Juliusz Słowacki

Grób Agamemnona (1839)[edytuj]

• Pawiem narodów byłaś i papugą
  A teraz jesteś służebnicą cudzą

• Sęp ci wyjada nie serce – lecz mózgi.

Juliusz Słowacki

Zygmunt Jan Rumel - żołnierz i poeta. W 70 rocznicę śmierci - blog ...

http://artpubliteratura.blogspot.com/2012/08/zygmunt-jan-rumel-1915-1943.html

niedziela, 26 sierpnia 2012

Zygmunt Jan Rumel (1915-1943)

 

Portret Z. Rumla,Piotr Mosur

 

Rozerwane końmi ciało „sąsiada Beniowskiego”, jak określiła Zygmunta Jana Rumla Anna Kamieńska, zostało złożone do zbiorowej wołyńskiej mogiły w środku lata 1943 roku, w przededniu rzezi. „Nasza pierwsza zima na Wołyniu 1942 roku” – opowiadała Anna Rumlowa – „była wyjątkowo ostra. Jeszcze w marcu trzymały mrozy. Mieszkaliśmy w izbie, gdzie podłoga była z gliny, a trzy ściany szczytowe… Nocą po wygaśnięciu piecyka, tzw. kozy, izba przemieniała się w komnatę <<królowej śniegu>>. Odkrywałam wtedy w Zygmuncie wspaniałe poczucie humoru na co dzień i niezmąconą pogodę ducha, która nie opuszczała go w najbardziej dramatycznych momentach. Wstawał bardzo wcześnie, o piątej rano. Były to jedyne godziny przeznaczone na pisanie – oczywiście jeżeli mógł pozostać w domu”. W styczniu 1943 roku Rumel został obwołany Komendantem Okręgu VIII (Wołyń), w którym miał organizować emisariat z Ukraińską Powstańczą Armią (UPA) i partyzanckie oddziały samoobrony. Decydowało doświadczenie: wcześniej  przebywał w Warszawie, gdzie na placu Narutowicza koordynował punkt łączności, następnie zaś – w latach 1940-41 – sprawował pieczę nad drukarnią Batalionów Chłopskich, dla której wewnątrz sklepu z naczyniami kuchennymi zorganizował miejsce kontaktu. Rumlowa zwykła się dzielić znaczącym wspomnieniem z jednego z warszawskich wieczorów konspiracyjnych, na którym pojawił się sam Leopold Staff, aby zaopiniować twórczość młodego społecznika: „Niech pani chroni tego chłopca” – ostrzegł autor Barwy miodu – „to będzie wielki poeta”.  

 

 

Zygmunt wychował się w majątku rolnym pod Wiśniowcem, pod troskliwym okiem ojca, Władysława, oficera Wojska Polskiego i matki, poetki wołyńskiego salonu zwanej Lilianą, czyli Janiny z Tymińskich. To na swój sposób zadziwiające: syn Liliany, wychowanek i działacz Liceum Krzemienieckiego, sprzeciwił się miłościom matki, wypowiadając wojnę poezji galanteryjnej międzywojnia, którą zdążył poznać i znielubić. W jego wypadku zwrot inspiracji literackich sięgnął aż wiek wstecz: „Można by powiedzieć” – ryzykuje postawienie zdania Anna Kamieńska – „że jest Rumel ostatnim może poetą romantycznej szkoły ukraińskiej w poezji polskiej. Zaliczano do niej Antoniego Malczewskiego, Seweryna Goszczyńskiego, Bohdana Zaleskiego, Czajkowskiego-Paszę, a także młodego Słowackiego”. Bożena Górska, określając rodowód poetyk rumlowskich, wskazywała aż cztery tradycje literackie: Słowackiego, Norwida, Staffa i Leśmiana. „Norwid śnił mu się też po nocach” – wskazywał Iwaszkiewicz i dodawał przy tym w komentarzu z „Życia Warszawy” z 16 listopada 1975 roku: „Spośród wielu, którzy mogli zostać ozdobą naszej literatury i zgubili się w wojennym tłoku, jeszcze po tylu latach od czasu do czasu wynurza się sylwetka nieznanego poety. Jak duch zmarłego prosi o <<gorczyczne ziarno>> wspomnienia, ucieleśnia się z wolna, nabiera cech życia”.

 

KS

 

Por. 

       A. Kamieńska, Wstęp i Nota biograficzna, [w:] Z. J. Rumel, Poezje wybrane, Warszawa 1978.

       J. Iwaszkiewicz, Jeszcze jeden, "Życie Warszawy" 16 listopada 1975.

       B. Górska, Krzemieńczanin, Warszawa 2008.

       J. Gmitruk, Zygmunt Rumel. Żołnierz nieznany, Warszawa 2009. 

z Krzemieńca

Tomasz Sakiewicz

wielki wizjoner Rzeczypospolitej Polski od morza do morza. Prawie jak Dziadek Marszałek Józef Piłsudski. Wtedy nie wyszło z Petlurą, może teraz wyjdzie.

http://gpcodziennie.pl/50849-wypelnictestamentirzeczypospolitej.html#.V4Q7LkaLTEY

Wypełnić „Testament I Rzeczypospolitej”

numer 1425 - 21.05.2016 → Świat

„Wolni z Wolnymi, Równi z Równymi, Szlachetni ze Szlachetnymi”. Właśnie to hasło, pamiętające jeszcze okres Powstania Styczniowego, zdawało się przyświecać uczestnikom konferencji „Bałtyk – Morze Czarne”, która odbyła się w piątek w Hadziaczu na Ukrainie. – To kolejny krok do restytucji Europy Wolnych Narodów – mówił Tomasz Sakiewicz, redaktor naczelny „Gazety Polskiej” i „Codziennej”, którego książka miała swoją ukraińską premierę.

Podpołtawski Hadziacz to miejsce szczególne. To w tym, położonym w centralnej Ukrainie, mieście w 1658 r. zawiązano unię hadziacką – konfederację Polski, Litwy i Rusi (dzisiejszej Ukrainy). Nie została ona wcielona w życie. Dziś do tego niewypełnionego dziedzictwa nawiązywali uczestnicy Międzynarodowej Konferencji „Utworzenie Międzynarodowego Konfederacyjnego Stowarzyszenia i Budowa Bałtycko-Czarnomorskiej Konfederacji”. W trzech panelach – historycznym, politycznym i poświęconym społeczeństwu obywatelskiemu – wzięło udział kilkudziesięciu panelistów z Ukrainy, Litwy i Polski.
– Jak nigdy wcześniej to właśnie dziś współpraca państw naszego regionu jest możliwa i potrzebna. Musimy bowiem zadbać o bezpieczeństwo. Przede wszystkim dla Ukrainy, ale i społeczności europejskiej – mówi „Codziennej” Oksana Jurynec, ukraińska deputowana z partii „Blok Petra Poroszenki”. Pytana o współpracę między Polską a Ukrainą, dodaje: – Czasami się śmieję, że Europa boi się tej współpracy, kiedy sto milionów ludzi nagle pokazałoby swoją siłę i moc. 
Słowa naddnieprzańskiej polityk nie dziwią. Konferencja odbywa się w trudnym dla Ukrainy czasie. We wschodnich obwodach tego kraju oraz na Półwyspie Krymskim trwa rosyjska okupacja, m.in 

Autor: Wojciech Mucha

http://niezalezna.pl/80724-droga-ku-miedzymorzu-wypelnic-testament-i-rzeczypospolitej

Droga ku Międzymorzu. Wypełnić „Testament I Rzeczypospolitej”

Stanisław Pięta w Hadziaczu

foto: niezalezna.pl

„Wolni z Wolnymi, Równi z Równymi, Szlachetni ze Szlachetnymi”. Właśnie to hasło, pamiętające jeszcze okres Powstania Styczniowego, zdawało się przyświecać uczestnikom konferencji „Bałtyk – Morze Czarne”, która odbyła się w piątek w Hadziaczu na Ukrainie. – To kolejny krok do restytucji Europy Wolnych Narodów – mówił Tomasz Sakiewicz, redaktor naczelny „Gazety Polskiej” i „Codziennej”, którego książka miała swoją ukraińską premierę.

Podpołtawski Hadziacz to miejsce szczególne. To w tym, położonym w centralnej Ukrainie, mieście w 1658 r. zawiązano unię hadziacką – konfederację Polski, Litwy i Rusi (dzisiejszej Ukrainy). Nie została ona wcielona w życie. Dziś do tego niewypełnionego dziedzictwa nawiązywali uczestnicy Międzynarodowej Konferencji „Utworzenie Międzynarodowego Konfederacyjnego Stowarzyszenia i Budowa Bałtycko-Czarnomorskiej Konfederacji”. W trzech panelach – historycznym, politycznym i poświęconym społeczeństwu obywatelskiemu – wzięło udział kilkudziesięciu panelistów z Ukrainy, Litwy i Polski.

 

– Jak nigdy wcześniej to właśnie dziś współpraca państw naszego regionu jest możliwa i potrzebna. Musimy bowiem zadbać o bezpieczeństwo. Przede wszystkim dla Ukrainy, ale i społeczności europejskiej – mówi „Codziennej” Oksana Jurynec, ukraińska deputowana z partii „Blok Petra Poroszenki”. Pytana o współpracę między Polską a Ukrainą, dodaje: – Czasami się śmieję, że Europa boi się tej współpracy, kiedy sto milionów ludzi nagle pokazałoby swoją siłę i moc.

Słowa naddnieprzańskiej polityk nie dziwią. Konferencja odbywa się w trudnym dla Ukrainy czasie. We wschodnich obwodach tego kraju oraz na Półwyspie Krymskim trwa rosyjska okupacja, m.in. na to zagrożenie wskazywał Stanisław Pięta, poseł PiS-u i panelista wczorajszej konferencji:

 

– Putin chce być jak Piotr I, chce budować imperium. O ile jednak Piotr I zdobył Ukrainę dla Rosji, to Putin ją stracił – mówi „Codziennej”. – My w Polsce także obserwujemy narastającą presję ze strony polityki rosyjskiej. Dostrzegamy naruszenia przestrzeni powietrznej, widzimy porwanie oficera estońskich służb, widzimy zatrzymania litewskiego statku cywilnego. Narasta liczba incydentów – mówił podczas wystąpienia w ramach panelu poświęconego bezpieczeństwu i współpracy politycznej.

Uczestnicy konferencji wspólnie zgadzali się, że konieczna jest współpraca naszych narodów we wszelkich możliwych dziedzinach. Nie tylko w blokowaniu imperialnej polityki Federacji Rosyjskiej, ale także we wspólnych projektach obronnych, gospodarczych, społecznych i politycznych. Także w obliczu kryzysu Unii Europejskiej. – Państwa Europy Środkowej i Wschodniej powinny współpracować i jednoczyć się, jak to tylko możliwe. Chcielibyśmy, aby Unia Europejska była wielką rodziną państw i narodów, opartą na zasadach solidarności. Widzimy niestety, że niektóre państwa UE prowadzą politykę, która nie ma nic wspólnego z zasadami solidarności – mówił Stanisław Pięta.

Podczas konferencji odbyła się premiera ukraińskiego wydania książki Tomasza Sakiewicza „Testament I Rzeczypospolitej”. Setki jej egzemplarzy powędrowały w ręce uczestników.

 

– Ta książka może przypomnieć Ukraińcom, że mamy wspólne republikańskie korzenie i wspólne cechy kultury: umiłowanie wolności i tolerancję. Potrafimy wspólnie unifikować narody i kultury, zostawiając im ich tożsamość. Potrafimy pokazać, że granica nie musi być miejscem wojny – mówił redaktor naczelny „Gazety Polskiej” i „Codziennej”.

http://spieta.com.pl/konferencja-historyczno-polityczna-w-hadziaczu/

Konferencja Historyczno-Polityczna w Hadziaczu

Poseł Stanisław Pięta uczestniczył w Konferencji Historyczno-Politycznej zorganizowanej w Hadziaczu na Zadnieprzańskiej Ukrainie, gdzie w 1658 roku przedstawiciele Jana Kazimierza – Króla Polski i Wielkiego Księcia Litwy zawarli z reprezentantem Kozaków hetmanem Iwanem Wyhowskim unię. Porozumienie czyniło z Korony, Litwy i Rusi Rzeczypospolitą trojga narodów. Organizatorem Konferencji było ukraińskie stowarzyszenie Bałtycko-Czarnomorska Konfederacja. W konferencji uczestniczyło ponad 300 osób, w tym reprezentanci duchowieństwa, władz parlamentarnych, administracyjnych i wojskowych.

Odprawa posłów greckich - streszczenie, Jan Kochanowski - Odprawa posłów greckich - streszczenie, opracowanie.

Jan Kochanowski: ODPRAWA POSŁÓW GRECKICH - YouTube

Stanowi samodzielny utwór, wydany w zbiorze Kochanowskiego Pieśni, incipit brzmi „Wy, który pospolitą rzeczą władacie”.

Pieśń mówi o odpowiedzialności rządzących za powierzonych im ludzi. Zdaniem podmiotu lirycznego powinni oni troszczyć się w pierwszym rzędzie o dobro kraju, przedkładać je nad dobro własne. Albowiem gdy ktoś czyni źle tylko sobie, mniejszą karę ponosi niż ten, kto przy tej okazji gubi innych ludzi.
Prolog
Trojańczyk Antenor, który gości u siebie greckich posłów, wygłasza monolog, w którym ubolewa nad sytuacją Troi. Potępia postępowanie Aleksandra (Parysa), który sprowadzając Helenę do Troi może ściągnąć na miasto nieszczęście. Antenorowi nie podoba się także to, że Aleksander próbuje zjednywać sobie przychylność trojańczyków upominkami.

Epeisodion I
Na scenie pojawia się Aleksander. Między dwoma trojańczykami następuje wymiana krótkich, ciętych zdań, po których widać, że mają oni inne zasady postępowania i nie darzą się wzajemnie szacunkiem. Aleksander próbuje zjednać sobie Antenora, aby ten na radzie miasta opowiedział się za zostawieniem Heleny w Troi. Odwołuje się przy tym do przyjaźni, jaka ich łączy. Antenor negatywnie i w ostry sposób odpowiada na prośby Aleksandra. Zwraca uwagę na to, że cenniejsza od wierności przyjaźni jest wierność prawdzie i sprawiedliwości. 

Pieśń chóru (stasimon) I
W pieśni tej chór ubolewa nad nieroztropnością ludzi młodych, którzy poddają się swoim namiętnościom i przez to gubią samych siebie i ojczyznę. 

Epeisodion II
Rozmowa Heleny z Panią Starą, jej opiekunką. Helena obawia się, że zostanie źle potraktowana (nawet zabita) przez swojego męża Menelaosa, gdy ten odbierze ją z Troi. Helena żałuje zdrady i obawia się o los swoich dzieci. Pani Stara próbuje ją pocieszyć. Helena uważa, że na świecie jest o wiele więcej zła niż dobra, że życie człowieka jest nieszczęśliwe i że musi on borykać się z wieloma trudnościami. Jej opiekunka próbuje zbić te argumenty stwierdzając, że człowiek musi doświadczyć w życiu przykrych chwil, aby docenić szczęście.

Pieśń chóru II

  http://www.dlapolski.pl/banderolin-skladam-propozycje-w-ludowym-konkursie-na-nowa-nazwe-iv-rp

Banderolin – składam propozycję w ludowym konkursie na nową nazwę IV RP

8 lipca 2016 | DlaPolski.PL | Felietony, Opinie i komentarze.

 PANOWIE PROWADZĄ GRY POLITYCZNE JAK W CZASACH KRÓLA STEFANA BATOREGO.

wtedy mieliśmy wojska zaciężne i szlacheckie z wolnego wyboru.

Stefan Batory pod Pskowem

 

Dzisiaj nie mamy klasy średniej. Pozostali tylko najemnicy !

Dzisiaj nie potrafimy uporać się z prawdą historyczną o Rzezi na Wołyniu, ludobójstwie ludności Polskiej.

Banderowcy, naziści z SS Galizien - ludobójcy nie byli i nie są ścigani prawem.

Nawet Generał Anders pomógł im uniknąć sprawiedliwości w łagrach Kołymy.