Każdy z nas potrzebuje energii do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Jedną z potrzeb, które należy zaspokajać, to uzyskanie ciepła na potrzeby grzewcze w okresie zimowym.
Kiedyś, bardzo dawno temu, kiedy jeszcze nie funkcjonowały spółdzielnie mieszkaniowe, sprawę ogrzewania w okresie zimowym rozwiązywano w ramach rodziny. Polegało to na zbieraniu odpadów palnych i gromadzeniu ich na cele grzewcze. W okresie letnim ten surowiec służył do celów kuchennych i przygotowania posiłku. Zimą pozwalał na ogrzewanie mieszkania. Same mieszkania były budowane w taki sposób, aby jak najkorzystniej wykorzystać ciepło wytwarzane w ten sposób.
Zatem pomieszczenia mieszkalne nie były duże, często sąsiadowały z pomieszczeniami dla zwierząt - co ułatwiało utrzymanie ciepła wewnątrz zarówno dla ludzi, jak i dla zwierząt. Okna były małe, aby zatrzymać jak najwięcej ciepła a piec umieszczano centralnie w taki sposób, aby ogrzewanie na cele kuchenne mogło również ogrzewać część sypialną.
W miarę rozwoju gospodarki, z różnych względów dokonano przebudowy tradycyjnego układu mieszkania w kierunku uzyskania możliwie dużych pomieszczeń z wykorzystaniem dostępu światła słonecznego a drewno zastąpiono węglem kamiennym lub gazem. Dzięki temu uzyskano warunki lokalowe dużo lepsze pod kątem zdrowotnym w stosunku do tradycyjnej zabudowy.
Intensywny rozwój przemysłu wymusił konieczność zapewnienia mieszkania dla dużej grupy ludności na ograniczonej powierzchni. To wtedy zaczęły powstawać wielokondygnacyjne budynki - co z kolei wymusiło zastosowanie nowatorskich technik ogrzewania.
O ile w przypadku zabudowy niskiej ogrzewanie bazowało na indywidualnych piecach w pomieszczeniach mieszkalnych, przy zabudowie wielokondygnacyjnej sprawdziło się rozwiązanie wspólnego dla wszystkich mieszkań pieca i rozprowadzenie ciepła z wykorzystaniem sieci grzejników połączonych rurami prowadzącymi ciepłą wodę do każdego z pomieszczeń. Przy okazji zauważono, że przy takim rozwiązaniu znacząco zmniejsza się zadymienie zwartej zabudowy w okresie zimowym. To spostrzeżenie zaowocowało budową dużej ciepłowni ogrzewającej bardzo dużą grupę odbiorców ciepła. Z kolei konieczność obniżenia kosztów ogrzewania doprowadziła do budowy elektrowni wytwarzających prąd a przegrzana para wodna była wykorzystywana dla celów ogrzewania mieszkań w okresie zimowym i całorocznej dostawy wody ciepłej.
W miarę rozwoju gospodarki stosowano kolejne rozwiązania ograniczające zużycie surowców w procesie produkcji, uzyskiwano oszczędności na zużyciu paliw przy wytwarzaniu energii cieplnej i zwrócono też uwagę na konieczność ochrony środowiska naturalnego.
Teraz koszt produkcji nie jest determinowany obniżaniem ceny. Liczy się ograniczenie odpadów oraz zmniejszenie uciążliwości produkcji. Wiadomo, że największą sprawność osiągają urządzenia zasilane energią elektryczną. A wytwarzanie prądu elektrycznego wiąże się obecnie ze spalaniem surowców kopalnych. Najtańszym takim surowcem ciągle jest węgiel brunatny - wykorzystywany głównie dla celów energetycznych - czyli wytwarzania energii elektrycznej oraz do celów grzewczych "przy okazji" schładzania przegrzanej pary wodnej napędzającej turbiny generatorów. Jednak lokalizacja takich elektrowni nie pozwala na pełne wykorzystanie ciepła do celów grzewczych - stąd duża część tego ciepła jest odprowadzana do atmosfery w chłodniach kominowych. Zwłaszcza przy niskich temperaturach powietrza widoczne są ogromne ilości "dymu" nad elektrowniami cieplnymi. Wiele osób kojarzy te "kominy" ze spalinami zatruwającymi środowisko i oczekuje działań na rzecz jego ochrony.
Tu należy wspomnieć, że współczesne elektrownie bardzo starannie przygotowują surowiec do spalania w piecach o specjalnej konstrukcji, gdzie węgiel jest spalany w całości a filtry wychwytują ze spalin ponad 90% pyłów. Te pyły mają zastosowanie przy produkcji spieków ceramicznych o wszechstronnym zastosowaniu. Ponadto - gazy wytwarzane w procesie spalania także są przechwytywane i wykorzystywane do produkcji niezbędnych półproduktów do dalszego przetwarzania. Do atmosfery dostaje się praktycznie para wodna widoczna jako białe obłoki z dodatkiem bardzo małej ilości pyłu i praktycznie wolnej od substancji chemicznych. Problemem nie są już duże elektrownie. Obecnie najwięcej substancji szkodliwych dla środowiska emitują małe kotłownie z prostymi piecami do spalania węgla i nie wyposażonych w filtry, które miałyby wyłapywać uwolnione pyły oraz substancje chemiczne w postaci lotnej. Dlatego rozważane są inne konstrukcje, które pozwalałyby na uzyskiwanie ciepła niezbędnego do ogrzewania wody dla celów bytowych, ogrzewania pomieszczeń w okresie zimowym oraz wytwarzania energii elektrycznej.
Najprostszym rozwiązaniem "pompy ciepła" jest powszechnie stosowany agregat chłodniczy - którego zadaniem jest obniżenie temperatury w komorze chłodzącej. Tu specjalnie dobrane medium odparowuje w komorze chłodniczej a jego para jest przemieszczana do wymiennika ciepła - gdzie para medium jest ponownie przekształcana w ciecz - która znowu odparuje w pomieszczeniu schładzanym.
Na tej samej zasadzie działa system przeznaczony np. do ogrzewania pomieszczeń. Specjalnie dobrane medium odparowuje przy temperaturze niskiej a ogrzana w ten sposób para medium oddaje swoje ciepło w pomieszczeniu, które wymaga ogrzewania. Działanie takiego urządzenia wymaga dostarczenia energii z zewnątrz i tylko koszt tej energii jest barierą trudną do zachowania racjonalnej relacji między temperaturą wnętrza a kosztem jego ogrzewania.
Trwają prace nad uzyskaniem takiej sprawności urządzenia (pompy ciepła), która pozwoli na uzyskanie właściwej relacji między temperaturą uzyskaną w pomieszczeniu a kosztem tego ogrzewania.
Jako przykład takiej pompy ciepła można wskazać komorę wypełnioną materiałem kumulującym dostarczone ciepło, na przykład pozyskane przez słoneczny wymiennik ciepła w okresie letnim i odprowadzane do pomieszczenia wymagającego ogrzewania w czasie - kiedy temperatura spadnie poniżej wysokości oczekiwanej temperatury.
https://www.youtube.com/watch?v=sQCTGKu4tsk


Komentarze
Pokaż komentarze (1)