Gdy w roku 2015 nieoczekiwanie doszło do zmiany personalnej w strukturach władzy w państwie, nastąpiło wiele zmian w gospodarce.
Przed rokiem 1990 w zasadzie państwo było właścicielem środków produkcji. Pozyskiwanie surowców, przetwórstwo - to były zakłady państwowe. Gospodarowały zgodnie z wytycznymi PARTII za pośrednictwem całego systemu doboru kadr kierowniczych. W ogólnej ocenie panowało przekonanie, że gospodarka w rękach państwa jest niesprawna. Tu proponowano sprywatyzowanie przedsiębiorstw, czyli zmianę systemu zarządzania polskim przemysłem.
O ile ta koncepcja miała swoje uzasadnienie, ale sposób wykonania okazał się wielką pomyłką. Polegała ona na przekazaniu aktu własności przedsiębiorstwa jego aktualnemu dyrektorowi za symboliczną opłatę... Ale życie nie znosi próżni. Ludzie wybrani przez struktury partyjne do przejęcia przedsiębiorstw państwowych na własność nie umieli tym majątkiem zarządzać. Owszem, jako dyrektor przedsiębiorstwa, miał cały sztab inżynierów i ekonomistów, którzy "podpowiadali" - co należy zrobić. Ale w przedsiębiorstwie prywatnym tak rozrośnięta administracja "przejadała" cały wytworzony dochód ... a tutaj trzeba było jeszcze płacić podatki...
W efekcie przedsiębiorstwa niemal całkowicie utraciły zdolność produkcyjną w sytuacji nadmiaru produktu kiepskiej jakości poniesiono koszty produkcji, ale nie uzyskano zwrotu zainwestowanego kapitału. Tę lukę towarową uzupełnił import. Tym samym zachowanie przedsiębiorstwa bez możliwości uzyskania zysku nie miało sensu.
Z różnych powodów dokonano wyprzedaży fizycznej infrastruktury przedsiębiorstw w taki sposób, że powrót do pierwotnej produkcji stał się już niemożliwy.
Pośpieszna "wyprzedaż" była doraźnym ratowaniem budżetu gmin - bo to gminy stały się z mocy prawa właścicielami substancji majątkowej masowo likwidowanych przedsiębiorstw.
A że czasem komuś udało się na bazie pozyskanego gruntu, może i zabudowanego, może z resztkami jakiejś linii technologicznej uruchomić rentowne przedsięwzięcie - nie doszło do bankructwa gmin i w ślad za nimi - bankructwa państwa.
Gdy w roku 2015 nastąpiła systemowa wymiana kadr zarządzających, udało się wznowić produkcję tego, co jeszcze nadawało się do prowadzenia działalności gospodarczej. Systematyczne dofinansowanie konsumenta pozwoliło na uzyskanie cen w miarę rentownych i tak, powoli, gospodarka popaństwowa określana mianem "ch... d... i kamieni kupa" stała się bardzo cennym obiektem do pozyskania...
I tu raptem nastąpił krach...
Grupa polityków "oPOzycji" sięgając po władzę dostrzegła... "dziurę Morawieckiego" - bo owszem, przedsiębiorstwa może i są rozwojowe - ale nie widać nigdzie zdeponowanej gotówki... Niestety - opcja po PZPR-owska ma do siebie to, że potrafi widzieć tylko gotówkę. Nie rozumie, że "duża kasa" bierze się z obrotu gospodarczego. Że trzeba systematycznie prowadzić produkcję dostosowując produkt do zainteresowań potencjalnego nabywcy. Oznacza to, że codzienne zejście gotówki musi być przełożone na zakup nowych partii surowców, że trzeba płacić pracownikom i ponosić ustawowe wydatki związane z utrzymaniem załogi pracowniczej...
A "duża kasa" jest - owszem - w sprawozdaniach, gdzie można znaleźć informację o wysokości wpływów na określony dzień. Niestety - swobodne "podbieranie kasy" z tego obrotu nie jest możliwe bo od razu firma otrzymuje ponaglenia o zapłacenie czegoś zaległego...
I to jest ta "dziura Morawieckiego" w budżecie...
/.../ przed wyborami opozycja wiele mówiła o wyborczych oszustwach m.in. iż obawia się, że wybory nie będą przeprowadzone w sposób uczciwy. "Mam obawy, że największe oszustwo wyborcze może być dopiero przed nami. Oszustwo polegające na wykręceniu się od większości obietnic, które w tej kampanii wyborczej składano. /.../



Komentarze
Pokaż komentarze