FORUM ŻYDOW POLSKICH
https://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_%C5%BByd%C3%B3w_w_Polsce
http://www.jhi.pl/blog/2013-09-01-1-wrzesnia-1939-roku
1 września 1939 roku, wojska niemieckie przekroczyły granice Polski. Na łamach „Naszego Przeglądu”, najbardziej wpływowego dziennika mniejszości żydowskiej w Polsce, ukazało się wówczas następujące oświadczenie:
Organizacja Syjonistyczna i naród żydowski stoją po stronie polskiej, gotowe do walki o swą godność i niepodległość. To oświadczenie winno być drogowskazem dla światowego żydostwa. Miejsce Żydów całego świata jest po stronie polskiej.
Drugi dzień wojny przyniósł kolejne odezwy liderów społeczności żydowskiej, w tym autorytetów religijnych. Niezwykle donośnie wybrzmiał głos Związku Rabinów Rzeczypospolitej Polskiej:
Niechaj będzie pochwalone imię Wiekuistego.
Bracia w Izraelu, Obywatele Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej!
Odwieczny wróg napadł w niecny, nikczemny sposób na naszą tak gorąco przez nas umiłowaną Ojczyznę, Polskę. Wyzuty dosłownie z czci, wiary i wszelkich uczuć ludzkich, niesie on mord, rabunek i pożogę.
My Żydzi, dzieci tej ziemi od zamierzchłych czasów, stajemy wszyscy w karnym ordynku, zwarci i opanowani na wezwanie Pana Prezydenta Rzeczypospolitej i Naczelnego Wodza, aby bronić naszej ukochanej Ojczyzny, każdy na wyznaczonym mu przez władze posterunku i oddamy, gdy zajdzie tego potrzeba, na ołtarzu Ojczyzny, nasze życie i nasze mienie bez reszty.
Jest to naszym najszczytniejszym obowiązkiem obywatelskim i religijnym, według nakazów naszej Świętej Wiary, który z największą radością spełnimy – tak nam i Polsce dopomóż Bóg.
Wznosimy błagalne modły do Stwórcy o zwycięstwo oręża polskiego i bądźmy pewni, że nas usłyszy, Amen.
Z apelem rabinów sąsiadowały na łamach „Naszego Przeglądu” słowa, napisane przez Związek Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski, skupiający byłych członków Legionów i Polskiej Organizacji Wojskowej:
Żydzi polscy! W tej chwili dziejowej zrozumieć należy, że walczymy o naszą najświętszą sprawę, o Ojczyznę, o Honor, o naszą promienną przyszłość, o wolność wszystkich ludów i Odrodzenie Ludzkości.
[…] Zapatrzeni na drogie nam przykłady bohaterów: płk. Berka Joselewicza, Henryka Wohla, rabina Majzelsa, legionistów Mansperia i Sternchussa i wielu innych ich kolegów, kaprala Storcha, którzy dowiedli swoją krwią umiłowania Polskiej Ziemi – ślubujemy wszyscy wytrwać w tej walce aż do zwycięstwa.
W czasie obrony wrześniowej, w szeregach Wojska Polskiego walczyło z niemieckim najeźdźcą ponad 120 tysięcy Żydów. 32 216 z nich zginęło, a 61 tysięcy zostało wziętych do niewoli.
Wszyscy jeńcy wojenni, obywatele polscy, traktowani byli w oflagach podobnie – Niemcy uszanowali międzynarodową konwencję, określająca sposób traktowania jeńców wojennych, także w odniesieniu do żołnierzy, którzy w dokumentach wpisane mieli „wyznanie mojżeszowe”. Żydom przydzielano jednak zazwyczaj odrębne od Polaków baraki, lub zamykano ich w wydzielonych podobozach. Niekiedy, na skutek interwencji wysokich rangą polskich oficerów, udawało się tego uniknąć. Segregacji skutecznie sprzeciwił się na przykład więziony w Murnau gen. Juliusz Rómmel, czy płk. Witold Dzierżykraj-Morawski z obozu jenieckiego Gross-Born.
Zamknięci w oflagach żołnierze odzwierciedlali pełen wachlarz postaw znanych z przedwojennej Polski. Stosunek żołnierzy do swoich kolegów Żydów, przechodził więc od wrogiego, przez obojętny – który był zapewne najpowszechniejszy – po postawę pełną zrozumienia, czy też po prostu przyzwoitą. Nieznany z imienia i nazwiska podoficer wspominał, jak z podpuszczenia Niemców, polscy żołnierze obdzierali swoich żydowskich towarzyszy z lepszych ubrań. Także jego próbowano obrabować z butów. Z szeregu za swoimi plecami usłyszał jednak wówczas głos polskiego szeregowca: Po moim trupie odbierzecie mu te buty! Okazane wsparcie okazało się na szczęście wystarczające i podoficer Wojska Polskiego nie musiał chodzić boso.
Po stosunkowo krótkim czasie, Niemcy postanowili część żydowskich podoficerów i szeregowych żołnierzy skierować do obozów pracy, a pozostałych wypuścić do domów. Była to decyzja wyjątkowo perfidna. Pozbawieni ochrony, którą do tej pory zapewniała im konwencja haska, polscy żołnierze — Żydzi podzielić musieli straszliwy los, jaki z rąk niemieckich spotkał cały naród żydowski.
WE WRZEŚNIU 1939 ROKU POJAWIL SIĘ ŻARLIWY APEL O UDZIALE ŻYDOW POLSKICH W ODPARCIU AGRESORA NIEMIEC NAZISTOWSKICH PO AGRESJI 1 WRZEŚNIA NA POLSKĘ.
Historia powtarza się, przedrukowuję świeży tekst.
http://fzp.salon24.pl/680127,po-masakrze-w-paryzu-obled-trwa
05:58Kategoria: Świat Odsłon: 264 3 Komentuj
Po masakrze w Paryżu: obłęd trwa
13 listopada giną w Paryżu niewinni ludzie, Francja wprowadza stan wyjątkowy, zamyka granice, a Unia Europejska kontynuuje - jak gdyby nigdy nic - swoją obłędną, szaleńczą politykę migracyjną.
Jest ona absolutnie skandaliczna: niekonsekwentna, całkowicie chaotyczna, niesprawiedliwa dla tych, którzy najbardziej wymagają pomocy - biednych (których nie stać na opłacenie przemytników), ludzi chorych, torturowanych, starych, z dziećmi, z licznymi rodzinami - bo oni nie wytrzymają trudów przedostania się do Europy lub muszą podjąć zbyt wielkie ryzyko. Oznacza to zarazem, że polityka unijna faworyzuje młodych, silnych mężczyzn, w dodatku na tyle zamożnych, że ich stać na opłatę za przemyt.
Ponadto ta polityka unijna narusza jej własne, europejskie prawo i - co najważniejsze w kontekście piątkowych ataków - zasady bezpieczeństwa. Jest krzywdząca wobec własnych obywateli - obywateli Europy, naraża ich życie, czego dowodem jest fakt, że według informacji z 15 listopada zapewne co najmniej dwóch terrorystów - sprawców masakry w Paryżu - prześlizgnęło się do Europy w tłumie migrantów.
A zresztą, nawet jeśli ci terroryści nie byli "uchodźcami", jest przecież całkiem oczywiste, że nie istnieje sposób, aby wpuszczając do Europy całkowicie "na dziko" - czyli tak, jak dzieje się to teraz - 10 tysięcy migrantów każdego dnia, nie wpuszczać wśród nich ogromnej liczby potencjalnych terrorystów, agentów ISIS.
I już ten jeden argument powinien wystarczyć. Jest to tak ogromne ryzyko, że migracja w obecnej formie powinna zostać natychmiast powstrzymana, uporządkowana, a następnie poddana ścisłej kontroli i daleko posuniętym restrykcjom. Nie powinno być akceptacji takiego chaosu, jaki trwa w tej chwili - z naruszeniem prawa, zdrowego rozsądku i zasad bezpieczeństwa. Po 13 listopada 2015 roku nie może być dalszej zgody na ten obłęd.
Czy to się stanie? Czy masakra w Paryżu cokolwiek w tej sprawie zmieni?
Obym się mylił, ale wątpię. Bo za wielu polityków i ideologów zainwestowało w zjawisko migracji swoje ideały, swój fanatyzm ideologiczny i swoją utopijną wizję "nowej Europy" bez nacjonalizmów. Znacznie więc łatwiej, niż cokolwiek na serio w tej polityce zmienić, jest im tych, którzy dostrzegają, jak błędna jest unijna polityka migracyjna, oskarżać o ksenofobię, islamofobię, rasizm i egoizm.
Zwróćmy uwagę, że wszelka krytyka błędnej polityki migracyjnej jest automatycznie prezentowana jako przejaw "nienawiści do obcych". Tak, jakby było trudno zrozumieć, że tu nie chodzi o to, aby nie pomagać potrzebującym, uciekającym przed wojną, ale aby nie robić tego w taki sposób, że ci najbardziej krzywdzeni przez wojnę nie otrzymują prawie żadnej pomocy, natomiast Europa wpuszcza w swoje granice albo ludzi, którzy właśnie najlepiej dają sobie radę, lub potencjalnych zamachowców. Tak, jakby trudno było zrozumieć, że pomiędzy skrajnościami - chaosem a "oblężoną twierdzą" - jest miejsce na racjonalną politykę migracyjną.
Jednak nie zapominajmy, że dopóki ta sytuacja trwa, istnieje drugie niebezpieczeństwo, z przeciwnej strony: gdy rządy nie spełniają swojej roli, nie chronią obywateli, do głosu dochodzą z czasem siły totalitaryzmu, zamordyzmu - przyjmowane z otwartymi ramionami przez wystraszony ogół (tak rodził się faszyzm przed blisko 100 laty!). Bo tylko w nich jest nadzieja dla większości ludzi, których dotychczasowa, demokratycznie wybrana władza zawodzi.
W obu przypadkach - zarówno zachowania status quo, czyli kontynuowania błędnej polityki w sprawach migracyjnych, jak i reakcji na nią w postaci totalitaryzmu - wszyscy w Europie tracimy. Znajdziemy się - prędzej czy później - między młotem a kowadłem: pomiędzy atakami islamskich terrorystów i konsekwencjami masowego, społecznego zwrotu ku jakiejś formie faszyzmu. I to nie takiego "faszyzmu-straszaka z lewicowych haseł", ale realnego, groźnego, bezwzględnego wroga swobód obywatelskich i wolności.
Paweł Jędrzejewski
http://www.fzp.net.pl/opinie/po-masakrze-w-paryzu-obled-trwa
Komentarze
Pokaż komentarze (2)