O katastrofie dowiedziałam się rano, gdy parkowałam auto przed budynkiem, w którym miałam dziś zajęcia, bo w ten weekend mam sesję wykładów na studiach podyplomowych, które podjęłam. Słuchałam jednej ze stacji radiowych i już miałam wyjść z auta, gdy prowadzący audycję nagle powiedział: Samolot z Prezydentem na pokładzie spadł przy podchodzeniu do lądowania na lotnisku w Smoleńsku… Zapadła krótka chwila ciszy, potem słychać było szepty, a następnie prowadzący dodał: Przepraszamy Państwa, ale musimy na chwilę przerwać program… i rozległa się stonowana muzyka.
Weszłam do budynku i spotkałam w nim tylko panią, która podaje nam kawę i herbatę. Jeszcze nic nie wiedziała, więc zaraz włączyła radio i razem słuchałyśmy strzępów informacji. Po chwili przychodziły kolejne osoby, część z nich prosto z pociągu i nic jeszcze nie wiedziały, jedną z nich był wykładowca z Krakowa. Wyszukiwałam w komórce wiadomości, chociaż nie było to łatwe, bo internet bardzo spowolnił. Nadchodziły kolejne osoby i to był jedyny temat naszych rozmów, wszyscy byliśmy głęboko wstrząśnięci, rozlegały się dzwoniące komórki, ludzie łączyli się z rodzinami i znajomymi…
Gdy nadeszła godzina rozpoczęcia zajęć, starszy wykładowca stanął pośrodku sali i długą chwilą ciszy uczciliśmy pamięć ofiar tragedii.
W trakcie całego dnia trudno nam było się skupić, na ekranach laptopów widać było portale informacyjne z kolejnymi doniesieniami i pierwszymi zdjęciami z miejsca katastrofy. Ja co raz łączyłam się z internetem z komórki, by sprawdzić, czy są jakieś nowe informacje. Jedna z osób siedząca obok mnie, gdy przeczytała opublikowaną w pewnym momencie listę ofiar szepnęła: Boże, to moja znajoma, pracowałem z nią, miała 31 lat i małe dziecko…
Właśnie wróciłam z zajęć do domu i nie czytałam jeszcze żadnych tekstów na Salonie24. Zaraz zacznę…
Warszawa, 10.04.2010, godz. 17.22
PS.
Nie zacznę, na stronę Salon24 nie da się wejść, chyba przeciążenie, ale będę próbować do skutku...
Komentarze
Pokaż komentarze (2)