Henryk II, syn Henryka I Brodatego (księcia wrocławskiego, krakowskiego, wielkopolskiego, opolskiego) i św. Jadwigi z Andechs (św. Jadwigi Śląskiej). Przyjmuje się, że urodził się na przełomie XII i XIII w. Dokładna data nie jest znana. Henryk już od młodości był dopuszczany przez ojca do rządzenia księstwem. Po zajęciu przez Henryka Brodatego Wielkopolski w latach 1233-1234 został namiestnikiem na tym terenie. Od 1224 roku otrzymał od ojca przyzwolenie na posługiwanie się własną pieczęcią książęcą, posiadał swój dwór i swoich urzędników, co wiązało się z faktycznym sprawowaniem władzy książęcej. Henryk Brodaty widział w nim kontynuatora swojej polityki zjednoczeniowej ziem polskich. Poczynił już dyplomatyczne zabiegi, aby Henryk II otrzymał koronę polską.
Po śmierci ojca w 1238 roku Henryk II kontynuował politykę zjednoczeniową. Musiał jednak przezwyciężać tendencje odśrodkowe i walczyć z przeciwnikami, próbującymi po śmierci Brodatego oderwać niektóre ziemie, nad którymi sprawował władzę. Mimo tych trudności udało mu się utrzymać władzę na Śląsku, w Małopolsce i Wielkopolsce, i było to ogromne osiągnięcie. To stanowiło powód do rozpoczęcia starań u papieża Grzegorza IX o uzyskanie korony. Za główny ośrodek sprawowania władzy Henryk II wybrał Wrocław i tu skupiało się życie polityczne kraju.
Jednak nadchodziło nowe, wielkie niebezpieczeństwo. Do wschodnich granic Polski zbliżyli się Mongołowie. Po zniszczeniu księstw ruskich ruszyli na Królestwo Węgier. Żeby nie dopuścić do możliwości, że rycerstwo polskie przyjdzie Węgrom z pomocą, Batu-chan wysłał na Polskę armię w sile 10000 wojowników.
Na terenie Małopolski nie udało się powstrzymać tatarskiej hordy. Główne miasta prowincji, Kraków i Sandomierz, poddały się Tatarom. Ci przemieszczali się dalej na zachód. Na Śląsku Henryk II przygotowywał się do odparcia najazdu. Pod Legnicę wzywał całe rycerstwo polskie. Zbierał oddziały przybyłe z Małopolski, Wielkopolski i Śląska. Liczył także na pomoc Niemców i Czechów, z którymi utrzymywał dobre stosunki, jednak ci nie przybyli. Pojawiły się tylko oddziały templariuszy i joannitów.
Wielka bitwa rozegrała się 9 kwietnia 1241 na polach pod Legnicą. Zakończyła się klęską wojsk Henryka II i śmiercią księcia. Przyczyn klęski upatruje się w stosowaniu przez Tatarów innych sposobów walki, nie znanych w Europie, a także w ucieczce z pola bitwy oddziałów księcia opolskiego Mieszka II Otyłego.
Książę Henryk II prawdopodobnie w czasie ostatniej fazy bitwy został wzięty do niewoli. Gdy nie zgodził się uklęknąć nad ciałem tatarskiego wodza poległego w Małopolsce, ucięto mu głowę. Tatarzy zabrali ją ze sobą na Węgry.
Ciało księcia odnaleziono na polu bitwy dzięki wskazówce księżnej Anny, żony Henryka. Zostało pochowane w ufundowanym wcześniej przez niego klasztorze franciszkańskim we Wrocławiu.
W późniejszych latach księciu Henrykowi II nadano przydomek „Pobożny”.
Książę Henryk II Pobożny był ożeniony z córką króla czeskiego Ottokara I – Anną. Mieli 12 dzieci. Księżna Anna zmarła w 1265 roku i została pochowana w klasztorze klarysek we Wrocławiu.
Więcej:
Radio Maryja, audycja – Rozmowy niedokończone: Henryk Pobożny i jego żona księżna Anna, dzisiaj, 15 czerwca 2015, godz. 21:30.
Komentarze
Pokaż komentarze (5)