Wojtek Wojtek
91
BLOG

Polesia czar...

Wojtek Wojtek Polityka Obserwuj notkę 0


Mija kolejna rocznice deportacji ludności polskiej na Wschód, potocznie mówiąc, na Sybir...

Ofiarami sowieckiej polityki deportacji byli urzędnicy polskiej administracji a w szczególności rodziny polskich oficerów i policjantów. Można domniemywać, że źródłem wiedzy o rodzinach polskich oficerów była korespondencja internowanych żołnierzy polskich w obozach NKWD w szczególności w Ostaszkowie i Starobielsku czy Kozielsku, a zatrzymywanych na wschodnich rubieżach Polski (głównie na Litwie), gdzie próbowali dotrzeć w celu przegrupowania po klęsce wrześniowej w 1939 roku. Niestety,  17 września 1939 sowieckie oddziały wtargnęły w granice Polski pod pretekstem zabezpieczenia interesów Związku Radzieckiego z uwagi na agresję Niemiec na państwo polskie.

Miałem okazję poznać losy wielu polskich rodzin wywiezionych tam, na wschód gdy przygotowywałem do druku kilka wspomnień uczestników tych wydarzeń.

W porozumieniu i na prośbę autora publikacji - "Z Polesia do sowieckiego łagru" - Edwarda Studzińskiego, przedstawiam obszerne fragmenty wspomnień - wtedy 5-letniego dziecka.

Dla dopełnienia formalności dodam, że wspomnienia zostały wydane w 2012 roku przez wydawnictwo NORTOM a książkę można nabyć u Autora.


TRWOGA*


Głęboka, zimowa noc z dziesiątego na jedenasty lutego 1940 roku była ciepła i przytulna. Ta noc, otulająca spokojem domostwa, pola, lasy i pokryte lodem jeziora, okazała się ostatnią dla wielu polskich rodzin. Moja rodzina była liczna, składała się z dziewięciu osób: czterech dorosłych, jednej prawie dorosłej i czworga dzieci w wieku od trzech do dwunastu lat. Najstarszy i najważniejszy był ojciec (jak w rodzinie typowo patriarchalnej), najmłodsza zaś Zosia, licząca nieco ponad trzy lata.

W samym środku tej straszliwej nocy domem zawładnęła trwoga. Wszyscy jak na komendę zerwaliśmy się na równe nogi, czując, że na skutek oddziaływania jakiejś potwornej siły, coś kochanego bezpowrotnie kończy się.

Było to ordynarne, natarczywe walenie w drzwi kolbami i kopanie butami. Każde takie uderzenie wywoływało drżenie ciała i bezgraniczny przestrach na twarzy.

Ojciec, sprawiający wrażenie spokojnego i próbujący uspokoić pozostałych domowników, wstał z łóżka, założył szlafrok i, kierując się w stronę drzwi wejściowych, zniknął reszcie rodziny z pola widzenia.

Tymczasem rodzeństwo skupiło się w pokoju rodziców, otaczając matkę.

Maluchy bez przerwy płakały, pewnie dlatego, że nie pozwolono im dospać do rana, jak co dzień, ale być może nie tylko dlatego. Może wyobraziły sobie, że do domu chcą wtargnąć jacyś bandyci? I chociaż matka tuliła je do siebie jak kwoka pisklęta, płacz nie ustawał. Jakże bowiem miała je uspokoić, skoro sama płakała najgłośniej i najboleśniej, będąc zapewne świadomą dalszego przebiegu wydarzeń.

Jedynie starsi bracia zachowywali umiarkowany spokój, jakby tym sposobem zamierzali wpłynąć na zachowanie matki. Józef i Jan, pomni wielokrotnie powtarzanych słów ojca, nie płakali, bo mężczyznom łzy nie przystoją.

Obaj kolejno pochylali się nad matką, obejmowali ją bez słowa i przez dłuższą chwilę trzymali w szerokich ramionach, przyciskając jej głowę do swoich piersi. Na ich twarzach nie dostrzegało się lęku. W pokoju było ciemno. Nikomu nie przyszło do głowy, by zapalić światło. Wszyscy, jedni świadomie, inni naśladując pozostałych, zaczęli się ubierać lub okrywać czymś, co dawało ciepło. Do drzwi nadal się dobijano. Po chwili w sieni zrobiło się jaśniej. Szparą pomiędzy drzwiami a podłogą, do przedsionka zaczęła się sączyć strużka światła, widoczna także w pokoju.

Nagle uwolnione z zamka drzwi wejściowe zostały z hukiem wepchnięte do środka, razem ze stojącym za nimi ojcem, który jakimś cudem zdołał utrzymać równowagę i nie upaść przed czterema osobnikami, którzy wtargnęli butnie do domu.

Do naszego, na ogół spokojnego, domostwa wdarła się fala zimnego powietrza, a wraz z nią wrzeszczące na całe gardło indywidua, których początkowo nie można było zrozumieć. Dopiero nieco później dotarło do naszej świadomości, że ci przeraźliwi, hałaśliwi i buńczuczni żołdacy domagają się dokumentów, a także podania nazwiska, imienia i wieku każdego członka naszej rodziny, szarpiąc wszystkich po kolei, a potem przestawiając, jak jakiś sprzęt, z jednego miejsca na drugie.

Protest głowy rodziny przeciw takiemu traktowaniu wywołał natychmiastową reakcję. Kolba jednego z żandarmów z dużą siłą wylądowała na piersi ojca, który na dokładkę otrzymał jeszcze wiązankę wulgaryzmów.

Cios był tak silny, że ojca rzuciło aż na ścianę. Widząc to, starsi synowie chcieli przyjść mu z pomocą, lecz jak tylko zrobili krok w jego stronę, sołdaci błyskawicznie skierowali na nich lufy karabinów. Przez cały czas trwania tej sceny z ich ust nie schodziły wyrazy (i dłuższe powiedzenia) uwłaczające godności Polski i Polaków. Nakaz ojca, by synowie zostali tam, gdzie są, i nie wykonywali gwałtownych ruchów, ostudził moich starszych braci.

Tymczasem sołdaci kontynuowali rozpoczęte wcześniej dzieło przeszukiwania domu, domagając się broni i twierdząc uparcie, że gdzieś tu jest ukryta. Korzystając z okazji, kradli przy tym każdą wartościową rzecz, jaka wpadła im w łapy. Kradnąc zaś, sami siebie usprawiedliwiali, co jaki czas powtarzając, że dorobiliśmy się na cudzej ziemi i cudzej krwi.


Po sprawdzeniu dokumentów oznajmiono nam, że zostaniemy wszyscy natychmiast zabrani i zawiezieni na stację kolejową, do oczekującego już pociągu. Starszy stopniem (co wynikało nie z ubioru, lecz bardziej z buńczucznego zachowania) polecił nam ubierać się i szykować do drogi, dodając, że mamy na to pół godziny. Po domu rozniósł się jeden głośny, żałosny płacz, który odtąd już nieustannie towarzyszył nam w przygotowaniach do tej wymuszonej podróży.

Już wtedy, na początku drogi (która, jak się później okazało, była drogą przez trudy i mękę), wśród bestii znalazł się człowiek, który konspiracyjnym sposobem poinformował naszą mamę, jak powinna ubrać dzieci, a także ile wziąć jedzenia. Uprzedził, że droga będzie długa i ciężka, a cel nieznany i bardzo odległy. Oficjalna wersja głosiła, że jedziemy do raju, a nawet do Pana Boga.


– Zobaczycie, gdy dojedziecie! – odpowiadali na nasze pytania żołdacy,a w ich słowach zamiast wulgaryzmów pobrzmiewała teraz kpiarska nuta.Wtłoczeni w sanie ruszyliśmy w kierunku stacji kolejowej, żegnając to, co było nam najdroższe, bez najmniejszej pewności, że jeszcze kiedyś tu wrócimy.



*)    Edward Studziński, Z Polesia do sowieckiego łagru,  Wydawnictwo Nortom 2012,  za zgodą i na prośbę Autora.

Istnieje możliwość nabycia książki E. Studzińskiego,



-------------------------------------------------------------------------------

Jeżeli masz własne teksty i chciałbyś je opublikować, to nic trudnego. Wystarczy zgłosić taką potrzebę, a ja zajmę się kompleksowym opracowaniem przygotowanego tekstu do druku.

studioinspiracje(at)interia.pl






Wojtek
O mnie Wojtek

O mnie świadczą moje słowa...  .

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka