Albatros ... z lotu ptaka
Droga do Prawdy nie zawsze jest kręta.
69 obserwujących
1459 notek
1260k odsłon
92 odsłony

Zapomniany Feliks Nowowiejski - Tu narazie jest ściernisko ale będzie ? - kartoflisko ???

Wykop Skomentuj

Proponuję Panu Premierowi Morawieckiemu oraz ministrowi Adamczykowi jazdę "gierkówką" drogą powiatową 

Klebark Wielki - Silice- Skajboty- Mokiny- Sapuny- Ruszajny- Barczewo.

Hororr! Takie koleiny i dziury w jezdni oraz brak pobocza! 

Max 40 km/godzinę !!! a 50 dopuszcza oficjalnie biuro bezpieczeństwa drogowego !

Czy kolumna z VIP-ami poruszałaby się szybciej ?

O zakład jak będzie ...

https://culture.pl/pl/tworca/feliks-nowowiejski

Urodzony 7 lutego 1877 w Wartemborku (obecnie Barczewo na Warmii), zmarł 18 stycznia 1946 w Poznaniu.

W latach 1887-93 uczęszczał do Szkoły Muzycznej w Świętej Lipce, w której uczył się harmonii oraz gry na fortepianie, skrzypcach, wiolonczeli, waltorni i organach. W 1893 przeniósł się wraz z rodziną do Olsztyna - tu grał w orkiestrze pułku grenadierów. W 1898 otrzymał I nagrodę stowarzyszenia The British Musician na konkursie kompozytorskim w Londynie za utwór "Pod sztandarem pokoju". W tym samym roku udał się do Konserwatorium Sterna w Berlinie na półroczne studia (teoria, kontrapunkt, kompozycja, gra na organach i wiolonczeli). Po powrocie do Olsztyna, od 1898 do 1900 był organistą w kościele św. Jakuba. W 1900 odbył trzymiesięczny kurs w Ratyzbonie, gdzie w szkole muzycznej pobierał naukę z zakresu chorału gregoriańskiego i polifonii. W tym samym roku został przyjęty do Meisterschule Königliche Akademie der Künste w Berlinie, w której do 1902 studiował kompozycję pod kierunkiem Maxa Brucha. Równolegle odbywał studia z zakresu muzykologii i estetyki w Friedrich Wilhelm Universität. W 1902 otrzymał Nagrodę im. Giacomo Meyerbeera - Prix de Rome za oratorium "Powrót syna marnotrawnego" i "Uwerturę romantyczną". Uzyskane fundusze przeznaczył na dwuletnią podróż artystyczną przez Niemcy, Czechy, Austrię, Włochy, Afrykę, Francję, Belgię, w czasie której spotkał się z Antoninem Dvořákiem, Gustavem Mahlerem, Camillem Saint-Saënsem, Pietro Mascagnim, Ruggero Leoncavallo. Jeszcze w 1903 otrzymał Nagrodę im. Ludwiga van Beethovena w Bonn (ufundowaną przez Ignacego Jana Paderewskiego) za uwerturę "Swaty polskie", zaś w 1904 po raz drugi Nagrodę im. Meyerbeera - za "Symfonię a-moll" (później wycofaną) oraz za "Symfonię h-moll nr 1". Również w 1904 wrócił do Maxa Brucha, u którego kontynuował studia do 1906.

Feliks Nowowiejski podczas recitalu organowego w kościele Mariackim w Krakowie, 1935, fot. www.audiovis.nac.gov.pl / Narodowe Archiwum Cyfrowe

Feliks Nowowiejski podczas recitalu organowego w kościele Mariackim w Krakowie, 1935, fot. www.audiovis.nac.gov.pl / Narodowe Archiwum Cyfrowe

Po zakończeniu nauki prowadził ożywioną działalność kompozytorską i wirtuozowską. W 1907 otrzymał I nagrodę na konkursie kompozytorskim we Lwowie za utwór "Żałobny pochód Kościuszki na Wawel". W 1909 powrócił do kraju i osiadł w Krakowie. Pełnił tu funkcję dyrektora artystycznego Towarzystwa Muzycznego, występował jako dyrygent na koncertach symfonicznych oraz jako organista. W 1910 na konkursie kompozytorskim we Lwowie, zorganizowanym z okazji 100. rocznicy urodzin Fryderyka Chopina, przyznano mu nagrodę za pieśń solową "Zagasły już". W 1911 zawarł związek małżeński z Elżbietą Mironow-Mirocką, z którego urodziło się pięcioro dzieci. W 1914 otrzymał I nagrodę na konkursie lwowskiego "Echa" za utwór chóralny "Danae".

Po wybuchu I wojny światowej, przez cały okres jej trwania, Feliks Nowowiejski chronił się przed frontem w orkiestrze berlińskiej. Po wojnie osiadł w Poznaniu i czynnie włączył się w nurt odradzającego się życia kulturalnego miasta - organizował koncerty symfoniczne i chóralne, występował z recitalami organowymi (wykonywał muzykę baroku, utwory współczesnych kompozytorów francuskich oraz własne improwizacje). Od 1920 wykładał w Państwowym Konserwatorium w Poznaniu, gdzie prowadził klasę organów i dyrygował orkiestrą. W 1927 zrezygnował z pracy pedagogicznej i całkowicie poświęcił się kompozycji oraz działalności koncertowej. W 1931 został honorowym członkiem The Organ Music Society w Londynie. W 1935 grono muzyków warszawskich przyznało mu Państwową Nagrodę Muzyczną. W latach 1935-39 prowadził w Poznaniu Miejską Orkiestrę Symfoniczną, propagując muzykę współczesną (Maurice'a Ravela, Alberta Roussela, Florenta Schmitta, Igora Strawińskiego, Tadeusza Zygfryda Kasserna, Tadeusza Szeligowskiego). We wrześniu 1939 w obawie przed aresztowaniem, ukrył się w szpitalu sióstr Elżbietanek, następnie wyjechał do Krakowa, a do Poznania powrócił w sierpniu 1945. Tu zmarł i został pochowany na Skałce Poznańskiej, w Krypcie Zasłużonych Kościoła św. Wojciecha.


Ważniejsze kompozycje:

(Występujące w niniejszym spisie powtarzające się numery opusowe wynikają z praktyki samego kompozytora, który różnym utworom nadawał te same oznaczenia opusów. Zdarzało się również, że ten sam utwór przy nowej redakcji otrzymywał inną liczbę opusową. Sytuację skomplikowały dwie zawieruchy wojenne, w których przepadło wiele rękopisów Feliksa Nowowiejskiego.)

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale