Cud Tuska i garść paciorków

Rząd przeholował, ludzie – zwłaszcza młodzi – się wściekli. I wyszli na ulice. Przyznam, że jest to dla mnie sytuacja zaskakująca, wręcz nierealna i nie mająca prawa się zdarzyć. Donald Tusk ma wreszcie swój cud – młodzi ludzie ruszyli zadki i wyszli na ulice, oderwali oczy od komputerowych ekranów by w „realu” wyrazić swoje zdanie, swoje oburzenie wobec rządowej buty i ignorancji. Jeżeli obecna ekipa ma jakieś sukcesy na swoim koncie to właśnie ten: zrzucenie klapek i różowych okularów z oczu „młodych, wykształconych, z większych ośrodków”. Sukces rządu, pytanie czy trwały, czy tylko chwilowy?

Mnie jednak nie jest do śmiechu. To, że młodzi wzięli wreszcie swoje sprawy w swoje ręce to oczywiście dobrze. Niedobrze, że ten cały zryw podszyty jest gigantyczną dawką egoizmu. Kiedy w życie wchodziła ustawa refundacyjna i ważyły się losy pacjentów nikt na ulice nie wyszedł. Kiedy KRRiT nie przyznała koncesji jedynej katolickiej telewizji w kraju wszyscy tylko wzruszali ramionami. Kiedy rząd podnosił podatki zdzierając skórę z najuboższych nikomu nie chciało się oderwać tyłka od wygodnego fotela. Kiedy rozwalano OFE, podnoszono składkę rentową nikt nie kiwnął palcem. Kiedy spadł prezydencki samolot a odpowiedzialni za wyjaśnienie tragedii łgali w żywe oczy zwalając winę na Bogu ducha winnych ludzi ważniejsza była najnowsza strzelanka czy informacje na plotkarskim portalu. Dopiero kiedy działania rządu uderzyły bezpośrednio w tych młodych ludzi uznali oni za stosowne wyrazić swoją opinię i zaprotestować. Smutne.

Ale może właśnie tak miało być? Może najpierw trzeba poczuć bat na własnej skórze by nauczyć się empatii? Mam nadzieję. Bo jeżeli liczą się tylko własne interesy, jeżeli tylko naruszenie naszej prywatnej strefy może wywołać reakcję i zmobilizować nas do działania to Polska już się nie podniesie. Bo zawsze znajdzie się ktoś, kto zdoła nas kupić za większe lub mniejsze obietnice i garść paciorków...