Mit wodza to specyficzny wzór postępowania. Wodzem jest się zawsze do ostatnich dni.
Jednym z takich wodzów był Józef Piłsudski.
Mimo, że stanął na czele odradzającego się państwa, odmówił przyjęcia najwyższych honorów. Nie zabiegał o majątek, nie zgromadził fortuny.
Inaczej jest z ludźmi, których władza jest celem życia. Dla nich życie jest walką - najpierw o dojście do władzy a później do jej utrzymania w swoich rękach.
Szczególnie widać to po przywódcach nam współczesnych. Właściwie to wódz kreujący się na idola zabiega o bardzo wąskie gremium, które strzeże jego bezpieczeństwa, które dba o wydawanie poddanym takich poleceń, że dla nich jest to wygodne.
Sam wódz pełni honory głowy państwa, podpisuje najważniejsze decyzje i cieszy się ogromnym szacunkiem... I tu zaczyna się szkopuł.
Szacunek oddaje się osobom jego godnym. Uniżona poddańczość jest szczególną formą zadbania o własny interes i tutaj, jeżeli ktoś nie cieszy się autorytetem, to każdy gest uniżenia odbiera jako hołd dla własnej osoby...
I tak stało się z kolejnym wodzem. Tym razem chodzi o wodza Wielkiej Rosji... Owszem, zgromadził ogromny majątek, posiada całą rzeszę zaufanych doradców - ale chyba ONI jemu już przestali ufać.
Jeżeli tak już jest, to oczywistym jest, że wodzowie na emeryturę nie odchodzą. Odchodzą w zapomnieniu.
Wygląda na to, że czas zawołać - król umarł... Niech żyje król...
Tak, życie nie znosi próżni. Nasuwa się kolejne pytanie - kto zostanie ogłoszony tym królem...


Komentarze
Pokaż komentarze