest, jeśli popatrzymy na ilość, wciąż rosnacą, podań o unieważnienie małżeństwa. 

Nie neguję i nie przeczę w miłość rodzica do dziecka, jest to odrębny temat. Nie chciałbym, aby mylnie kojarzono tytuł mojego felietonu. Chciałbym abyśmy głębiej przypatrzyli się instytucji małżeństwa, narzeczeństwa czy zwykłych, romantycznych (bynajmniej) na początku, związków. 

Czytałem w jakimś naukowym czasopiśmie swojego czasu felieton pewnego autora, iż naukowcy odkryli, że nie jesteśmy ( ponoć uwarunkowane jest to w genach) to wierności jednej osobie. Czy jeśli tak jest, gdyż narazie to "odkrycie naukowe" nazwałbym hipotezą a nie faktem naukowym, to każde magiczne słowo : " kocham Cię", jest czystą hipokryzją? Bo jeżeli tak, to w rzeczywistości słowo : "kocham" jest kłamstwem. 

Kłamstwem zaś chyba nie jest, skoro potrafimy oddać życie za drugiego człowieka, kiedy kochamy nasze dziecko, kiedy codziennie się dla niego\niej poświęcamy, pracując w pocie czoła. 

Jeśli zaś, ta miłość dwojga ludzi ulatnia się "jak banika mydlana" pod wpływem czasu, osób trzecich, to być może, jednak coś jest "nie tak"? Z miłością bowiem jest jak z rośliną, aby wzrastała, potrzebna jest jej woda. Dla tego uczucia którego nie widzimy a czujemy, potrzebny jest czas oraz wiele innych nadrzędnych czynników. 

Jednak ta miłość "ginie", gdy dochodzą zdrady, kłamstwa, "kult pieniądza' , hedonizm, itd. Czy więc ta miłość między dwojgiem ludzi jest prawdą czy kłamstwem? 

Czy można stwierdzić, że miłość "umarła" w XX i XXI wieku? 

Trudne pytanie a jeszcze bardziej trudna odpowiedź.