Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta

„Ustawka przed pałacem” i wojna pałaców

„Niech sobie zrobią panowie ustawkę przed pałacem albo gdzieś tam w ogrodach za pałacem” - ta metafora zdaje się dobrze oddawać atmosferę między stronami. Kowalewski opisuje, że prezydent Karol Nawrocki zaproponował agendę Rady Bezpieczeństwa Narodowego, w której dwa punkty mają budować narrację (SAFE i „Rada Pokoju”), a trzeci ma charakter personalny i jest „uderzeniem w marszałka”, czyli Włodzimierza Czarzastego.

W odpowiedzi – jak relacjonują rozmówcy – obóz marszałka ma dołożyć własne punkty, domagając się wyjaśnień dotyczących samego prezydenta. Pada streszczenie mechanizmu: skoro jedni pytają Czarzastego o wątki rosyjskie i kwestie dostępu do informacji niejawnych, to marszałek „odwraca stół” i pyta prezydenta o jego relacje ze środowiskami kibicowskimi i wątki przestępcze. Abramczyk nie ukrywa, że ta konfrontacja będzie się tylko nakręcać, bo „to będzie do wyborów parlamentarnych” i „permanentnie nas będziemy w tym uczestniczyli wszyscy”. (dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo)

Oglądaj Algorytmy Władzy na kanale YouTube Salon24:

Zobacz takżeAmbasador USA zrywa kontakty z marszałkiem Czarzastym

Czarzasty kontra Nawrocki. A na końcu zyskuje Tusk

Najciekawsza teza odcinka dotyczy tego, kto realnie skorzysta na eskalacji. Abramczyk mówi wprost: starcie prezydent–marszałek może być „na rękę” Donaldowi Tuskowi, bo przenosi ciężar „wojny na górze” z linii premier–prezydent na linię prezydent–marszałek. Według niego współpraca premiera z Czarzastym ma być dziś „lepsza” niż w czasie marszałkowania Szymona Hołowni, a Tusk ma mieć „większy wpływ” na marszałka. Efekt? „Donald Tusk może się zająć więcej innymi sprawami”.

Zobacz takżeDoda u Żurka i Nawrockiego. Prokuratorzy zdziwieni

W dalszej części rozmowy Abramczyk idzie jeszcze dalej: premier ma „obserwować” konflikt, bo to „bardzo wygodne”, a jeśli prezydent Nawrocki „coś na tym straci, to będzie się z tego cieszył”. Kowalewski dorzuca, że to już nie jest klasyczny pojedynek premier–prezydent, tylko „pyskówka pierwszej i drugiej głowy w państwie” (w rozumieniu: prezydent i marszałek Sejmu), a to zmienia dynamikę medialną i polityczną.

Kto wygra krótkoterminowo

W odcinku pada konkretna prognoza: na krótkiej mecie „zyskuje trochę Czarzasty”, zwłaszcza „w elektoracie Koalicji Obywatelskiej”. Abramczyk przywołuje komentarze, że wyborcy KO wreszcie widzą marszałka, który „ma słynne ‘kochone’” i robi to, czego od niego oczekiwali po zmianie na stanowisku marszałka.

Zobacz takżeSpytali Polaków o następcę Kaczyńskiego w PiS. Jedno nazwisko dominuje

Jednocześnie rozmówca stawia twardszą diagnozę o Lewicy pod wodzą Czarzastego: ma być „jedną nogą w Koalicji Obywatelskiej, przynajmniej mentalnie” i prowadzić politykę tak, „żeby w żaden sposób nie zaszkodzić” KO. Z kolei prezydent Nawrocki – w tej interpretacji – odpowiada ostro nie dlatego, że temat jest merytorycznie rozstrzygalny, tylko dlatego, że „tego oczekuje od niego elektorat opozycyjny”. To opis politycznej logiki: twarda riposta jako obowiązkowy rytuał wobec własnej bazy.

RBN jako narzędzie narracji

Ważny wątek rozmowy dotyczy tego, że RBN nie musi służyć „żeby coś wyjaśnić” czy „czegokolwiek się dowiedzieć”, tylko „chodzi o narrację”. Kowalewski i Abramczyk omawiają program SAFE i to, czy da się nim „politycznie coś ugrać” po prawej stronie. Pada argument, że to może być źle dobrana agenda, bo rząd może kontratakować prostą opowieścią: „my wzięliśmy nisko oprocentowaną pożyczkę z Unii”, a poprzednicy finansowali zakupy inaczej. W tej osi sporu łatwo o efekt bumerangu.

Zobacz takżeKoniec antysystemu? Konfederacja testuje drogę do rządu

Jeszcze mocniej wybrzmiewa temat „Rady Pokoju” Donalda Trumpa. Abramczyk ujmuje to paradoksalnie: „Powinniśmy wejść, ale jak zobaczysz, kto jest w tej Radzie, to wtedy nie powinniśmy wejść”. W jego ocenie to test polityki prowadzonej „dwa kroki do przodu, jeden krok do tyłu”: tak, by nie urazić Trumpa, a jednocześnie nie wpaść w inicjatywę, która może się okazać „zgniłym jajem”. Rozmówcy wskazują też na napięcie strukturalne: w idealnym świecie premier prowadziłby Europę, prezydent USA, ale w realnym świecie „Nawrocki marzy o usunięciu Tuska”, a Tusk „marzy o drugiej kadencji” – więc nawet sensowna współpraca zagraniczna będzie natychmiast przerabiana na krajową „piaskownicę”.

Red.

fot. PAP/Paweł Supernak