Albatros ... z lotu ptaka
Droga do Prawdy nie zawsze jest kręta.
74 obserwujących
1571 notek
1331k odsłon
279 odsłon

Policja w Zakonie za klauzurą.

Wykop Skomentuj5

Czy uzasadniona jest obecność policji w domu zakonnym za klauzurą.

Czy tam ukrywa się przestępca aby go ścigać i wyprowadzić przymusem bezpośrednim i zakuć w kajdanki?

Przestępca zagrażający zdrowiu i życiu???


Dokąd to WSZYSTKO ZMIERZA?!

Ksiądz w szatach liturgicznych. Miejsce akcji- mieszkanie prywatne, kaplica.

Czas akcji Nabożeństwo - modlitwa różańcowa po Mszy Św.

Godziny poranne 6:00 - 8:00


https://www.youtube.com/watch?v=q6Fw7m1RBvE

Policja brutalnie przerywa Mszę Świętą i wywleka księdza z kaplicy Stanisław Krajski

https://www.youtube.com/watch?v=ksbH7Sh8R1A

19.10.2020 Wezwiemy policję- mówią Księża Salezjanie, nauczyciele z salezjańskiej szkoły w Poznaniu

https://www.youtube.com/watch?v=OamwaXs_CmI

19.10.2020 BRUTALNA INTERWENCJA POLICJI NASŁANEJ PRZEZ KSIĘŻY SALEZJANÓW!!!


https://www.youtube.com/watch?v=o-hmhwoPhEU

19.10.2020 Rozmowa Pana Doktora Stanisława Krajskiego z Księdzem Michałem Woźnickim SDB

https://www.youtube.com/watch?v=wFkWVrS-kYA

20.10.2020 Różaniec św.; Kolejna interwencja policji wezwanej przez Salezjanów

https://www.youtube.com/watch?v=W-6X5t05ny8

https://www.youtube.com/watch?v=RXHVp3Q3tII

21.10 g.11:00 Msza na żywo | NIEPOKALANÓW - Bazylika


https://wydarzenia.interia.pl/raporty/raport-koronawirus-chiny/polska/news-nszz-policjantow-interwencja-u-salezjanow-byla-profesjonalna,nId,4804239

KORONAWIRUS W POLSCE Wczoraj, 20 października (12:56)

- Funkcjonariusze, którzy przeprowadzili interwencję w domu zakonnym salezjanów w Poznaniu, postąpili profesjonalnie - ocenił szef wielkopolskiego NSZZ Policjantów. Jego zdaniem policjanci "zachowali spokój i szacunek do osoby, wobec której podejmowali interwencję".

Czytaj więcej na https://wydarzenia.interia.pl/raporty/raport-koronawirus-chiny/polska/news-nszz-policjantow-interwencja-u-salezjanow-byla-profesjonalna,nId,4804239#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=chrome


APPENDIX:

https://www.youtube.com/watch?v=LuA6YNXupV8

Arcybiskup Marcel Lefebvre - film dokumentalny polski lektor

Zgromadzono ogromną ilość trudno dostępnych, bardzo wartościowych materiałów archiwalnych – szczególnie tych obrazujących życie na misjach w Afryce w latach 30., 40. czy 50. XX wieku, a także służbę wojskową młodego kleryka Marcela. Dotarto do wielu świadków, którzy znali Arcybiskupa – począwszy od jego rodziny i przyjaciół, przez braci w kapłaństwie i współpracowników, a skończywszy na parafianach z Afryki. Zwraca uwagę również doskonały montaż dynamizujący akcję, dzięki czemu film wciąga i ogląda się go jak dobry film sensacyjny.

https://capitalbook.com.pl/pl/p/Trzeba-ratowac-Kosciol-Abp-Jan-Pawel-Lenga/3852

image


Opis

Oto kolejne dzieło Arcybiskupa Jana Pawła Lengi! Zainspirowany ciepłym przyjęciem Przerywam zmowę milczenia, Abp. Lenga ponownie zasiada przed pisarskim pulpitem, aby jeszcze raz przypomnieć to, ku czemu każdy człowiek winien dążyć wszelkim wysiłkiem i przez całe swoje życie: Zbawienie. Oraz o tym, co owemu dążeniu wsciekle stawać będzie na drodze...

„Mało kto z nas zdaje sobie do końca sprawę z tego, że diabeł dziś uzurpował już sobie wszystko i wkracza do najświętszego miejsca. Znajdujemy się w chwili wielkiej próby, nie tylko każdy z nas, ale całe dzieło Chrystusa, Jego Kościół. Ale Kościół nie będzie zwyciężony przez tego, który dawno już wszystko przegrał. Diabeł nie ma przyszłości i ci, którzy poszli za nim i psują ten świat i Kościół według jego wskazówek, oni też nie mają przyszłości”.

A w środku o:

Niszczeniu Kościoła przez masonerię.

Gdy kapłan uznaje siebie za Boga.

Przekleństwo antropocentryzmu.

„Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz”.

Franciszek i masoneria.

Dlaczego polski Kościół opowiedział się za herezją kard. Kaspera?

Obłuda antychrysta.

Żydzi nawracajcie się, bo jak będziecie dalej służyć mamonie to zginiecie!

Już apostoł Paweł mówił z ubolewaniem: ja odchodzę, a do owczarni wejdą wilki. Dzisiaj tych wilków w Kościele jest najwięcej i to na całym świecie.

Czy jesteś biskupem Kościoła katolickiego? Przyznaj się do tego, kim ty jesteś naprawdę.

Jeśli pozwalasz na zło w Kościele, a siedzisz cicho dla świętego spokoju, żeby na pierzynie umrzeć, i myślisz, że ciebie aniołowie zaniosą do raju, to mogą i ciebie diabły zanieść do piekła, na które ty zasługujesz, tym swoim milczeniem.

Przecież nie możecie być trzciną na wietrze. Macie w swoich rękach depozyt wiary.


Jak uratować Kościół?

https://www.taniaksiazka.pl/tracimy-kosciol-czyli-zawal-polski-leszek-misiak-p-1231252.html?gclid=EAIaIQobChMIv7GPza7F7AIVhvuyCh3tOQ8YEAAYASAAEgK-5fD_BwE

image

Książka Tracimy Kościół czyli zawał Polski to pierwsze kompendium, które w 30 rocznicę ustaleń Okrągłego Stołu dokonuje podsumowania udziału władz Kościoła w zmowie z 1989 r. - skutków nie tylko ustrojowych, ale przede wszystkim społecznych, gospodarczych, socjologicznych, moralnych, obyczajowych. Z książki dowiemy się szczegółów nt. udziału władz Kościoła w tej zmowie, o ogromnych, uzyskanych na jej podstawie, zyskach Kościoła, także materialnych i o zacieraniu uwikłania biskupów w spisek z Kiszczakiem i Geremkiem - zdradę narodu w 1989 r., ukrywaną przez Kościół do dziś.

Autor ukazuje szerokie konsekwencje tamtych ustaleń. Przypomina, że 17 maja 1989 roku, niedługo po zakończeniu obrad Okrągłego Stołu, sejm uchwalił dwie ustawy, parafowane - co znamienne - 4 kwietnia tegoż roku, w dzień zakończenia obrad Okrągłego Stołu: o gwarancjach wolności religijnej oraz o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Zakończenie prac legislacyjnych zaplanowano tak, aby zbiegły się w czasie z obradami Okrągłego Stołu, ponownym zalegalizowaniem Solidarności i przygotowaniami do wyborów w czerwcu 1989 r.

Ustawa o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania – obowiązująca w Rzeczypospolitej Polskiej ustawa zwykła stanowiąca podstawowy reżim prawny dla problematyki z zakresu swobód światopoglądowych, głównie religijnych. Wikipedia

Data wejścia w życie: 23 maja 1989

Przedmiot regulacji: prawo wyznaniowe

https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19890290155

Dz.U. 1989 nr 29 poz. 155

Dziennik Ustaw198929poz. 155

Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania.

Tekst ogłoszony:

D19890155.pdf

Tekst ujednolicony:

D19890155Lj.pdf

Status aktu prawnego:akt posiada tekst jednolity

Data ogłoszenia:1989-05-23

Data wydania:1989-05-17

Data wejścia w życie:1989-05-23

Data obowiązywania:1989-05-23

Organ wydający:SEJM

Organ uprawniony:MIN. KIEROWNIK URZĘDU DO SPRAW WYZNAŃ

MIN. PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

MIN. EDUKACJI NARODOWEJ

Akty zmienione (2)

Odesłania (1)

Akty wykonawcze (27)

Informacja o tekście jednolitym (3)

Akty zmieniające (16)

prawa obywatelskiewyznaniarejestryorganizacja i zakres działaniafinansowanieprawa człowiekakościołykonstytucjanieruchomościorganizacje międzynarodoweZiemie Zachodnie i Północne

©Kancelaria Sejmu s. 1/21

2017-06-23

 Dz.U. 1989 Nr 25 poz. 155

U S T A W A

z dnia 17 maja 1989 r.

o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej:

– wykonując postanowienia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej o wolności

sumienia i wyznania,

– nawiązując do godnej trwałego szacunku i kontynuacji tradycji tolerancji i

wolności religijnej oraz potwierdzającej ją współpracy Polaków różnych wyznań i

światopoglądów w rozwoju i pomyślności Ojczyzny,

– uznając historyczny wkład kościołów i innych związków wyznaniowych w

rozwój kultury narodowej oraz krzewienie i umacnianie podstawowych wartości

moralnych,

– kierując się zasadami zawartymi w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka,

Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych, Akcie Końcowym

Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz Deklaracji Organizacji

Narodów Zjednoczonych o wyeliminowaniu wszelkich form nietolerancji i

dyskryminacji z powodów religijnych lub przekonań,

– umacniając warunki do czynnego i równoprawnego uczestnictwa obywateli w

życiu publicznym i społecznym, bez względu na ich stosunek do religii,

stanowi, co następuje:

DZIAŁ I

Wolność sumienia i wyznania

Art. 1. 1. Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu obywatelowi wolność

sumienia i wyznania.

Opracowano na

podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 1153.

©Kancelaria Sejmu s. 2/21

2017-06-23

2. Wolność sumienia i wyznania obejmuje swobodę wyboru religii lub przekonań

oraz wyrażania ich indywidualnie i zbiorowo, prywatnie i publicznie.

3. Obywatele wierzący wszystkich wyznań oraz niewierzący mają równe prawa

w życiu państwowym, politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym.

Art. 2. Korzystając z wolności sumienia i wyznania obywatele mogą w

szczególności:

1) tworzyć wspólnoty religijne, zwane dalej „kościołami i innymi związkami

wyznaniowymi”, zakładane w celu wyznawania i szerzenia wiary religijnej,

posiadające własny ustrój, doktrynę i obrzędy kultowe;

2) zgodnie z zasadami swojego wyznania uczestniczyć w czynnościach i obrzędach

religijnych oraz wypełniać obowiązki religijne i obchodzić święta religijne;

2a) należeć lub nie należeć do kościołów i innych związków wyznaniowych;

3) głosić swoją religię lub przekonania;

4) wychowywać dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami w sprawach religii;

5) zachowywać milczenie w sprawach swojej religii lub przekonań;

6) utrzymywać kontakty ze współwyznawcami, w tym uczestniczyć w pracach

organizacji religijnych o zasięgu międzynarodowym;

7) korzystać ze źródeł informacji na temat religii;

8) wytwarzać i nabywać przedmioty potrzebne do celów kultu i praktyk religijnych

oraz korzystać z nich;

9) wytwarzać, nabywać i posiadać artykuły potrzebne do przestrzegania reguł

religijnych;

10) wybrać stan duchowny lub zakonny;

11) zrzeszać się w organizacjach świeckich w celu realizacji zadań wynikających z

wyznawanej religii bądź przekonań w sprawach religii;

12) otrzymać pochówek zgodny z wyznawanymi zasadami religijnymi lub z

przekonaniami w sprawach religii.

Art. 3. 1. Uzewnętrznianie indywidualnie lub zbiorowo swojej religii lub

przekonań może podlegać jedynie ograniczeniom ustawowym koniecznym do

ochrony bezpieczeństwa publicznego, porządku, zdrowia lub moralności publicznej

albo podstawowych praw i wolności innych osób.

©Kancelaria Sejmu s. 3/21

2017-06-23

2. Korzystanie z wolności sumienia i wyznania nie może prowadzić do uchylania

się od wykonywania obowiązków publicznych nałożonych przez ustawy.

3. Ze względu na przekonania religijne lub wyznawane zasady moralne

obywatele mogą występować o przeznaczenie do służby zastępczej na zasadach i w

trybie określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1811 oraz z 2017 r. poz. 60).

Art. 4. 1. Prawo określone w art. 2 pkt 2 oraz prawo do posiadania i korzystania

z przedmiotów potrzebnych do uprawiania kultu i praktyk religijnych przysługują

również osobom:

1) pełniącym służbę wojskową lub zasadniczą służbę w obronie cywilnej;

2) przebywającym w zakładach służby zdrowia1)

i opieki społecznej2) oraz dzieciom

i młodzieży na krajowych koloniach i obozach organizowanych przez instytucje

państwowe;

3) przebywającym w zakładach karnych, poprawczych i wychowawczych3) oraz

aresztach śledczych, ośrodkach przystosowania społecznego4) oraz schroniskach

dla nieletnich.

2. Sposób realizacji uprawnień określonych w ust. 1 regulują odrębne ustawy

oraz przepisy wydane na ich podstawie.

Art. 5. Obywatele mają prawo do swobodnego świadczenia na rzecz kościołów

i innych związków wyznaniowych oraz instytucji charytatywno-opiekuńczych.

Art. 6. 1. Nikt nie może być dyskryminowany bądź uprzywilejowany z powodu

religii lub przekonań w sprawach religii.

2. Nie wolno zmuszać obywateli do niebrania udziału w czynnościach lub

obrzędach religijnych ani do udziału w nich.

1) Obecnie zakładach leczniczych podmiotów leczniczych, na podstawie art. 40 ustawy z dnia 10

czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

poz. 960), która weszła w życie z dniem 15 lipca 2016 r.

2) Obecnie odpowiednie jednostki organizacyjne pomocy społecznej, o których mowa w ustawie z

dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930, 1583, 1948 i 2174 oraz z

2017 r. poz. 38, 60, 624 i 777), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.

3) Obecnie odpowiednich ośrodkach, o których mowa w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o

postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2016 r. poz. 1654 oraz z 2017 r. poz. 773), która

weszła w życie z dniem 13 maja 1983 r.

4) Zlikwidowane na podstawie art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 23 lutego 1990 r. o zmianie Kodeksu

karnego wykonawczego (Dz. U. poz. 85), która weszła w życie z dniem 28 marca 1990 r.

©Kancelaria Sejmu s. 4/21

2017-06-23

Art. 7. 1. Cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

korzystają z wolności sumienia i wyznania na równi z obywatelami polskimi.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do bezpaństwowców.

DZIAŁ II

Stosunek państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 8. Kościoły i inne związki wyznaniowe w Polsce działają w

konstytucyjnych ramach ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej; ich sytuację prawną

i majątkową regulują przepisy rangi ustawowej.

Art. 9. 1. W Rzeczypospolitej Polskiej stosunek państwa do wszystkich

kościołów i innych związków wyznaniowych opiera się na poszanowaniu wolności

sumienia i wyznania.

2. Gwarancjami wolności sumienia i wyznania w stosunkach państwa z

kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są:

1) oddzielenie kościołów i innych związków wyznaniowych od państwa;

2) swoboda wypełniania przez kościoły i inne związki wyznaniowe funkcji

religijnych;

3) równouprawnienie wszystkich kościołów i innych związków wyznaniowych, bez

względu na formę uregulowania ich sytuacji prawnej.

Art. 10. 1. Rzeczpospolita Polska jest państwem świeckim, neutralnym w

sprawach religii i przekonań.

2. Państwo i państwowe jednostki organizacyjne nie dotują i nie subwencjonują

kościołów i innych związków wyznaniowych. Wyjątki od tej zasady regulują ustawy

lub przepisy wydane na ich podstawie.

Art. 11. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe są niezależne od państwa przy

wykonywaniu swoich funkcji religijnych.

2. Kościoły i inne związki wyznaniowe oraz ich działalność podlegają ochronie

prawnej, w granicach określonych w ustawach.

©Kancelaria Sejmu s. 5/21

2017-06-23

3. Kościoły i inne związki wyznaniowe mogą składać wnioski do Trybunału

Konstytucyjnego na zasadach i w trybie określonych w przepisach o Trybunale

Konstytucyjnym.

Art. 12. 1. Duchowni oraz osoby zakonne kościołów i innych związków

wyznaniowych, ustanowione według przepisów prawa wewnętrznego kościoła lub

innego związku wyznaniowego, korzystają z praw i podlegają obowiązkom na równi

z innymi obywatelami we wszystkich dziedzinach życia państwowego, politycznego,

gospodarczego, społecznego i kulturalnego. Są oni w ramach obowiązujących

przepisów ustaw zwolnieni z obowiązków niemożliwych do pogodzenia z pełnieniem

funkcji duchownego lub osoby zakonnej.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, mają prawo do noszenia stroju duchownego.

3. Uprawnienia i obowiązki osób duchownych w myśl prawa państwowego

określają odrębne ustawy.

Art. 13. 1. Majątek i przychody kościołów i innych związków wyznaniowych

podlegają ogólnie obowiązującym przepisom podatkowym, z wyjątkami określonymi

w odrębnych ustawach.

2. Osoby prawne kościołów i innych związków wyznaniowych są zwolnione od

opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej. W tym

zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez

przepisy podatkowe.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. Dochody z działalności gospodarczej osób prawnych kościołów i innych

związków wyznaniowych oraz spółek, których udziałowcami są wyłącznie te osoby,

są zwolnione od opodatkowania w części, w jakiej zostały przeznaczone w roku

podatkowym lub w roku po nim następującym na cele kultowe, oświatowowychowawcze, naukowe, kulturalne, działalność charytatywno-opiekuńczą, punkty

katechetyczne, konserwację zabytków oraz na inwestycje sakralne i inwestycje

kościelne, których przedmiotem są punkty katechetyczne i zakłady charytatywnoopiekuńcze, jak również remonty tych obiektów.

©Kancelaria Sejmu s. 6/21

2017-06-23

6. Osoby prawne kościołów i innych związków wyznaniowych są zwolnione od

opodatkowania i od świadczeń na fundusz gminny i fundusz miejski5)

, od

nieruchomości lub ich części, stanowiących własność tych osób lub używanych przez

nie na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części

zajmowanej na wykonywanie działalności gospodarczej.

7. Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele

charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze

kulturalnym przeznaczone na cele kultu, przywożone dla osób prawnych kościołów i

innych związków wyznaniowych, w granicach i na warunkach określonych w

rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym

wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 342 z 10.12.2009, str. 23).

Art. 14. 1. Jeżeli odrębna ustawa lub ratyfikowana umowa międzynarodowa nie

stanowią inaczej, kościół lub inny związek wyznaniowy powiadamia ministra

właściwego do spraw wyznań religijnych6)

i wojewodę właściwego ze względu na

siedzibę jednostki organizacyjnej kościoła lub innego związku wyznaniowego o

utworzeniu, zmianie nazwy, siedziby, granic lub połączeniu, podziale i zniesieniu

diecezji (okręgów i porównywalnych jednostek organizacyjnych) oraz parafii

(zborów, gmin i porównywalnych jednostek organizacyjnych).

2. Jeżeli odrębna ustawa lub ratyfikowana umowa międzynarodowa nie stanowią

inaczej, kościół lub inny związek wyznaniowy powiadamia w terminie 30 dni ministra

właściwego do spraw wyznań religijnych6)

i wojewodę właściwego ze względu na

siedzibę kościoła lub innego związku wyznaniowego o zmianie siedziby oraz o

zmianie osób wchodzących do kierowniczych organów wykonawczych, podając ich

imiona i nazwiska, obywatelstwo i miejsce zamieszkania.

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych, o których

mowa w ust. 1.

5) Zniesiony z dniem 1 stycznia 1991 r. na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1990

r. o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy (Dz. U. poz. 517), która weszła w życie z dniem 1

stycznia 1991 r.

6) Obecnie ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i

etnicznych, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach

administracji rządowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 888), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999

r.

©Kancelaria Sejmu s. 7/21

2017-06-23

4. Jeżeli odrębna ustawa lub ratyfikowana umowa międzynarodowa nie stanowią

inaczej, przed objęciem stanowisk, o których mowa w ust. 2 i 3, przez cudzoziemca,

władze kościoła lub innego związku wyznaniowego powinny się upewnić, czy

minister właściwy do spraw wyznań religijnych6) nie wyraża wobec tego zastrzeżeń.

Niezgłoszenie zastrzeżeń w terminie 60 dni od daty powiadomienia uważa się za

wyrażenie zgody.

Art. 15. (uchylony)

Art. 16. 1. Państwo współdziała z kościołami i innymi związkami

wyznaniowymi w zachowaniu pokoju, kształtowaniu warunków rozwoju kraju oraz

zwalczaniu patologii społecznych.

2. W celach, o których mowa w ust. 1, oraz do rozpatrywania problemów

związanych z rozwojem stosunków między państwem a poszczególnymi kościołami i

innymi związkami wyznaniowymi mogą być, na zasadach wzajemnego uzgodnienia,

tworzone różne, w tym stałe formy współdziałania. Przepis ten nie narusza

właściwości organów państwowych oraz organów kościołów i innych związków

wyznaniowych.

Art. 16a. 1. Dla określenia szczegółowych zasad stosunków, o których mowa w

art. 16, mogą być zawierane umowy między właściwymi rzeczowo centralnymi

organami administracji rządowej a władzami poszczególnych kościołów i innych

związków wyznaniowych.

2. Przepisy umowy nie mogą naruszać przepisów ogólnie obowiązującego

prawa, a w szczególności zasady równouprawnienia wszystkich kościołów i innych

związków wyznaniowych.

3. Podpisana umowa zostaje opublikowana w dzienniku urzędowym właściwego

ministerstwa.

Art. 17. Państwo współdziała z kościołami i innymi związkami wyznaniowymi

w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury,

sztuki i literatury religijnej, które stanowią integralną część dziedzictwa kultury.

Art. 18. 1. Przepisy rozdziału 2 i działu III regulują stosunek państwa tylko do

tych kościołów i innych związków wyznaniowych, których sytuacja prawna i

majątkowa nie jest uregulowana odrębnymi ustawami.

©Kancelaria Sejmu s. 8/21

2017-06-23

2. Przepisy rozdziału 2 określające uprawnienia kościołów i innych związków

wyznaniowych mają jednakże zastosowanie do kościołów i innych związków

wyznaniowych o ustawowo uregulowanej sytuacji wówczas, gdy odrębne ustawy

określone w ust. 1 nie przewidują takich uprawnień.

Rozdział 2

Działalność kościołów i innych związków wyznaniowych

Art. 19. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe korzystają na zasadach

równouprawnienia ze swobody pełnienia funkcji religijnych.

2. Wypełniając funkcje religijne kościoły i inne związki wyznaniowe mogą w

szczególności:

1) określać doktrynę religijną, dogmaty i zasady wiary oraz liturgię;

2) organizować i publicznie sprawować kult;

3) udzielać posług religijnych, w tym osobom, o których mowa w art. 4, oraz

organizować obrzędy i zgromadzenia religijne;

4) rządzić się w swoich sprawach własnym prawem, swobodnie wykonywać władzę

duchowną oraz zarządzać swoimi sprawami;

5) ustanawiać, kształcić i zatrudniać duchownych;

6) realizować inwestycje sakralne i inne inwestycje kościelne;

7) nabywać, posiadać i zbywać majątek ruchomy i nieruchomy oraz zarządzać nim;

8) zbierać składki i otrzymywać darowizny, spadki i inne świadczenia od osób

fizycznych i prawnych;

9) wytwarzać i nabywać przedmioty i artykuły potrzebne do celów kultu i praktyk

religijnych oraz korzystać z nich;

10) nauczać religii i głosić ją, w tym za pomocą prasy, książek i innych druków oraz

filmów i środków audiowizualnych;

11) korzystać ze środków masowego przekazywania;

12) prowadzić działalność oświatowo-wychowawczą;

13) tworzyć i prowadzić zakony oraz diakonaty;

14) tworzyć organizacje mające na celu działalność na rzecz formacji religijnej, kultu

publicznego oraz przeciwdziałania patologiom społecznym i ich skutkom;

15) prowadzić działalność charytatywno-opiekuńczą;

16) (uchylony)

©Kancelaria Sejmu s. 9/21

2017-06-23

17) powoływać krajowe organizacje międzykościelne;

18) należeć do międzynarodowych organizacji wyznaniowych i

międzywyznaniowych oraz utrzymywać kontakty zagraniczne w sprawach

związanych z realizacją swoich funkcji.

3. Za wypełnianie funkcji religijnych, o których mowa w ust. 1, nie uznaje się

oddziaływania poprzez badania i eksperymenty psychologiczne.

Art. 19a. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo posiadania,

zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy grzebalnych.

2. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących cmentarzy i chowania

zmarłych.

Art. 20. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe mogą nauczać religii oraz

wychowywać religijnie dzieci i młodzież, zgodnie z wyborem dokonanym przez ich

rodziców lub opiekunów prawnych.

2. Nauczanie religii dzieci i młodzieży jest wewnętrzną sprawą kościołów i

innych związków wyznaniowych. Jest ono organizowane, zgodnie z programem

ustalonym przez władze kościoła lub innego związku wyznaniowego, w punktach

katechetycznych znajdujących się w kościołach, domach modlitw i innych

pomieszczeniach udostępnionych na ten cel przez osobę uprawnioną do dysponowania

nimi.

3. Nauczanie religii uczniów szkół publicznych i wychowanków przedszkoli

publicznych może odbywać się również w szkołach i przedszkolach na zasadach

określonych w odrębnej ustawie.

Art. 21. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo zakładać i

prowadzić szkoły i przedszkola oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze i

opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w ustawach.

2. Szkoły, przedszkola oraz inne placówki, o których mowa w ust. 1, będą

dotowane przez państwo lub organy samorządu terytorialnego w przypadkach i na

zasadach określonych w odrębnych ustawach.

Art. 21a. Działalność służąca celom humanitarnym, charytatywnoopiekuńczym, naukowym i oświatowo-wychowawczym, podejmowana przez osoby

prawne kościołów i innych związków wyznaniowych, jest zrównana pod względem

©Kancelaria Sejmu s. 10/21

2017-06-23

prawnym z działalnością służącą analogicznym celom i prowadzoną przez instytucje

państwowe.

Art. 22. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo zakładać i

prowadzić, według samodzielnie ustalonych programów, szkoły duchowne i seminaria

duchowne.

2. W zakresie realizacji programu szkół ogólnokształcących i uzyskiwania

świadectw dojrzałości szkoły duchowne wymienione w ust. 1 podlegają nadzorowi

ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania.

3. Tworzenie i prowadzenie przez kościoły i inne związki wyznaniowe szkół

wyższych, zasady udzielania im przez państwo pomocy finansowej oraz tryb i zakres

uznawania stopni i tytułów naukowych nadawanych w tych szkołach regulują, na

wniosek władz kościołów lub innych związków wyznaniowych, odrębne ustawy.

4. Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo zakładać religijne instytuty

naukowe i naukowo-dydaktyczne.

5. Status prawny wydziałów teologicznych na uniwersytetach państwowych

regulują odrębne umowy pomiędzy ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego a władzami kościołów lub innych związków wyznaniowych.

Art. 23. (uchylony)

Art. 24. 1. W celu realizacji działalności charytatywno-opiekuńczej kościoły i

inne związki wyznaniowe mają prawo zakładać i prowadzić, na zasadach określonych

w ustawach, odpowiednie instytucje, w tym zakłady dla osób potrzebujących opieki,

szpitale i inne zakłady lecznicze podmiotów leczniczych w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, żłobki i schroniska dla dzieci.

2. Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w

szczególności z:

1) ofiar pieniężnych i w naturze;

2) spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych;

3) dochodów z imprez i zbiórek publicznych;

4) subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i

przedsiębiorstw państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych;

5) odpłatności za usługi świadczone przez instytucje charytatywno-opiekuńcze

kościołów i innych związków wyznaniowych;

©Kancelaria Sejmu s. 11/21

2017-06-23

6) dochodów instytucji kościołów i innych związków wyznaniowych.

Art. 25. 1. W celu realizacji swoich funkcji kościoły i inne związki wyznaniowe

mają prawo wydawania prasy, książek, druków oraz zakładania i posiadania

wydawnictw oraz zakładów poligraficznych, z zachowaniem obowiązujących w tym

zakresie przepisów prawa.

2. Kościoły i inne związki wyznaniowe mogą organizować własny kolportaż

prasy lub korzystać z pośrednictwa innej sieci kolportażu.

3. Dla realizacji postanowień ust. 1 kościoły i inne związki wyznaniowe mogą

otrzymywać jako darowizny z zagranicy maszyny, urządzenia, materiały poligraficzne

i papier.

4. Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo do emitowania w radiu i

telewizji programów religijno--moralnych, społecznych i kulturalnych w sposób

określony w porozumieniach między władzami danego kościoła lub innego związku

wyznaniowego a jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.

Art. 26. 1. Kościoły i inne związki wyznaniowe mają prawo organizowania i

prowadzenia związanej z wypełnianiem swoich funkcji działalności kulturalnej i

artystycznej.

2. Dla realizacji prawa, o którym mowa w ust. 1, kościoły i inne związki

wyznaniowe mogą zakładać i prowadzić odpowiednie instytucje oraz dystrybucję i

rozpowszechnianie filmów.

3. Korzystanie z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje bez obowiązku

uzyskiwania zezwoleń i upoważnień, jeżeli działalność ta prowadzona jest na potrzeby

realizacji zadań religijno-moralnych w sferze kultury. O podjęciu i prowadzeniu tej

działalności władze kościoła lub innego związku wyznaniowego powiadamiają

państwowy organ, właściwy do udzielania takich zezwoleń i upoważnień.

4. Dla realizacji postanowień ust. 1 i 2 kościoły i inne związki wyznaniowe mogą

otrzymywać jako darowizny z zagranicy urządzenia i materiały.

Art. 27. 1. Działalność kościołów i innych związków wyznaniowych nie może

naruszać przepisów ogólnie obowiązujących ustaw chroniących bezpieczeństwo

publiczne, porządek, zdrowie lub moralność publiczną, władzę rodzicielską albo

podstawowe prawa i wolności innych osób.

©Kancelaria Sejmu s. 12/21

2017-06-23

2. Korzystanie przez kościoły i inne związki wyznaniowe ze swobody działania

odbywa się zgodnie z ogólnie obowiązującymi przepisami, chyba że ustawy stanowią

inaczej.

Art. 28. 1. W sprawach majątkowych kościoły i inne związki wyznaniowe

działają poprzez swoje osoby prawne.

2. Osoby prawne kościołów i innych związków wyznaniowych, ich organy,

zakres kompetencji i sposób powoływania oraz reprezentacji określają statuty (prawo

wewnętrzne, zwane dalej „statutami”).

Art. 29. 1. W stosunku do organizacji tworzonych na podstawie art. 19 pkt 14,

jeżeli nie mają osobowości prawnej, nie stosuje się Prawa o stowarzyszeniach.

Natomiast przepisy ustawy o zgromadzeniach stosuje się do nich jedynie w zakresie

dotyczącym zebrań na drogach i placach publicznych oraz w pomieszczeniach

użyteczności publicznej.

2. Organizacje, o których mowa w ust. 1, działają w ramach osób prawnych

kościołów i innych związków wyznaniowych, w których zostały powołane.

3. Władze kościołów i innych związków wyznaniowych czuwają nad zgodnością

działania tych organizacji z ich celami religijnymi i moralnymi.

DZIAŁ III

Rejestrowanie kościołów i innych związków wyznaniowych

Art. 30. Prawo wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych,

zwanego dalej „rejestrem”, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw

wyznań religijnych6)

, jest realizowane przez złożenie temu ministrowi, zwanemu dalej

„organem rejestrowym”, deklaracji o utworzeniu kościoła lub innego związku

wyznaniowego i wniosku o wpis do rejestru.

Art. 31. 1. Prawo wniesienia wniosku, o którym mowa w art. 30, przysługuje co

najmniej 100 obywatelom polskim posiadającym pełną zdolność do czynności

prawnych, zwanych dalej „wnioskodawcami”.

2. Wnioskodawcy składają listę zawierającą ich notarialnie poświadczone

podpisy potwierdzające treść wniosku, o którym mowa w ust. 1, i deklaracji o

utworzeniu kościoła lub innego związku wyznaniowego, imię i nazwisko, datę

©Kancelaria Sejmu s. 13/21

2017-06-23

urodzenia, miejsce zamieszkania oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości

oraz numer PESEL każdego z wnioskodawców.

3. Wnioskodawcy mogą wybrać spośród siebie co najmniej pięcioosobowy

komitet założycielski reprezentujący ich w postępowaniu w sprawie wpisu do rejestru.

Art. 32. 1. Wniosek, o którym mowa w art. 30, powinien zawierać:

1) listę, o której mowa w art. 31 ust. 2;

2) informację o dotychczasowych formach życia religijnego i metodach działania

kościoła lub innego związku wyznaniowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3) informację o podstawowych celach, źródłach i zasadach doktrynalnych,

obrzędach religijnych;

4) adres siedziby kościoła lub innego związku wyznaniowego oraz dane osób

wchodzących do kierowniczych organów wykonawczych:

a) imiona i nazwisko,

b) datę urodzenia,

c) adres zamieszkania,

d) nazwę, serię i numer dokumentu tożsamości,

e) nr PESEL;

5) statut.

1a. W przypadku wybrania komitetu założycielskiego, o którym mowa w art. 31

ust. 3, wniosek o wpis do rejestru powinien zawierać także podpisany przez

wnioskodawców protokół z wyboru tego komitetu określający datę i miejsce wyborów

oraz następujące dane osób wchodzących w jego skład:

1) imiona i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) adres zamieszkania;

4) rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości;

5) nr PESEL.

2. Statut powinien określać w szczególności:

1) nazwę kościoła lub innego związku wyznaniowego różną od nazw innych

organizacji;

2) teren działania i siedzibę władz;

3) cele działalności oraz formy i zasady ich realizacji;

©Kancelaria Sejmu s. 14/21

2017-06-23

4) organy, sposób ich powoływania i odwoływania, zakres kompetencji oraz tryb

podejmowania decyzji;

5) źródła finansowania;

6) tryb dokonywania zmian statutu;

7) sposób reprezentowania na zewnątrz oraz zaciągania zobowiązań majątkowych;

8) sposób nabywania i utraty członkostwa oraz prawa i obowiązki członków;

9) sposób powoływania, odwoływania oraz kompetencje osób duchownych, o

których mowa w art. 12 ust. 3, o ile kościół lub inny związek wyznaniowy

przewiduje tworzenie takich stanowisk;

10) sposób rozwiązania kościoła lub innego związku wyznaniowego i przeznaczenie

pozostałego majątku.

3. Jeżeli kościół lub inny związek wyznaniowy przewiduje tworzenie jednostek

organizacyjnych mających osobowość prawną, statut powinien określać ich nazwy,

teren działania, siedziby, zakres uprawnień, zasady tworzenia, znoszenia

i przekształcania tych jednostek, ich organy, zakres kompetencji, tryb podejmowania

decyzji, sposób powoływania i odwoływania tych organów, sposób reprezentowania

na zewnątrz oraz zaciągania zobowiązań majątkowych, a także przeznaczenie majątku

pozostałego po zakończeniu likwidacji osoby prawnej kościoła lub innego związku

wyznaniowego.

4. Jeżeli kościół lub inny związek wyznaniowy stanowi część organizacji o

zasięgu międzynarodowym, w statucie powinny być określone zakres i formy

wzajemnych stosunków.

5. Jeżeli kościół lub inny związek wyznaniowy przewiduje tworzenie jednostek

organizacyjnych bez osobowości prawnej, w statucie powinny być określone nazwy,

zasady tworzenia, znoszenia i przekształcania tych jednostek.

Art. 33. 1. W trakcie postępowania w sprawie wpisu do rejestru organ rejestrowy

może żądać od wnioskodawców wyjaśnień treści wniosku w zakresie określonym w

art. 32, a także zwracać się do odpowiednich organów państwowych o sprawdzanie

prawdziwości zawartych we wniosku danych.

2. Jeżeli organ rejestrowy w trakcie postępowania w sprawie wpisu do rejestru

stwierdzi braki lub uchybienia w treści wniosku, w zakresie określonym w art. 32,

wyznacza dwumiesięczny termin ich uzupełnienia, a po upływie tego terminu wydaje

decyzję o odmowie wpisu do rejestru.

©Kancelaria Sejmu s. 15/21

2017-06-23

3. Jeżeli wniosek zawiera postanowienia pozostające w sprzeczności z

przepisami ustaw chroniącymi bezpieczeństwo i porządek publiczny, zdrowie,

moralność publiczną, władzę rodzicielską albo podstawowe prawa i wolności innych

osób, organ rejestrowy wydaje decyzję o odmowie wpisu do rejestru.

4. Decyzje, o których mowa w ust. 2 i 3, powinny być wydane w terminie 3

miesięcy od daty wszczęcia postępowania o wpis do rejestru. Na decyzje te może być

wniesiona skarga do sądu administracyjnego.

Art. 34. 1. Jeżeli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 33 ust. 2 i 3, organ

rejestrowy wydaje, w terminie 3 miesięcy od zgłoszenia deklaracji, decyzję o wpisie

do rejestru.

2. Z chwilą wpisu do rejestru kościół lub inny związek wyznaniowy uzyskuje,

jako całość, osobowość prawną oraz korzysta ze wszystkich uprawnień i podlega

obowiązkom określonym w ustawach.

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych, zakonów

i diakonatów, o których mowa w art. 32 ust. 3.

4. Do kościołów i innych związków wyznaniowych wpisanych do rejestru

stosuje się odpowiednio art. 14.

Art. 35. 1. Zmiany statutu kościoła lub innego związku wyznaniowego

wpisanego do rejestru dokonuje się w trybie obowiązującym przy ich rejestrowaniu.

2. Organ rejestrowy może domagać się aktualizacji danych warunkujących wpis

do rejestru, określonych w art. 32 ust. 1 pkt 2–5.

Art. 36. 1. Wykreśleniu z rejestru podlega:

1) kościół lub inny związek wyznaniowy, którego sytuacja prawna i majątkowa

została uregulowana w odrębnej ustawie;

2) kościół lub inny związek wyznaniowy, który zawiadomił organ rejestrowy o

zaprzestaniu swojej działalności;

3) kościół lub inny związek wyznaniowy, który utracił cechy warunkujące

uzyskanie wpisu do rejestru; dotyczy to w szczególności kościoła lub innego

związku wyznaniowego, który w ciągu 3 lat nie odpowiedział na żądanie organu

rejestrowego i nie zaktualizował wpisów do rejestru w zakresie określonym w

art. 32 ust. 1 pkt 4.

2. Wykreślenie z rejestru następuje na podstawie decyzji organu rejestrowego.

©Kancelaria Sejmu s. 16/21

2017-06-23

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 36a ust. 2,

wykreślenie z rejestru następuje po przeprowadzeniu likwidacji.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, likwidatorami są członkowie

organu kościoła lub innego związku wyznaniowego uprawnionego do

reprezentowania na zewnątrz i zaciągania zobowiązań majątkowych, jeżeli statut lub,

w razie braku odpowiednich postanowień statutu, decyzja właściwego organu kościoła

lub innego związku wyznaniowego nie stanowi inaczej.

5. Organ rejestrowy, w drodze decyzji, zarządza likwidację i wyznacza

likwidatora:

1) w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i art. 36a ust. 2;

2) w razie braku możliwości ustalenia likwidatora, o którym mowa w ust. 4.

6. Przed zniesieniem osoby prawnej, o której mowa w art. 32 ust. 3, kościół lub

inny związek wyznaniowy zarządza jej likwidację i wyznacza likwidatora informując

o tym organ rejestrowy oraz określa przeznaczenie majątku pozostałego po

zakończeniu likwidacji.

7. Do obowiązków likwidatora stosuje się odpowiednio art. 37 ustawy z dnia 7

kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2017 r. poz. 210).

8. Jeżeli statut kościoła lub innego związku wyznaniowego nie stanowi inaczej,

majątek pozostały po zakończeniu postępowania likwidacyjnego kościoła lub innego

związku wyznaniowego albo osób prawnych, o których mowa w art. 32 ust. 3, może

być przeznaczony wyłącznie na cele charytatywno-opiekuńcze w drodze decyzji

organu rejestrowego.

Art. 36a. 1. Organ rejestrowy lub prokurator może wystąpić do sądu

okręgowego o stwierdzenie niezgodności działania kościoła lub innego związku

wyznaniowego z przepisami prawa, o których mowa w art. 27 ust. 1, lub ze statutem,

o którym mowa w art. 32.

2. W razie stwierdzenia prawomocnym wyrokiem sądu, że działalność kościoła

lub innego związku wyznaniowego rażąco narusza prawo lub postanowienia statutu,

organ rejestrowy wykreśli z rejestru ten kościół lub inny związek wyznaniowy.

Art. 37. Minister właściwy do spraw wyznań religijnych6)

określa, w drodze

rozporządzenia, zasady i sposób prowadzenia rejestru, dane i informacje podlegające

wpisowi, sposób, formę i termin aktualizacji wpisów do rejestru, warunki

©Kancelaria Sejmu s. 17/21

2017-06-23

udostępniania rejestru, wydawania wyciągów z rejestru oraz sposób wykreślania

kościoła lub innego związku wyznaniowego z rejestru.

Art. 38. Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio do krajowych

organizacji międzykościelnych, jeżeli mają one mieć osobowość prawną. Do

utworzenia takiej organizacji jest wymagana deklaracja podpisana przez władze co

najmniej dwóch działających w Rzeczypospolitej Polskiej kościołów i innych

związków wyznaniowych.

DZIAŁ IIIa

Regulacja spraw majątkowych niektórych kościołów

Art. 38a. 1. Tworzy się Międzykościelną Komisję Regulacyjną, zwaną dalej

„Komisją”, w celu ostatecznego uregulowania spraw majątkowych między Państwem

a kościołami i ich osobami prawnymi, które zgłosiły roszczenia w trybie i na zasadach

określonych w:

1) art. 24–26 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r.

poz. 483);

2) art. 37 ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r.

poz. 1712);

3) art. 40–42 ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 169);

4) art. 35 ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r. poz.

1889).

2. Roszczenia majątkowe wobec Państwa mogą również zgłaszać do Komisji w

terminie do dnia 31 grudnia 1998 r. kościoły i inne związki wyznaniowe,

niewymienione w ust. 1, a także krajowe organizacje międzykościelne, jeżeli wskażą

we wniosku, że na rzecz Skarbu Państwa przejęto własność nieruchomości lub ich

części będących uprzednio własnością tych kościołów i związków wyznaniowych oraz

krajowych organizacji międzykościelnych.

©Kancelaria Sejmu s. 18/21

2017-06-23

3. Do oceny dopuszczalności postępowania regulacyjnego w sprawach, o

których mowa w ust. 2, mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustaw wskazanych

w ust. 1 pkt 1–4.

4. Jeżeli przywrócenie kościelnej osobie prawnej własności nieruchomości nie

jest możliwe z uwagi na trudne do przezwyciężenia przeszkody, przyznaje się jej

nieruchomość zamienną, a jeżeli nie jest to możliwe, osobie tej przyznaje się

odszkodowanie ustalone według przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości7)

.

5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, z mienia których

państwowych jednostek organizacyjnych lub gmin może być wyłączona

nieruchomość zamienna lub na którą państwową jednostkę organizacyjną może być

nałożony obowiązek zapłaty odszkodowania.

Art. 38b. 1. Przedmiotem postępowania regulacyjnego może być również

nieodpłatne przekazanie na własność nieruchomości lub ich części, które były

własnością kościelnych osób prawnych działających do 1945 r. na Ziemiach

Zachodnich i Północnych, w celu przywrócenia w nich sprawowania kultu religijnego,

działalności oświatowo-wychowawczej, charytatywno-opiekuńczej i opiekuńczowychowawczej.

2. W razie niemożności dokonania regulacji, o której mowa w ust. 1,

postępowanie ulega umorzeniu.

Art. 38c. Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy

z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. poz. 191, z późn. zm.8)

), podlega

postępowaniu, o którym mowa w art. 38a i 38b.

Art. 38d. 1. Minister właściwy do spraw wyznań religijnych6) po zasięgnięciu

opinii władz kościołów, o których mowa w art. 38a ust. 1 pkt 1–4, określi, w drodze

rozporządzenia, liczebność Komisji, szczegółowy tryb postępowania regulacyjnego

oraz wynagrodzenie dla członków Komisji i personelu pomocniczego, uwzględniając

7) Obecnie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z

2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820), która weszła w życie z dniem 1 stycznia

1998 r.

8) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. poz. 253 i 541, z 1991 r. poz.

151, z 1992 r. poz. 20, z 1993 r. poz. 180, z 1994 r. poz. 3 i 285, z 1996 r. poz. 102 i 496, z 1997 r.

poz. 43, z 2002 r. poz. 1271, z 2004 r. poz. 1492 oraz z 2017 r. poz. 653.

©Kancelaria Sejmu s. 19/21

2017-06-23

w szczególności organizację pracy Komisji, zadania współprzewodniczących

zespołów orzekających, oraz sposób prowadzenia i protokołowania rozpraw,

orzekania i nadawania klauzul wykonalności orzeczeniom i ugodom.

2. Komisja rozpatruje sprawy w zespołach orzekających, w skład których

wchodzi po dwóch członków wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw

wyznań religijnych6)

i władze kościoła lub związku wyznaniowego, którego wniosek

dotyczy.

3. Postępowanie regulacyjne wszczyna się z chwilą złożenia wniosku w

Komisji. Zespół orzekający po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania

regulacyjnego bada, czy jest ono dopuszczalne, a wniosek niedopuszczalny odrzuca.

4. Postępowania sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, w

stosunku do których wszczęto postępowanie regulacyjne, ulegają zawieszeniu, a sądy

i organy prowadzące postępowania administracyjne przekazują ich akta do Komisji.

5. Uczestnikami postępowania regulacyjnego są, oprócz wnioskodawcy,

wszystkie zainteresowane jednostki państwowe, samorządowe i kościelne.

6. Uczestnicy postępowania regulacyjnego mogą zawrzeć ugodę przed zespołem

orzekającym. Jeżeli ugoda nie zostanie zawarta, zespół orzekający wydaje orzeczenie.

7. Regulacja nie może naruszać praw nabytych przez niepaństwowe osoby

trzecie, a w szczególności przez inne kościoły i związki wyznaniowe oraz rolników

indywidualnych.

8. Ugody zawarte przed zespołem orzekającym, jak i orzeczenia uwzględniające

wniosek, powinny określać:

1) stan prawny nieruchomości;

2) związane z tym stanem obowiązki uczestników postępowania, a w szczególności

obowiązek wydania nieruchomości w wyznaczonym terminie, jeżeli nie znajduje

się ona we władaniu wnioskodawcy;

3) w razie przyznania odszkodowania, obowiązek i termin zapłaty należnej z tego

tytułu kwoty.

9. Od orzeczenia zespołu orzekającego nie przysługuje odwołanie.

Art. 38e. 1. Ugody i orzeczenia mają moc sądowych tytułów egzekucyjnych.

2. Ugody i orzeczenia stanowią podstawę do dokonywania wpisów w księgach

wieczystych i w ewidencji gruntów.

©Kancelaria Sejmu s. 20/21

2017-06-23

Art. 38f. 1. Postępowanie regulacyjne jest wolne od opłat.

2. Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ugody lub

orzeczenia jest wolne od podatków i opłat z tym związanych.

Art. 38g. 1. Jeżeli zespół orzekający nie uzgodni orzeczenia, zawiadamia o tym

pisemnie uczestników postępowania regulacyjnego.

2. Uczestnicy postępowania regulacyjnego mogą, w terminie sześciu miesięcy od

otrzymania zawiadomienia, wystąpić o podjęcie zawieszonego postępowania

sądowego lub administracyjnego, a jeżeli nie było ono wszczęte – wystąpić na drogę

sądową pod rygorem wygaśnięcia roszczenia. Przy rozpoznawaniu sprawy sąd stosuje

zasady określone w art. 38a i 38b.

DZIAŁ IV

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 39. (pominięty)

Art. 40. Stosunki Państwa z kościołami i innymi związkami wyznaniowymi

działającymi na podstawie wpisu do rejestru mogą być regulowane w drodze odrębnej

ustawy.

Art. 41. Kościoły i inne związki wyznaniowe działające w dniu wejścia w życie

ustawy jako stowarzyszenia zwykłe mogą nabyć osobowość prawną, jeżeli spełnią

wymagania określone w art. 30–32.

Art. 42. 1. Osoby należące do kościołów i innych związków wyznaniowych,

których święta religijne nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy, mogą na własną

prośbę uzyskać zwolnienie od pracy lub nauki na czas niezbędny do obchodzenia tych

świąt, zgodnie z wymogami wyznawanej przez siebie religii.

2. Osoby niepełnoletnie mogą korzystać z prawa określonego w ust. 1 na wniosek

swych rodziców bądź opiekunów prawnych.

3. Zwolnienie od pracy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być udzielone pod

warunkiem odpracowania czasu zwolnienia, bez prawa do dodatkowego

wynagrodzenia za pracę w dni ustawowo wolne od pracy lub pracę w godzinach

nadliczbowych.

4. Minister właściwy do spraw pracy oraz minister właściwy do spraw oświaty i

wychowania, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, w porozumieniu z

©Kancelaria Sejmu s. 21/21

2017-06-23

ministrem właściwym do spraw wyznań religijnych6)

, w drodze rozporządzenia,

określają szczegółowe zasady udzielania zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 43. (pominięty)

Art. 44. (pominięty)

Art. 45. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia9)

.

9) Ustawa została ogłoszona w dniu 23 maja 1989 r.


Wykop Skomentuj5
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale