HIV dziecka. Jak rozmawiać?

Wiemy chyba wszyscy czym jest HIV, więc pominę wyjaśnienie podstawowych definicji. Jednak HIV dalej jest problemem, nie tylko natury medycznej ale przede wszystkim społecznym. Rzekomo jesteśmy społeczeństwem "wykształconym" a gdy dowiadujemy się o tym, iż przykładowo nasz sąsiad czy przyjaciel zachorował, albo się od niego odsuwamy albo traktujemy jak trędowatego. Dobrze, że polski ustawodawca nie wprowadził obowiązku informowania "reszty" o tej chorobie.

HIV dziecka jest dla rodziców olbrzymią tragedią. Zawala się cały świat. Jednak nauka poszła o "lata świetlne do przodu", leki najnowszej generacji, powodują, że dziecko moze nawet przeżyć własnych rodziców. Wiadomo, że HIV jest dalej nieuleczalną chorobą ale chorobą z którą można wieść normalne życie, przestrzegając rad i wskazań lekarzy. HIV jest niczym w porównaniu do AIDS, które jest już prawdziwym "piekłem". Wszystko jednak zależy od nastawienia psychicznego. Od podejścia do choroby, do tego czy damy się złamać, czy będziemy korzystać z niego pełną piersią.

Wiemy bowiem, że i tak umrzemy. Nie znamy tylko ani dnia ani godziny. Ważne jest to, aby przejść przez to życie, dobrze czyniąc. Tak samo jak umierają ludzie zdrowi, w różnym wieku, śmierć nie wybiera, nie robi podziałów jakie robi człowiek. I ludzie zdrowi umrą i ludzie chorzy. Pytanie jest jedno: czy potrafimy obdarzyć ludzi chorych na HIV miłością? I chodzi tu o najbliższe osoby, chłopaka, dziewczynę, matkę, ojca? Czy potrafimy zapewnić im najwyższy komfort w umieraniu jakim jest obecność drugiego człowieka i fundament nadrzędny: miłość?

Bez tego żadne leki, supergeneracji nie przyniosą efektu, jeśli człowiek jest złamany.

E. Hemingway, mawiał: " Człowieka można zniszczyć ale nie pokonać". Nawet śmierć, bo póki żyje o nim pamięć, żyje on w sercach i duszach osób żyjących.

Bo większym ryzykiem jest rodzić się niż umrzeć.

Pisarz: Tomasz Matjas