Mało kontrowersyjnym, ale za to ważnym punktem programu jest wskazanie, że podmiotem prawa do opieki jest dziecko lub osoba ubezwłasnowolniona. Bez zmniejszenia ogólności (mam nadzieję) będę tu jawnie pisać o tylko o dziecku, aby wywody były proste i jasne.
Dziecko jest podmiotem prawa do opieki, rodzic (opiekun) jest podmiotem obowiązku. Oznacza to, że np. podczas rozwodu nie wolno zadawać pytań w rodzaju: "Kto zasługuje na prawo do opieki?", "Kto powinien dostać opiekę?". Odpowiedzi na takie pytanie są oczywiste: "dziecko zasługuje na opiekę, dziecko powinno dostać opiekę". A kto zostanie opiekunem? Ten, kto najlepiej odpowiada jedynemu kryterium, jakim jest dobro dziecka. Żaden rodzic nie ma żadnego prawa do dziecka, żadnego prawa do wychowywania dziecka, żadnego prawa do czerpania jakichkolwiek korzyści czy przyjemności z opieki nad dzieckiem, ponieważ dziecko jest podmiotem prawa, nie jest podmiotem obowiązku z prawnego punktu widzenia (z moralnego jest, zgodnie z zasadami wychowania, ale to inny temat).
Rodzeństwa nie wolno rozdzielać pomiędzy rodziców, żeby żadnego z rodziców nie skrzywdzić - można je rozdzielić tylko dla ich dobra. Żadne zasługi rodzica, żadne winy nie mogą wpływać na decyzję sądu o wyznaczeniu opiekuna, tylko dobro dziecka: kto dziecko kocha, kogo dziecko kocha, komu sąd ufa, że będzie troskliwy i dziecka nie skrzywdzi, nie wywiezie do innego miasta, nie przeniesie do innej szkoły itp.
Komentarze
Pokaż komentarze