Praca czy bezrobocie?

Czym się różni praca od bezrobocia? Dla uproszczenia załóżmy (tylko na poptrzeby tego wywodu), że nie istnieje trzecia możliwość - naukę w szkole zaliczymy do pracy, emeryturę do bezrobocia itd. Pierwszą rzeczą jaką widać nawet przy tak dużym uproszczeniu, że nauczyciel, wychowawca, opiekun, przedszkolanek, guwerner itp. to określenia człowieka pracy, a nie bezrobotnego. Widać to szczególnie wyraźnie na rynku pracy - istnieję takie zawody, widać ogłoszenia o pracę.

Gdy działa mózg, jest oczywiste, że opieka nad dziećmi jest pracą. Opiekunce do dziecka płaci się pensję, przedszkolance płaci się pensję. Rodzicom zastępczym też się płaci, ale już dziwnie nieśmiało. Rodzicom i dziadkom nic się nie płaci.

W moim programie każda praca jest uczciwie nazywana pracą i racjonalnie ma policzoną wartość. Gdyby opieka nad dziećmi była tylko usługą, to państwo nie miałoby interesu płacić rodzicom zastępczym, nie utrzymywałoby sierocińców. Rodzice płacą pensję zatrudnionej opiekunce, płacą za żłobek - dla nich to usługa. Jeśli nie chcą płacić, robią to sami. Jednak to nie tylko usługa, bo dziecko nie domowe zwierzątko. Dziecko to podmiot - przyszły obywatel i podatnik, przyszły rodzic, dziadek i emeryt. Dlatego państwo dopłaca do pensji opiekuna... ale niestety robi to bezmyślnie, przez co niekonsekwentnie.

W moim programie każda finansowa pomoc państwa w opiece nad dziećmi jest nazywana uczciwie - pensją, czyli wynagrodzeniem. Każdy rodzic lub opiekun otrzymuje od państwa pensję składową na każde dziecko pod opieką. Jako wzorzec proponuję rynkową wartość pracy rodziców zastępczych. Tyle, ile rodzice zastępczy dostają od państwa na każde dziecko, tyle samo  powinien dostawać każdy rodzic lub opiekun, np. "niepracująca" matka. Ta kwota, to wynagrodzenie, które musi wejść do systemu podatkowego i ubezpieczeń społecznych, tak jak każde uczciwie wypracowane wynagrodzenie