Tata Łukaszka na tropie agenta, część 1

Wieczorem cała rodzina Hiobowskich oglądała zgodnie film o przygodach Jamesa Bonda. Kiedy się skończył, cała rodzina westchnęła. Dziadek, bo przypomniał sobie stare filmy z Bondem kiedy dokładał komuchom. Babcia, bo przypomniała sobie stare filmy z Bondem, gdzie tak wspaniale walczyli z nim agenci radzieccy. Ojciec, bo przypomniał sobie jak się kiedyś wkradał do kina na filmy z Bondem. Matka, bo Bond był taki tolerancyjny. Siostra, bo chłopak Bonda miał taką śliczną, malutką torebkę. A Łukaszek nie westchnął, tylko podłubał w nosie, pstryknął smarkiem w sufit i powiedział:
- Ten film to bzdura.
- Łukasz, mówisz, jak prawdziwy krytyk filmowy - zachwyciła się mama, która marzyła, że może jej syn wyrośnie na jakiegoś kontestatora i będzie pisywał do Wiodącego tytułu Prasowego.
- Dlaczego bzdura? - zainteresował się tata.
- Bo prawdziwy agent tak nie wygląda.
- A jak?
- Jak stary Waldka.
- Którego Waldka?
- No, tego, co mieszka w bloku koło przystanku.
- Ach, już wiem o kogo chodzi - ożywił się tata. - Ten tata Waldka pracował przecież kiedyś ze mną. Ale nie wiedziałem, że zaczął robić w nieruchomościach.
- Jego rodzina też nie wiedziała - opowiadał dalej Łukaszek. - Po prostu pewnego dnia stary Waldka przyniósł teczkę z papierami, a jego stara zajrzała w te papiery i krzyknęła "O Jezu, byłeś agentem!"
W domu zapanowała martwa cisza.
- Waldek próbował zobaczyć co to za papiery, ale stary je szybko zabrał. Zobaczył tylko, że na okładce pisze "TW". I spytał starego co to znaczy.
- I co na to jego ojciec? - spytał tata Łukaszka.
- Że to skrót od "Tata Waldka".