Co za piekny dzień...

Wiem, że szokuję tym stwierdzeniem bo gdy patrzy się w tej chwili za okno, to brzydszy dzień trudno sobie wyobrazić, przynajmniej w Warszawie.  Ale ja tryskam humorem, pośpiewuję sobie  i mam chęć ucałować z radości każdego, kogo napotkam...

Tak, mój nastrój całkowicie rozminął się z aurą, a to za sprawą dobrej nowiny, którą otrzymałam.  Dotyczy ona starej sprawy, sprzed kilkudziesięciu lat, którą żyła moja rodzina, a która znalazła właśnie swój szczęśliwy finał.  Dzień, który od rana był szary i smutny wczesnym popołudniem wydał mi się nagle jednym z najszczęśliwszych dni ostatnich lat.

Stwierdzam, że dobre wiadomości całkowicie potrafią odmienić odbiór rzeczywistości i działają jak przysłowiowe różowe okulary, które pokazują świat  w optymistycznych barwach.  Nawet jak przebijałam się w korkach w strugach ulewnego deszczu to z uśmiechem na ustach przepuszczałam inne auta, chcące usilnie włączyć się do ruchu, nawet (nie uwierzycie) taksówkarzy... ;)

Powoli mijają kolejne godziny, emocje siłą rzeczy opadają, ale humor pozostaje. Żałuję tylko, że nie wszystkim moim bliskim przyszło doczekać tej chwili, ale i oni pewnie tam, na górze, też się cieszą...

A teraz pomyślę, jak uczcić to w bardziej wymierny sposób czyli czym wypić toast  na okoliczność... ;)