Dawno nie byłem bliższy zgody ze słowami premiera Donalda Tuska niż dzisiaj. Skoro, jak zauważył niegdyś wyżej wymieniony polityk, „polskość to nienormalność", to te słowa dobitnie wyczerpują temat nagonki mediów gadzinowych na prezydenta Karola Nawrockiego. Przypomnijmy: 14 czerwca w Waszyngtonie świętowano 250. rocznicę podpisania Deklaracji Niepodległości, a przy okazji swoje 80. urodziny obchodził Donald Trump. Na tę uroczystość prezydent Nawrocki przybył z prezentem. A mowa o dębowym fotelu, bogato inkrustowanym bursztynem i okrzykniętym w mediach „bursztynowym tronem". Wykonał go znany sopocki bursztynnik Lucjan Myrta, a zdobią go amerykańskie symbole, w tym wizerunek Białego Domu oraz orła.
Krytycznie nacechowane publikacje o tym fotelu i o samym prezydencie jestem w stanie zaakceptować i przejść obok nich, nie zawiesiwszy oka. Ale spojrzenie na sekcję komentarzy pod owymi paszkwilami przyprawia mnie o dreszcze i głębokie poczucie zażenowania.
Obdarowywanie się podarkami przez głowy państw jest rzeczą pospolitą i wpisaną w protokół dyplomatyczny. Nie zamierzam przywoływać konkretnych przykładów, by nie obrażać inteligencji czytelników. Nadmienię tylko, że wartość tych podarunków bywa horrendalna. Dyplomacja i szeroko pojęte stosunki międzynarodowe opierają się na gestach, symbolach oraz aktach sympatii i zaangażowania, czego Polactwo, jak widać, nie pojmuje. Jednym z najwyraźniejszych i najpopularniejszych tego przejawów jest właśnie podarek dyplomatyczny, o który wszczęto całą tę aferę. Tym bardziej że okazja była wyjątkowa: ćwierć tysiąclecia amerykańskiej państwowości trafia się raz na jedno życie.
Jaki przekaz płynie z tego konkretnego daru? Bursztyn to wizytówka polskiej jakości, dobro, z którego jesteśmy znani na całym świecie. Do tego dochodzi szlachecka tradycja gościnności i ofiarności wobec przyjaciół, zakorzeniona głęboko w poczuciu kulturowym Polaków. Inkrustacje i zdobienia nawiązują wprost do symboliki Stanów Zjednoczonych, co jest czytelnym znakiem naszego zaangażowania w relację z Ameryką.
Weźmy pod uwagę, że jesteśmy na etapie od dawna wyczekiwanej finalizacji powstania stałej amerykańskiej bazy wojskowej w Polsce. Jesteśmy pod silnym wpływem USA jako supermocarstwa i de facto znajdujemy się w ich strefie wpływów. W takim kontekście gest, który buduje dobrą wolę, ma wymierną wartość polityczną. Tym większy jest mój zawód i zdumienie, że mentalność postPRL-owska wciąż jest w Polakach tak silna. W komentarzach biją oni na alarm, że z „ich pieniędzy" trwoni się publiczne środki na prezenty dla Trumpa.
Pominę rozpisywanie się o tym, jak niewielką kroplą w morzu bezsensownego zadłużania i marnowania publicznych pieniędzy jest ten fotel. Co ciekawsze kwiatki mamy okazję oglądać na co dzień. Zresztą trudno oprzeć się wrażeniu, że gdyby ten sam gest wykonał ktoś z innej strony sceny politycznej, komentarze brzmiałyby zupełnie inaczej. Łatwiej bowiem wściekać się na symbol, niż zrozumieć mechanizm.
Siano z butów wystaje ogromnymi kępami, a zawiść i małostkowość biją pokłony przed ignorancją i czystym kretynizmem. Jak mówi znane powiedzenie: do momentu wynalezienia internetu, jak byłeś debilem, to tylko rodzina o tym wiedziała. Dziś wiedzą już wszyscy.



Komentarze
Pokaż komentarze (11)