Jarosław Kaczyński ogłaszając 26 kwietnia 2010 roku swoją decyzję o kandydowaniu w wyborach prezydenckich po tragicznej śmierci brata stanął do walki wyborczej ze wszelkimi konsekwencjami, jakie ona niesie. Kampania wyborcza rządzi się swoimi prawami i nie jest klepaniem się po plecach ani prawieniem sobie komplementów czy słodkości. To walka na słowa, argumenty, programy, koncepcje, która musi pokazać różnice między kandydatami i ułatwić elektoratowi podjęcie decyzji wyborczej.
Jeśli Jarosław Kaczyński po ostatnich dramatycznych doświadczeniach, znajdujący się w konkretnej sytuacji osobistej zdecydował się podjąć wyzwanie walki wyborczej o najwyższy urząd w Państwie to znaczy, że uznał, iż ma na nią wystarczająco dużo sił i tym samym godzi się na jej przebieg. Ta świadoma, podjęta dobrowolnie i przemyślana decyzja nie może oznaczać, że z powodu przeżywania żałoby staje się dla swoich konkurentów w wyborach w swoisty sposób nietykalny. Nie istniał bowiem żaden nałożony na niego przymus aby został kandydatem ani nie istnieje zobowiązanie do „kontynuowania misji” czy „wypełnienia testamentu”, jak to sam starał się uzasadnić.
Nietykalny, bo milczący, cierpiący, wymagajacy litości, współczucia i całego tego parasola ochronnego? Czy tak właśnie jego sztab wyborczy wyobraża sobie jego kampanię w celu osiągnięcia precyzyjnie wytyczonego celu politycznego jakim jest Pałac Prezydencki…?
Komentarze
Pokaż komentarze (103)