Nie trzeba rozumieć świata, trzeba tylko znaleźć w nim swoje miejsce.
Przedstawiam swój punkt widzenia na transplantację narządów po śmierci, a może Ty zostaniesz świadomym dawcą? Zachęcam do zostania dawcą narządów po śmierci, a także dawcą szpiku kostnego. Będąc dawcą, choć przez chwilę będziesz się czuł, jak Bóg dający nowe życie drugiemu człowiekowi. Transplantacja pozwala biorcy przeszczepu rozpocząć nowe życie. Po śmierci możesz podarować narządy: serce, płuca, nerkę, wątrobę, trzustkę i rogówkę. Rogówka jest obecnie rozwarstwiana i jedna jest przeszczepiana dwóm osobom. Za życia można zostać dawcą szpiku kostnego i innych tkanek, ale o tym TU.
W polskich przepisach prawnych istnieje zapis o zgodzie domniemanej, czyli w przypadku braku sprzeciwu na oddanie swoich narządów po śmierci można dokonać transplantacji. Taki sprzeciw składa się na stronie Poltransplantu i tu znajduje się informacja, czy zmarły złożył sprzeciw. Ale życie pokazuje inne działania niektórych lekarzy, którzy pomimo zgody domniemanej, nie uznają jej. Pytają rodzinę, czy wyraża zgodę na pobranie narządów do transplantacji, choć powszechnie wiadomo, że w takiej sytuacji rodzina nie może podjąć decyzji pozbawionej emocji po śmierci najbliższej osoby.
Warto, jeżeli zdecydujesz się zostać dawcą narządów, mieć ze sobą akt woli podpisany przez świadka i jego dane osobowe z numerem dowodu osobistego. Posiadając ze sobą zawsze akt woli, masz pewność, że gdyby wydarzyło się tobie nieszczęście, to rodzina nie zmieni twojej decyzji. Można zostać dawcą swojego ciała na cele dydaktyczne w najbliższym miejscu zamieszkania Uniwersytecie Medycznym, kontaktując się z nim dowiesz się więcej szczegółów.
Niestety, bardzo się różnimy, decydując o przekazaniu swoich narządów dla ratowania życia drugiego człowieka, bo w UE przekazywanie narządów po śmierci jest wyższe od liczby takich decyzji w Polsce. Liczba dawców szpiku kostnego jest wielokrotnie wyższa niż w Polsce. Czy nie potrafimy się dzielić tym, co i tak nie będzie nam nigdy potrzebne, a może uratować życie drugiego człowieka? Jan Paweł II był wielkim orędownikiem przekazywania narządów po śmierci drugiemu człowiekowi, to Jan Paweł II głośno namawiał do tego wspaniałego gestu ratowania życia drugiego człowieka.
Przypomnę Mariusza Stępniaka ze Zgierza czekającego na przeszczep serca w Polsce i gdyby nie wyjazd do Niemiec, to pewnie czekałby dalej na transplantację w Polsce. W nocy z 6 na 7 października w klinice w Giessen przeszedł przeszczep serca. Niestety, ale w Polsce czekałby długo i nie wiadomo, czy by się doczekał.
Trzeba wiedzieć, że wielu ludzi czekających na transplantację narządu nie dożywa przeszczepu, bo brak jest dawców. Biorca, czekający na przeszczep serca, nieustannie żyje z oddechem śmierci na plecach, bo nie wie, kiedy będzie narząd. Wielka szkoda, że jeszcze wielu ludzi woli oddać robakom ciało lub je poddać spopielaniu niż pomyśleć o podarowaniu życia drugiemu człowiekowi. Mukowiscydoza, na którą jeszcze choruje Mariusz, jest chorobą genetyczną i nieuleczalną. W Polsce wiek chorych na tę chorobę jest ok. 10 lat krótszy, niż np. w Niemczech. Finałem choroby jest transplantacja płuc i to jest jedyny ratunek. Powtórzę jak mantrę: chorzy na tę chorobę i inne, gdzie jedynym ratunkiem jest przeszczep narządu. Transplantacja daje czekającym na ten dar możliwość rozpoczęcia nowego życia.
Namawiam wszystkich do przeanalizowania możliwości uratowania życia drugiemu człowiekowi, to takie proste, a jak wielki dar można podarować drugiemu człowiekowi - nowe życie.
O Mariuszu Stępniaku, czekającemu na pomoc, dowiesz się TU
Zastanów się i zostań świadomym dawcą narządów, bo kiedy przyjdzie po Ciebie kostucha na decyzję będzie za późno.
krecik
Komentarze
Pokaż komentarze (1)