Człowiek na wzgórzu

25.03.13 - 9:47 Czytano: [1654]

Dział: Kworum poetów


Zygmunt Jan Prusiński


CZŁOWIEK NA WZGÓRZU

Ewie Prusińskiej - Bednarz


Wygodnie się położyć
wysoko
rozmyślać o czasie
sklejać to co miłe
nie tylko ołtarze
zaprzyjaźnić się z orłami.

Wygodnie jest na mchu
w zapachu jodeł
pisać wiersz
do dziewczyny z południa
kupić jej pierścionek
albo zaprosić do teatru.

Ucieka życie jak pory roku
jednak one wracają
a my wciąż
oglądamy się za siebie
że każdy coś zostawił -
dzieciństwo i młodość...

Człowiek na wzgórzu
chwilowo jest ważny.


21.3.2013 - Ustka
Czwartek 5:17

Wiersz z książki "Róże i rzeki"


Dodaj komentarz

australijka - 02.05.13 14:21

Wiersz pełen zadumy nad przemijaniem, warto w takich momentach wspiąć się na wzgórze, stamtąd lepiej widać - całą przeszłość...
I zachować w sercu te najpiękniejsze chwile. Nie zawsze warto oddawać całego siebie innym. Zatem zachwycaj się zapachem jodeł i pisz, szczególnie dla Ewy. Bo w życiu warte są wybory dla kogo i komu chcemy pozostawić swoje wiersze.


Jan Orawicz - 26.03.13 19:38

Drogi poeto Zygmuncie, dobrze się stanie jak Pan zejdzie z pagórka na doły, bo tam Ojczyzna w potrzebie! Także woła o pomoc POETÓW! Piszę poetów dużymi literami, a to znaczy, że tak podkreślam ICH wielkość. W tym szeregu zawsze widzę Pana Panie POETO... Serdecznie pozdrawiam (JO)