Kogo kręci " polityczna poprawność" ? (1)

Od jakiegoś czasu miałem zmysł napisać cos o aż nazbyt popularnej ostatnimi czasy „poprawności politycznej”.

Określenie to ( political correctness) wymyśliły środowiska lewicowe, czy tez lewicowo –liberalne w połowie lat 60-tych ubiegłego wieku. Decydującą rolę w propagacji tego hasła odegrała subkultura dzieci – kwiatów , czyli kontestującego środowiska lewicującej młodzieży owego okresu, okresu buntu i niespotykanego dotychczas „dobrobytu” , z którego owi młodzi wówczas ludzie korzystali w nadmiarze. Były to czasy budzącej się świadomości, buntu i manipulacji. Lata 60-te tchnęły w Amerykę, bo tam owy ruch się narodził, w kierunku reorientacji światopoglądowej, a nade wszystko, zwróciły uwagę na nierówności społeczne, niekoniecznie wynikające z problemów rasowych. Był to czas, w którym narodziła się idea liberalnego podejścia do dotychczas obowiązujących reguł w sferze etyki, czy też moralności w rozumieniu etyki chrześcijańskiej, którą w sposób ewidentny negowano.

Polityczna poprawność (PP) była i jest też dziś swoistym kodeksem językowym oraz zespołem zachowań i opinii prezentowanych jako "antydyskryminacyjne", dotyczących zwłaszcza rasy, płci, seksu , a nawet ekologii, prezentowanych przez wpływowe kręgi lewicowe i liberalne, które dążą do narzucenia tych zasad społeczeństwu, a napiętnowania i odrzucenia zasad im przeciwnych, uznanych za "politycznie niepoprawne".

PP , tak jak już napisałem pojawiła się i rozprzestrzeniła w ostatnich dekadach XX w. najpierw i przede wszystkim w USA (zasadniczo w kręgach uniwersyteckich oraz w ośrodkach wielkomiejskich, zdominowanych przez elitę lewicowo-liberalną), a dopiero stamtąd ekspandowała na inne kraje, zwłaszcza europejskie; za autora samego pojęcia PP (jeszcze w latach 60-tych) uchodzi znany antropolog kulturowy Franz Boas, lecz w szerszy obieg wprowadził je 1991, w książce Nieliberalna edukacja, konserwatysta Dinesh D`Souza.

"Kodeks językowy" PP składa się zarówno z zakazów, jak i nakazów; "politycznie niepoprawne" jest np. nazywanie czarnoskórych mieszkańców Ameryki Czarnymi lub Murzynami (Niger), a czerwonoskórych Indianami, używanie wyrazu man, oznaczającego zarówno człowieka i mężczyznę, oraz zaimka męskiego na oznaczenie obu płci jednocześnie, nazywanie homoseksualizmu zboczeniem; "politycznie poprawne" jest natomiast używanie określeń "Afroamerykanin" i "rdzenny Amerykanin" (native American), zastępowanie wyrazu man słowami: osoba / jednostka / istota ludzka (persona / individual / human being), stosowanie zaimka żeńskiego lub konstrukcji on/a, nazywanie homoseksualizmu "opcją" lub "orientacją" (lansowane początkowo określenie homoseksualisty mianem "kochającego inaczej" zostało "wycofane" ze słownika, gdyż zawierało jednak skojarzenie z odstępstwem od normy).

Wyrazem obraźliwym stał się nie tylko kolokwialny "pedał", ale ściśle medyczne określenie "pederasta", wyparte przez słowo "gej" (gay), dobrane celowo ze względu na budzące sympatię podstawowe znaczenie "radosny, wesoły"; "niepoprawne" stały się wszystkie tradycyjne zachowania grzecznościowe w stosunku do kobiet, jak podawanie im okrycia czy przepuszczanie w drzwiach; zabronione jest też zwracanie się per "panno" (miss) do kobiety niezamężnej, stosowanie określeń kobiety przez jej relacje do mężczyzny (np. żona czy wdowa) oraz używanie sformułowań typu "słaba płeć" czy "męskie cechy", obligatoryjne stało się natomiast tworzenie żeńskich form wszystkich zawodów i funkcji; w walce z "męskim szowinizmem" posunięto się do zwalczania otoczonego w USA szczególną czcią określenia twórców Republiki mianem "Ojców Założycieli" (Founding Fathers); w sferze instytucjonalnej jednym z głównych postulatów PP jest stosowanie płciowego numerus clausus w obsadzie stanowisk (nie tylko w instytucjach publicznych, ale również w firmach prywatnych) czy kandydatów na listach wyborczych.

C.D.N.

Zródła podam w drugiej części notki.