MICHAŁ FIGARO – KAMIŃSKI

Kamiński w radio,

 

Kamiński w telewizji,

 

Kamiński w prasie i księgarni,

 

Kamiński na portalach internetowych…

 

Kamiński tu, Kamiński tam, Kamiński jak ten golibroda z opery Rossiniego - kompozytora, który w wieku 30 lat skończył karierę i jak Kamiński poświęcił się żarciu.

 

Więc Kamiński jest wszędzie, i jak Figaro z "Cyrulika" jest wszystkim: balwierzem, powiernikiem, swatem, posłańcem. W każdej dziedzinie jego talenty błyszczą ponad innych, a jego dobre intencje są zbawcze dla dawnych jego przyjaciół:

 

Zbyszka Zbiory (młody, ładna żona, dziecko, błyskawiczna kariera, opinia szeryfa ale to w gruncie rzeczy dysydent z lat 80-ych ubiegłego wieku);

 

Jarka Kaczyńskiego (on już wie, że przegrał, on tak boi się o swoje przywództwo, że nie jest w stanie przeprowadzić w partii debaty), 

 

i Romka Giertycha (całą noc spierałem się z nim o sprawę wyborów do parlamentu europejskiego).

 

Dostaje się Rydzykowi, że napuścił Jarka na Zbyszka i przyglądał się bijatyce chłopców, i Macierewiczowi, który w sprawie tragedii smoleńskiej prowadzi retorykę niczym z plemiennej, afrykańskiej polityki.

 

A sam Kamiński wygolony jak Azja Tuhaj-bej, albo nie przymierzając jak uzbecki ambasador, no i zawsze niezwykle skromnie o sobie:

 

że szyje garnitury w Hong-Kongu bo taniej,

że jest kibicem Polonii, bo to w Warszawie modne,

wieszczy  wreszcie Kamiński „Koniec PiS-u” biorąc przykład z najlepszych autorów.

 

Za te banialuki Michał Kamiński zgarnia rocznie pensję w wysokości 300.000 złotych plus diety, które przy maksymalnym skumulowaniu dni pracy w parlamencie europejskim mogą sięgać kwoty 180.000 złotych. Razem 480.000. To daje 40.000 miesięcznie za medialne wygłupy zblazowanego fircyka.

 

No i honoraria za „Koniec PiS-u”.