Moralność pani Kopacz

Ostatnio w mediach często pojawia się polityk o wybitnym zacięciu teologicznym. Pani Minister Ewa Kopacz, bo to o nią oczywiście chodzi, dotąd była znana z nieudolnego kierowania służbą zdrowia i braku umiejętności obsługi kserokopiarki, teraz poznajemy jej nowe oblicze, kiedy dokonuje błyskotliwej egzegezy nauczania kościoła katolickiego. Jak się domyślam nadzwyczajne zainteresowanie doktryną wiary bierze się prawdopodobnie z prób nałożenia, ewentualnie potwierdzenia zaciągnięcia na osobę pani minister ekskomuniki, z którą to inicjatywą wyszły konserwatywne środowiska katolickie skupione wokół Frondy. Przyznam, że myśli prezentowane publicznie przez panią minister są niezwykle oryginalne -dziś na przykład mogliśmy się dowiedzieć w wieczornym wczorajszym programie TVN24, że „wolność ponad wszystko” jest wpisana w wiarę katolicką, zerwała tą deklaracją z obowiązującą do tej pory główną linią strategiczną postulowaną przez premiera tj. polityką miłości, która według wszelkich znanych znaków na niebie i ziemi bliższa była myśli chrześcijańskiej i katolickiej.

 

Jeszcze ciekawiej wypowiadała się ostatnio w którejś z rozgłośni radiowych. Stwierdziła, że zupełnie oddziela funkcję ministra, którą pełni od przekonań moralnych, które wyznaje. Moralność zostawia w przedpokoju urzędu, który obejmuje. To niezwykle interesujące podejście. Ciekawe, czym zatem kieruje się pani minister, kiedy wydaje rozporządzenia, przecież każde rozporządzenie zawiera pewną normę prawną, która w ten czy inny sposób koresponduje z normami moralnymi, nie jest możliwe, aby jakaś norma prawna nie odnosiła się do jakiegoś dobra. Niemożliwy jest przepis neutralny moralnie a zatem musi pozytywnie korelować z jakąś moralnością, z jaką zatem moralnością korelują przepisy wydawane przez panią Kopacz, skoro swoją katolicką moralność zostawiła w przedpokoju? Może tu leży problem nieudolności pani minister jako urzędnika, może jej brak decyzyjności wynika po prostu z tego, że odrzuciwszy katolickie zasady moralne próbuje oprzeć się o jakieś inne z którymi się nienajlepiej czuje. Poza tym pani minister jest chyba pierwszym politykiem, który tak otwarcie deklaruje jakichś podwójnych standardów moralnych. Do tej pory na całym świecie nie przynosiło to politykowi i osoby publiczne starały się unikać stwarzania takiego wrażenia, takie szczere wyznanie jest istotnym novum w świecie polityki. Co mają powiedzieć, czego mogą spodziewać się jej wyborcy, którzy znali ją jako katoliczkę, głosowali na nią sądząc że będzie realizowała w swej pracy ten deklarowany system wartości, aż tu nagle dowiadują się o tym, że katolicka moralność została w przedpokoju. Skąd inąd ciekawe, co tam się musi wyrabiać w gabinecie ministerialnym, kiedy panią minister nie obowiązują zakazy moralne, którymi krępował ją do tej pory kościół katolicki. Prawdopodobnie dokonuje się tam jakiś typ praktycznej realizacji ucieczki od wolności, o której pisał Erich Fromm,  bo przecież jak wcześniej się dowiedzieliśmy w ujęciu pani minister katolicyzm to "wolność ponad wszystko".

 

Przyznam, że nie wiem jak pani minister się w tym wszystkim umie połapać i pogodzić te wszystkie wątki – ja miałbym trudności, choć patrząc na efekty działań pani minister także nie doszła w tym do perfekcji. Może jednak warto było posłuchać rady swojego partyjnego kolegi Jarosława Gowina, podać się do dymisji skorzystałaby służba zdrowia, bo o bardziej nieudolnego ministra trudno, a i osobiście pani minister nie przeżywałaby traumy związaniem z zaciąganiem kar kościelnych. Kiedyś Marek Grechuta śpiewał „nie chodź dziewczyno do miasta miasto niedobre dla dziewczyn”, jakoś mi się ten cytat nasunął w kontekście pani minister Kopacz. Po co jej to wszystko było, przecież to wszystko ją przerasta, zamiast jechać do miasta, mogła sobie spokojnie żyć w Szydłowcu.