Węgiel ma do siebie to, że można go spalić a wtedy otrzymujemy dużą ilość ciepła.
Przy normalnym spalaniu kamień (węgiel) rozkłada sie oddając dużo ciepła, czerwono-żółte światło i sporo dymu.
To, co po spaleniu zostaje - to między innymi gaz CO2 (dwutlenek węgla).
Węgiel kamienny można też spalać nieco wolniej, z ograniczeniem dostępu powietrza do paleniska. Wtedy też otrzymamy niemal to samo, ale też można wydzielić już nie dwutlenek węgla (CO2) ale też i tlenek węgla (CO)...
Ten gaz - podobnie jak i tlen - bardzo łatwo łączy się z hemoglobiną ludzi i zwierząt wypierając z niej tlen. Jest to poważny problem, ale też może mieć zastosowanie energetyczne.
Tlenek węgla (CO) jako gaz palny jest dużo łatwiejszy w przemieszczaniu go z miejsca na miejsce i - podobnie jak i węgiel kamienny - daje potrzebne ciepło jako surowiec energetyczny.
Ta własność zaowocowała rozwojem gazownictwa - czyli przetwarzania węgla koksującego na gaz świetlny (gaz miejski)... Ten gaz można przesyłać do odbiorców nie tylko samochodami (w pojemnikach ciśnieniowych). Tak wytworzony gaz można przesyłać przewodowo - co okazało się rewelacyjnym rozwiązaniem.
I tu jest mały problem. W pierwszym okresie poszczególne miejscowości fundowały gazownie miejskie na zaopatrzenie lokalnej społeczności. Miejscowości duże miały gazownie duże, małe gazownie miały wysoki udział kosztu w dostarczeniu węgla niezbędnego do wytworzenia gazu w lokalnej gazowni.
No i okazało się, że bardzo duża gazownia może wytworzyć ilość gazu znacznie przekraczającą poziom lokalnej konsumpcji. Transport gazu na duże odległości nie stanowi praktycznie żadnego problemu a gaz ziemny okazał się również świetnym surowcem. Duża podaż gazu ziemnego wywołała proces likwidacji gazowni lokalnych przy stworzeniu sieci tranzytowych... tworząc sieć znaną jako gazociąg łączący obszary gazonośne gdzieś daleko na wschodniej części ze zbiornikami na terenie Niemiec.
Transportem gazu w zasadzie zajęła się rosyjska firma GAZPROM. To ona przejęła na siebie obowiązek zapewnienia dostaw gazu do jego konsumentów i przyjęła na siebie obowiązki nadzoru nad urządzeniami tranzytowymi.
W zasadzie wytworzyła się struktura dystrybucji gazu za pośrednictwem GAZPROMu od miejsca wydobycia do centrum dyspozycyjnego na terenie Niemiec a do pozostałych odbiorców gaz miałby być dostarczany przez Niemcy.
I w sytuacji konfliktu zbrojnego pomiędzy Rosją i krajem nie należącym do wspólnoty państw UE okazało się, że Niemcy nie posiadają praktycznie żadnych rezerw gazu... Zbiorniki strategiczne Niemiec pod zarządem GAZPROMu okazały się puste... a przecież ich celem było zapewnienie strategicznej rezerwy gazu na kilka miesięcy ...
I tak oto ruski oszwabił niemca rozpraszając rezerwy strategiczne gazu w Europie Zachodniej...
Tu przypominamy scenę z filmu "Miś", gdzie szatniarz nie znajduje futra po okazaniu żetonu...
"Nie mam - i co mi zrobicie... ?..."


Komentarze
Pokaż komentarze (12)