Dla bardzo wielu polskich rodzin rok 1940 rozpoczął się wielką wyprawą w nieznane.
Otóżnocą, z 9 na 10 lutego 1940 roku do mieszkań rodzin polskich oficerów wojska oraz policji państwowej wdzierali się urzędnicy NKWD w celu wykonania zadania. Polegało ono na usunięciu ze społeczności osób wrogich Związkowi Radzieckiemu. A za takie osoby uważano członków rodzin polskich oficerów, urzędników, ludzi wykształconych.
Późną porą łomotano w drzwi z żądaniem ich otwarcia, po czym rutynowo zapytywano o "poszukiwane" osoby. Przystępowano też do przeprowadzenia rewizji w celu znalezienia nielegalnie posiadanej broni... Ostatecznie zadowalano się znalezieniem takich "rekwizytów", jak literatura o charakterze narodowym, czasem obraz dziadka w wojskowej rogatywce na głowie...
Tu chodziło o każdy pretekst, by zgromadzonym odczytać nakaz przesiedlenia na obszary, gdzie taka rodzina nie będzie już zagrożeniem dla Państwa Radzieckiego.
Tu komandir wydawał nakaz zabrania niezbędnych przedmiotów i zejścia do sąń, któe będą podstawione w ciągu 2 do czterech godzin. W mieszkaniu pozostawał gwardzista z karabinem, który miał dopilnować wykonania poleceń a reszta zespołu udawała się do następnej rodziny wyznaczonej do "przesiedlenia".
Zadania te skwapliwie wykonywali gwardziści NKWD, dokładnie ci sami, którzy likwidowali obozy internowania polskich żołnierzy wiosną 1940 roku.
Tu warto zastanowić się nad słowami jednego z polskich polityków, który porównał polskich żołnierzy walczących z okupantem niemieckim z "żołnierzami NKWD"...
Bogusław Wontor, 17-18 minuta materiału filmowego...
https://www.youtube.com/watch?v=XzyoDmjYRuI


Komentarze
Pokaż komentarze (6)