Rybiński czy kruchta?

Igor Janke, który nie ukrywa swych sympatii dla prób stworzenia nowego ruchu na "prawicy", napisał był, że poparcie dla stowarzyszenia "Polska jest najważniejsza" zgłasza prof. Rybiński, a PiS szuka swych zwolenników (to odwołanie do słów Kaczyńskiego) w parafiach. Myślę, że niczego redaktorowi nie insynuuję, odczytując jego tekst jako niezawoalowaną próbę wartościowania.

Jeśli "Polska jest najważniejsza" cieszy się sympatią Rybińskiego, który wprawdzie dystansuje się od uczestnictwa w partiach politycznych, ale budzącemu nadzieję stowarzyszeniu gotów jest - nazwijmy to - doradzać, to grupa Kluzik-Rostkowskiej zasługuje na zdecydowane poparcie. Zasługuje na nie, ponieważ krytycy obecnej polityki gospodarczej rządu widzą w niej słoneczko na pochmurnym dotychczas niebie. Oznacza to również, że "Polska jest najważniejsza" będzie dążyła wyłącznie do prowadzenia dysput/sporów merytorycznych z rządem i z PO, co podziała ozdrowieńczo na Polskę, która jest, co oczywiste, najważniejsza.

"Polska jest najważniejsza" jest i będzie ruchem nowoczesnym, PiS zaś w zastraszającym tempie pogrąża się w otchłaniach skansenu, ponieważ nie zaprząta sobie głowy nowoczesnymi (jeśli kto woli - uzdrawiającymi) rozwiązaniami mogącymi wyrwać Polskę, która jest najważniejsza, z marazmu i odrzuca od siebie wszystkich potencjalnych wyborców myślących o nowej, bezkonfliktowej ojczyźnie. Widomym tego znakiem ma być odwołanie się do elektoratu z kruchty (żeby żaden dureń nie miał wątpliwości, wyjaśniam, że świadomie upraszczam i trywializuję) i to też raczej tej kruchty bardziej omszałej niż tej patrzącej na świat przez okulary postępu. Czyli innymi słowy, ten wyczekiwany elektorat PiS-u łasy jest wyłącznie na dawne, emocjonalne  argumenty, podczas gdy potencjalny elektorat stowarzyszenia "Polska jest najważniejsza" łaknie czegoś ożywczego.

Gospodarcza ocena sytuacji w Polsce, jaką daje od dłuższego czasu Krzysztof Rybiński, przynosi mu jedynie powód do chwały. Zwłaszcza że nie występuje w zwartym szeregu. Zbyt wielu innych tak samo głośno mówiących o tym samym ekonomistów nie widać. To jednak nie oznacza, by można było z równym entuzjazmem przyjmować inne opinie Rybińskiego. Jeśli twierdzi on bowiem, że Joanna Kluzik-Rostkowska ma szansę stać się polską Margaret Thatcher, to tak, jakby rzec, że Tusk wyrośnie na drugiego Adenauera. A "kruchta" Kaczyńskiego to nic innego, tylko odwołanie się do tej części elektoratu, która bardzo przeżyła katastrofę smoleńską. A więc zmobilizowanie i wykorzystanie ogromnego potencjału, który poczuł się nieusatysfakcjonowany lub rozczarowany kampanią prezydencką. Czy prezes PiS-u ma rację, czy błądzi, czas pokaże (co wcale niekoniecznie musi się odnosić do wyborów samorządowych, bo te rządzą się innymi prawami), ale odmawiać jego posunięciom racjonalności nie ma potrzeby. W każdym razie teraz nie ma takiej potrzeby. "Kruchta" nie oznacza również rezygnacji z planów czysto gospodarczych. Te PiS-owskie mogą się podobać lub nie, ale były realizowane w czasie, gdy PiS rządził. Ich efektów (choć wcześniej trąbiono, że ta partia gospodarczo Polskę zgubi), poza przeciwnikami politycznymi, ale ich zdanie w tej sytuacji się nie liczy, jak pamiętam, nie odsądzano od czci i wiary. Skąd zatem ta dzisiejsza skłonność do przesady?     

Zwolenników ozdrowieńczej działalności stowarzyszenia "Polska jest najważniejsza" nikt werbalnie nie przekona, że są zanadto optymistyczni. Przekonają się sami, ale czy to wywoła u nich jakąkolwiek refleksję? Wątpię, ale chciałbym się mylić. A jeśli "Polska jest najważniejsza" przejdzie do lamusa jeszcze przed podjęciem spodziewanej polityki ozdrowieńczej, czy wówczas zwolennicy powiedzą, że stało się tak z bardzo prozaicznego powodu - zabrakło poparcia, ponieważ poza wyjątkami nikt nie uwierzył w intencje grupy PiS-owskich rozłamowców? Wątpię, ale i w takim przypadku chciałbym się mylić.