Romantyczna katastrofa prorosyjskiego paleokonserwatysty

Przy okazji wydarzeń w Gruzji objawiły się w kraju różne postawy wobec państwa rosyjskiego - najczęściej postawy silnie nacechowane emocjami. O ile postawa romantyczna pod hasłem Za Wolność Naszą I Waszą jest dla mnie zrozumiała (choć jej nie podzielam) i wynika z tradycji obecnej w naszym życiu politycznym od wieków, o tyle romantyczna postawa polegająca na wspieraniu Rosji jest istotnym novum w polskiej debacie publicznej. Oczywiście opcja prorosyjska była obecna w Polsce na przestrzeni dziejów, ale zazwyczaj wynikała ze zgoła innych przyczyn. Z reguły albo wynikała ona z kalkulacji politycznej opartej na analizie realiów geopolitycznych,  albo - znacznie częściej - serwilizmie motywowanym spodziewaną indywidualną czy partykularną korzyścią.  

Nie ukrywam, że bezpośrednią inspiracją do napisania tego wpisu była notatka opublikowana blogu p. Adama Wielomskiego – błędnego rycerza tradycji i lidera paleokonserwatryzmu. Treści tam zawarte są rzadkie, choć przyznam, że nie są odosobnione w polskiej myśli politycznej, bo obecne są częściowo także w tej części myśli endeckiej, której możemy przypisać absolutną ortodoksję wobec początkowego stanowiska tej formacji w sprawie polskiej polityki zagranicznej, nieprzejednaną antyniemieckość i całkowity brak elastyczności wobec zmian w sytuacji geopolitycznej na świecie (vide wpis S Chruszcza). Przesłanie tekstu Wielomskiego jest proste. Autor jest zawiedziony PiS i Platformą, Prezydentem i rządem. Oświadczenie prezydentów Polski Litwy Łotwy i Estonii, uważa za kompromitację głupotę i bezmyślność prowadzi to go do następującej pointy: „Realne kategorie polityczne są porażające: Polska zadarła z Rosją, samotnie wyszła przed szereg, sama jedna (wespół z Litwą, Łotwą i Estonią – czyli, politycznie i militarnie, z nikim) poparła Gruzję. Nie popiera nas nikt: ani Niemcy, ani USA. Dzisiejsze zachowanie kierownictwa naszego Państwa to jest dyplomatyczna katastrofa. Stanęliśmy sami naprzeciwko Rosji.”

Pomijając nieprawdziwość informacji na temat reakcji na to oświadczenie na świecie, można z tej wypowiedzi wnosić, że p. Wielomski jest sparaliżowany strachem na samą myśl o zakwestionowaniu opinii władz naszego sąsiada i jego zdaniem polską racją stanu jest posłuszeństwo decyzjom wydanym w Rosji. Jego wypowiedż od razu wywołała falę komentarzy z posądzeniami o agenturalność i branie pieniędzy z Moskwy. Nie podzielam tych opinii. Sądzę, że to stanowisko jest podyktowane zupełnie inną motywacją, mianowicie romantyczną nostalgią za porządkiem ustanowionym jeszcze w 1815 na kongresie wiedeńskim, bo wszystko, co było później to tylko rozkład i degeneracja. Jedyne, do czego można porównać tą nostalgię to tęsknota za c.-k. monarchią austrowęgierską. Redaktor Wielomski nie daje expresis verbis swoich propozycji w zakresie rozwiązania problemu gruzińskiego i polityki względem Moskwy, ale znając jego wcześniejsze publikacje, można wnosić, że zmierzają one w kierunku przywrócenia caratu w Rosji i obsadzenia cara na polskim tronie dla ustanowienia unii personalnej z Królestwem Polskim.  

Mówiąc poważnie, pomimo obecności w polskiej debacie publicznej opcji prorosyjskiej nie potrafię jej traktować poważnie. Oczywiście powinniśmy dbać o jak najlepsze relacje z Rosją, bo to dla nas ważny partner handlowy i polityczny, ale biorąc po uwagę styl prowadzonej przez Rosję polityki zagranicznej i polityki bezpieczeństwa, traktowanie tej współpracy, jako opcji geopolitycznej i gwarancji bezpieczeństwa dla Polski jest dla mnie zupełną abstrakcją. Nie można prowadzić polityki partnerstwa z kimś, kto z założenia chce sobie ewentualnego partnera podporządkować, bo równie dobrze można byłoby w czasie II wojny światowej radzić działaczom Żydowskiej Organizacji Bojowej sojusz z Gestapo.