Zbyszek Zbyszek
30
BLOG

Ateizm i wiara - jak się przekonać

Zbyszek Zbyszek Społeczeństwo Obserwuj notkę 4

[Human-written, independent]

Odpowiadając, na wypowiedź "ateisty":

1. "A może wiara i zwątpienie nie stoją po przeciwnych stronach". 

Oczywiście, że nie stoją.


2. "Może są dwiema drogami prowadzącymi do tego samego pytania:
„Jaka jest prawda?”."

Właśnie pytanie "Jaka jest prawda" jest fundamentem człowieczeństwa, jest ono też fundamentem religijności. Wielkie religijne mity sumeryjskie czy niektóre inne, nie są fantazjowaniem ani wyrazem lęku. Wszystkie one są wyrazem, próbą odczytania prawdy ostatecznej. Prawdy o tym, skąd i po co, to wszystko jest.


W pewnym momencie historii zaproponowano tezę, że religijność i szukanie prawdy to dwie zupełnie różne rzeczy. To była pomyłka.


3. Wiara nie jest "przekonaniem". Nie jest tak, że uzyskałem wiarę = uzyskałem przekonanie i pewność, że ... 

Wiara jest "w y b o r e m". 

Jest mniej stanem, a znacznie bardziej dzianiem. 

Stąd "wiary" się nie ma, nie osiąga. Wiarę się praktykuje. De facto to jest przede wszystkim czasownik. Coś na co człowiek się zdecydował na podstawie intelektu, ale wybrał poza intelektualnie i opowiada się całym sobą, za tym, co wybrał. 


Stąd wiara ma początek w racjonalności i to dobry początek, ale ostatecznie jest wyborem poza i ponad racjonalnym. Stąd "wątpliwości" są normalne i naturalne u uczciwie wierzących. 


4. Ostatecznie do wiary nie da się nikogo przekonać, bo te sprawy dotyczą poziomu ponad i poza racjonalnego (choć generalnie z uczciwą racjonalnością się nie kłócą), istnieje fundamentalna przepaść na poziomie percepcji i świadomości pomiędzy światem wiary, a światem ateizmu.


Ta przepaść polega na tym, że w świecie ateizmu istnieje świadomość człowieka - "ja" -, która się samo-identyfikuje i która identyfikuje (poznaje) CAŁĄ rzeczywistość. To jest naturalny stan ludzi, począwszy od może 3-4 roku życia, a może nawet nieco wcześniej. Ale ta świadomość ulega przemianom. Stopniowo stajemy się świadomi świata, potem stajemy się świadomi - siebie, potem stajemy się świadomi życia jako całości, a nie jedynie bezpośrednio danego nam doświadczenia tego życia w danym momencie.


Rzecz w tym, że nadal od tego 3-4 roku życia jesteśmy w trybie "ja" oglądające - a ponieważ proces "oglądania" jest procesem tworzenia obrazu rzeczywistości w umyśle człowieka, a człowiek żyje właśnie w obrazie rzeczywistości jaki tworzy w swoim umyśle, a nie w zbiorze cząstek elementarnych lub oddziaływań submolekularnych, lub fluktuacji funkcji falowej ilustrowanej równaniem Schrödingera. 


Stąd człowiek - tworzy świat swoją świadomością. Staje się w ten sposób "bogiem" tego świata. I może stworzyć - czasem popchnięty do tego - świat bardzo ciemny i straszny, a może stworzyć świat inny - i będzie w takim świecie żył i nie ma dla niego poza tym światem żadnego innego.


Stąd podstawową preferencją człowieka wobec świata, wobec rzeczywistości jest - Bądź wola moja! Bo człowiek nie tylko "tworzy" świat z wrażeń mu danych, ale tworzy coś jeszcze, tworzy własną preferencję wobec tego obrazu, tego świata, który zbudował i w którym żyje. W ten sposób "Poznali dobro i zło". Bo dobro jest tym, co POWINNO być, a zło jest tym, co NIE POWINNO być. 


Człowiek wiąże ową preferencję, wolę, intencję wobec formy rzeczywistości w jakiej powinna ona istnieć ze sobą samym, z własnym - tak się to mówi sercem - z własną istotą, z własnym stanem emocjonalnym, więc ilekroć rzeczywistość okazuje się dobra - odczuwa pozytywnie, ilekroć rzeczywistość jest zła - człowiek odczuwa zranienie, czasem nawet poważne.


To wszystko wynika z tego stanu świadomości, że istnieje wyłącznie "ja" oraz doświadczana rzeczywistość, która w wyniku postrzegania staje się dla człowieka światem, a w wyniku intencji - dobro, zło - człowiek staje się dla niej bogiem.


Wiara sugeruje inną możliwość. Istnienie innego stanu rzeczy. Sugeruje istnienie Świadomości, która tworzy i świat i nas. Determinuje świat, ale w dziwny sposób nie determinuje nas, pomimo, że nas - dowolne wybrać - postrzega, myśli, kocha, stwarza, utrzymuje w istnieniu. Tak jakby ta "wolność" człowieka od determinizmu świata - patrz egzystencjalizm, który w wielu sprawach się mylił, ale tu trafił w sedno - była z punktu widzenia Świadomości, do czegoś niezbędna. Jakby wolność była środkiem, narzędziem, drogą do czegoś dla każdego człowieka. Ale do czego właściwie?


I tu dochodzimy do wspomnianej wyżej przepaści pomiędzy naturalnym - na pewnym poziomie rozwoju "ateizmem", a "wiarą". 


Wiara mówi, że nie tylko Ty poznajesz, nie Ty jesteś źródłem oceny i istnienia rzeczywistości, ale Ty jesteś przedmiotem innego Poznania. Stąd tzw. teologia apofatyczna, która mówi, że o Bogu nie możemy NIC powiedzieć, bo wszelkie nasze konstrukcje racjonalne i intelektualne, nie przystają do Jego Rzeczywistości. Stąd próba "przekonania się" o istnieniu Boga, w sensie procesu racjonalnego wnioskowania, może człowieka do wyboru wiary zbliżyć, ale nigdy go sensownie i w pełni uzasadnić. Stąd każde żądanie ateisty "przekonaj mnie do wiary" jest wyznaniem: "Ja jestem bogiem i pokaż mi w moim świecie tego twojego boga". 


Otóż Bóg nie jest przedmiotem poznania człowieka. W tym cała rzecz. No to jak to - powie Ateista - to na buraki. To w takim razie to głupie gadanie i wymysły, skoro tego nie da się wytłumaczyć i zrozumieć. Ha! Nie przekonałeś mnie! 


Ale to nic nie szkodzi. Na tym polega właśnie wielkość wiary, na wyjściu POZA SIEBIE. Na wyjściu z roli boga względem rzeczywistości, boga, który zna i chce znać tylko siebie oraz świat, którego elementom przypisuje pojęcia dobra i zła. Wiara jest inną propozycją. Jest propozycją wyjścia POZA SIEBIE. "Kto chce ZACHOWAĆ swoje ŻYCIE, straci je, a kto je STRACI z Mojego powodu, ten je zachowa". 


To jeśli Bóg jest niepoznawalny to jaki to wszystko ma sens - zapyta Ateista. Otóż to nie ma sensu z ateistycznego punktu widzenia. Ale to ma wszelki możliwy i nieskończony sens, z punktu widzenia wiary, bo Bóg może przekroczyć niepoznawalność Boga u człowieka i do pewnego stopnia pozwolić mu się poznać czy doświadczyć. Jest tu jeszcze jeden ważny element, o którym była mowa wcześniej. Człowiek to forma "budzącej się do kolejny etapów świadomości". Tu się kłania "Jeszcze się nie okazało CZYM będziemy" z listu apostoła. 


A więc jesteśmy w procesie stawania się. Wiara jest aktem wyboru, wyboru zmiany perspektywy całości, wszystkiego. Wiara nigdy nie jest rezultatem wnioskowania, choć sensowne wnioskowanie przybliża człowieka do takiego wyboru. Dlatego jeśli Ateista deklaruje, że jego interesuje prawda, a nie wiara, to wypada się cieszyć i zachęcać go do kontynuacji wysiłków w celu poznania prawdy. Bo czym jest prawda? Prawda jest "istotą" tego, co wyraża. W tym sensie prawda do grecki Logos. Sens. W tym prymitywizującym w języku polskim tłumaczeniu - Słowo, ale przez duże "S". 


I poznanie tej właśnie Prawdy, a więc istoty i sensu wszystkiego, chodzi. A Prawa, Logos, Słowo - ciałem się stało i zamieszkało między nami. A więc jednak Bóg, którego "Nikt, nigdy nie widział" może zechciał dotrzeć do człowieka? Zejść do niego. Stać się nim i przez to, zbratać się w sposób pozaludzki. I ten właśnie Bóg - jak wierzą chrześcijanie - zawołał na krzyżu do którego Go przybili - "Boże mój Boże czemuś mnie OPUŚCIŁ!" Więc tak, wątpliwości i wiara nie stoją na przeciwnych biegunach, są jak dwie nogi, prawa i lewa, na których poruszamy się naszą drogą do Prawdy, to jest Sensu, to jest Istoty wszystkiego. 


Wiara ma tę jeszcze jedną zaletę, że przynosi coś, co jest fundamentalnym odczuciem człowieka. Pierwsza transmisja telewizyjnego sygnału satelitarnego pomiędzy Europą a Ameryką niosła ze sobą... piosenkę. To było "All you need is Love!" The Beatels. Wszystko czego potrzebujemy - to Miłość. Miłość a więc MY, a nie "ja" pochłaniąjace świat jak u noblistki "Tokarczuk". Potrzebujemy MY, bo istniejemy jako MY, bo naszą istotą jest bycie częścią MY. I odnajdujemy to my w innych ludziach. W rodzinie, w kolegach i koleżankach, w rozmówcach na forach internetowych.


Ale w ten proces tworzenia się MY włącza się inny prąd, inna intencja, inny - złowrogi dla nas sens. I on to MY niszczy, i stawia na piedestale JA, które wszystko sobie ma podporządkować. To takie cofnięcie w rozwoju. Do poprzedniego, wstępnego stadium, które wskutek eskalacji i maturyzacji ulega patologizacji i staje się anty-istnieniem, anty-sensem, prowadzi do anty-wolności. Stąd ludzkie cierpienie, stąd ministrowie do spraw SAMOTNOŚCI w różnych rządach i państwach. Stąd zajadłość, nihilizm i narcyzm, którego eksplozja dotyka wszystkich.


Więc wiara, ze swoim fundamentalnym MY, z obietnicą "Będę z wami", z wcieleniem, z każdym gestem miłości ludzkiej, która głosem i objęciem matki wita dziecko na świecie, gdy ta druga potworna strona chce je przywitać chłodem i bezwzględnością metalowych narzędzi chirurga, które mają jego byt na tym świecie właśnie zakończyć. Więc wiara ze swoją propozycją MY jest do wybrania przez człowieka. Tak naprawdę, człowiek może wybrać: SIEBIE, stać się bogiem swojego świata albo wybrać wiarę i stać się drugą częścią MY, częścią drugą, bo ta pierwsza jest Źródłem istnienia, ale częścią nie gorszą, bo będącą przedmiotem miłości Nieskończoności, Źródła, Boga, Miłości przez duże M, dowolne wstawić. 


Więc mamy wybór. Ten wybór jest intelektualnie uzasadniany i każdy ateista powinien się zapoznać z drogą i poglądami Anthonego Flew. To był "papież ateizmu" właśnie, uporczywie szukający prawdy i bazujący wyłącznie na racjonalności. Ten wybór jest pochodną naszej wolności. Wybór wiary oznacza przekroczenie samego siebie, utratę "życia" takim, jakim je stworzyliśmy i przeżywamy. Wybór wiary oznacza wybór MY w miejsce ja. Wybór wiary niesie ze sobą obecność wątpliwości i ich istnienie w żaden sposób nie podważa wyboru, co więcej ono jest naturalne. Wybór wiary oznacza, że nie jesteśmy STĄD, ale TU możemy przynieść rożne sprawy z naszego domu, ze Źródła: wolność, sprawiedliwośc, prawdę, miłość. "Ja" oferuje tylko jedno, dominację i kontrolę nad rzeczywistością. Dominację i kontrolę, która w każdym dłuższym wymiarze jest niemożliwa. A więc losem "ja" jest bycie "zranionym", bo rzeczywistość nie będzie taka jak "ja" tego chce. 


Ostatecznie wiara mówi, że "Jeszcze się nie okazało czym będziemy". Wiara to fajna przygoda i podróż. Czasem jedyny ratunek dla tych, których toksyczne, wszeteczne i złe prądy znoszą do przepaści. Wiara to droga do Prawdy. I tego się trzymajmy, wierzący i ateiści. Trzymajmy się drogi do Prawdy. Nawet takiej, która przekracza nasz rozum.

------------------------------------------------------

Blog pielgrzymkowy {TUTAJ}, ogólny {TUTAJ}

------------------------------------------------------

#human_written
#independent_human_writing
– Tekst stworzony wyłącznie przez człowieka. Bez udziału, wtrąceń lub edycji przez systemy AI/SI.
– Tekst nie stworzony w wyniku polecenia, zlecenia, obowiązków lub funkcji.
(c) Copyright 2026 – Zbyszek



Zbyszek
O mnie Zbyszek

http://camino.zbyszeks.pl/  Kopia twoich tekstów: http://blog.zbyszeks.pl/2068/kopia-bezpieczenstwa-salon24-pl/

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (4)

Inne tematy w dziale Społeczeństwo