O tym, że Wrocław jest otwarty i tolerancyjny, starał się przekonać jego burmistrz*, Rafał Dutkiewicz. Wystąpił on na estradzie w czasie koncertu "Wrocław dla torancji i otwartości". Wrocław oraz cały Śląsk zawsze był otwarty dla przybyszów. Tutaj mieszkały mieszane rodziny czesko-polskie i niemiecko-polskie, tu od zawsze żyli Polacy i chociaz można debatować nad czasem, od kiedy możemy mówić o poczuciu odrębności narodowej, to Śląsk nigdy nie był obszarem zamkniętym. Osadnicy z Europy Zachodniej osiedlali się tu od czasów zagospodarowywania pól uprawnych wyrwanych pierwotnej puszczy. Tu osiedlali się specjaliści od osuszania bagien, tu gwarkowie zakładali pierwsze wyrobiska poszukiwanych minerałów.
http://i.iplsc.com/rafal-dutkiewicz/0004WF2M4H2T2QKL-C116-F4.jpg
W związku z osiedlaniem się przybyszów innych narodowości - zwłaszcza niemieckiej, opracowano zasady prawa określane też osadnictwem na prawie niemieckim. Stąd tak wiele jest elementów wspólnych dla kultur europejskich.
Jest jednak coś, co budzi we mnie niechęć. Chcemy co prawda być otwarci na inne kultury i narody, ale nie jesteśmy odporni na rzeczy złe, sprzeczne z polską tradycją. Elegancki mężczyzna musi mieć swój styl podporządkoway dyscyplinie. Osoba na eksponowanym stanowisku musi być starannie ubrana, każdy guzik musi być zapięty we właściwym miejscu, a "wczorajszy zarost" można dopuścić tylko na drugi dzień po dłuższej debacie poza miejscem stałego zamieszkania i tylko bardzo wcześnie rano.
Nie będę upierał się, że elegancki mężczyzna musi przebierać się ze względu na określone pory dnia wzorem Anglików, ale niech chociaż będzie ogolony. Osoby pracujące na kierowniczych stanowiskach z zasady ubierają się w koszule z dokładnie zapiętym guzikiem pod szyją i obowiązkowo z krawatem, rzadziej muchą. Luzacki styl jest tu raczej nie na miejscu.
Przypisy
* burmistrz - tradycyjne określenie najwyższego urzędnika zarządzającego miastem. Podobnie, jak na czele wsi stał wójt, zaś na czele województwa - wojewoda. Obecne przepisy administracyjne rozróżniają funkcję osoby zarządzającej miejscowością w zależności od liczby jej mieszkańców. Moim zdaniem w tekstach poświęconych miastu warto przywrócić ten piękny tytuł, bowiem obowiązki burmistrza zawsze dotyczą zadań osoby pełniącej ten urząd bez względu na liczbę dusz zamieszkujących daną miejscowość. Formalizowanie tytułu stosownie do przepisów prawa ma tę słabość, że wystarczy zmienić ustawę, by nagle stosować inne słowo oznaczajace tradycyjnie ten sam termin. Stąd warto wznieść się ponad zapis ustawowy i używać nazwy uwarunkowanej historycznie nawet wtedy, kiedy nie jest poprawna pod względem formalno-prawnym. Administracja potrafi zaskakiwać nas swoimi pomysami, ale czy musimy im ulegać ?
Komentarze
Pokaż komentarze