Nagle znaleźli się w innej rzeczywistości. Rozejrzeli się wokół i ujrzeli w oczach pozostałych towarzyszy przerażający strach, który był dokładnym odzwierciedleniem ich własnych narastających lęków. Dezorientacja pogłębiała się każdego dnia gdy uświadamiali sobie utratę upatrywanych od dawna szans i pielęgnowanych nadziei. Pełni obaw i chęci wzajemnego dodawania sobie odwagi atawistycznie skupili się w ciasnym stadzie, czując na sobie oddechy współbraci.
Wielu, bardzo wielu nie dawało sobie rady z ciśnieniem emocjonalnym wykonując mniej lub bardziej, a nawet zupełnie niekontrolowane ruchy. Gonitwa myśli i bełkotliwy słowotok zawładnęły nimi nieznośnie i w niespotykanym dotąd stopniu. Chętnie poklepywali się wzajemnie po plecach i niezasłużenie chwalili, a będąc w dającym poczucie bezpieczeństwa stadzie pozwalali sobie coraz bardziej agresywnie wyrażać to, na co wcześniej nie starczyłoby im odwagi ani wyobraźni.
Więcej, mocniej, nie bacząc na nikogo i na nic, prześcigiwali się w wykrzykiwaniu swoich najbardziej niewyobrażalnych i przerażające fobii, podejrzeń i kłamliwych oskarżeń, co udzielało się kolejnym współtowarzyszom nakręcając ich do podejmowania tego samego, ale w jeszcze większym stopniu, tak by przebić się w tym potoku bezwładnej wrzawy i zaistnieć skupiając choćby przez chwilę na sobie uwagę innych.
Rozpaczliwie wypatrywali przewodnika, który da im na nowo nadzieję i wskrzesi wiarę w odbudowę walących się marzeń, a potem wpatrywali się w niego i z każdym dniem coraz bardziej błagalnym, ale i bezwzględnym wołaniem, wzywali do podjęcia się roli kreatora ostatniego już przyczółka dawnej świetności, nie zważając na nierozumność, egoizm i okrucieństwo własnych żądań. We wzajemnym przekrzykiwaniu się, bezwładnym wygrażaniu i rzucaniu obelg nie dostrzegali niebezpiecznego pękania fundamentów budowli, na której stali i zbliżania się samozagłady…
Komentarze
Pokaż komentarze (36)