Zauważyłem nieporozumienia wywoływane przez terminologię pochodzącą od słowa „Gender”. Ponieważ w innym miejscu programu napisałem już, że doprowadzimy do zdefiniowania przez biologów czwartorzędowych cech płciowych, aby odróżnić cechy nabywane naturalnie w procesie rozwoju, od cech, które są skutkami wolnych wyborów, więc przypomnę tylko w skrócie, że klasyczna (nieewolucyjna) biologia zdefiniowała trzeciorzędowe cechy płciowe tylko na poziomie anatomii widocznej (słyszalnej) z zewnątrz (biust, owłosienie, jabłko Adama, barwa głosu itp.). Dzisiaj biologia ewolucyjna dysponuje wiedzą szerszą i głębszą, więc zaniedbaniem biologów jest brak rozwinięcia tego tematu w podręcznikach. To zaniedbanie jest szczególnie istotne ze względu na zainteresowanie społeczne tą tematyką.
Przyjmujemy więc definicję słowa „Gender”, jako „płeć kulturowa”, aby było jasne, że czwartorzędowe cechy płciowe są poza zakresem desygnatu Gendera.
Gender w klasycznym rozumieniu tłumaczy się na polski „rodzaj” w gramatyce. Z perspektywy genderowej drzewo nie ma rodzaju, ale dąb ma rodzaj męski, brzoza – żeński. Nie należy jednak się sugerować zbiorowością rzeczownika – krzak i krzew są rodzaju męskiego, ale azalia jest rodzaju żeńskiego. Ta widoczna umowność w nadawaniu płci przedmiotom bez płci stała się osią pojęcia „Gender”. Lalka, szczotka, kuchnia, łazienka… są rodzaju żeńskiego; samochód, karabin, pokój, salon… są rodzaju męskiego. Istnieje hipoteza, że nadawanie rodzaju (Gendera) nie było procesem przypadkowym – jakaś tajemna intuicja poprawnie przyporządkowała rodzaj do płci, a takie wyjątki, jak krzew i azalia, to tylko błędy popełnione przez twórców języka. Takimi badaniami zajmuje się filologia.
Doszło do tego, że ludzie podzielili się na skrajne odłamy: jedni wierzą, że kuchnia i łazienka są naturalnym środowiskiem kobiet, drudzy, przeciwnie, wierzą, że rodzaje wymyślili mężczyźni u władzy, żeby zmanipulować kobiety, aby zaakceptowały swój status, jako kasty niższej. Lalka i szczotka to zabawki dla kobiet, samochód i karabin to zabawki dla mężczyzn.
Wikipedia jedną z tych hipotez nazywa genderyzmem, a drugą – postgenderyzmem… nie będę nawet komentować tego bełkotu. Kto chce rozumieć swoje myśli na ten temat, powinien samodzielnie uporządkować sobie w głowie te pojęcia. Postaram się w tym pomóc, wychodząc z założenia, że mamy dobrze zdefiniowane czwartorzędowe cechy płciowe, np. różnice płciowe w budowie i fizjologii mózgu, czy innych narządów wewnętrznych.
Genderem będziemy konsekwentnie nazywać cechy umowne, takie jak męskość stołka, kobiecość ławki i nijakość krzesła, męskość łokcia, nijakość kolana i kobiecość pięty, męskość samochodu i kobiecość ciężarówki. Jeżeli biologia udowodni, że jakaś cecha jest płciowa, to automatycznie nie może ona być zaliczona do Gendera, genderyzmu, postgenderyzmu ani żadnych innych obiektów genderowych dyscyplin socjologii, filologii czy innych nauk. Gender studies muszą wiedzę biologiczną na temat płci przyjąć jako aksjomaty swoich dyscyplin, bez tego zaliczają się do paranauk, jak homeopatia i kreacjonizm. W ten sposób obiekt bezsensownych dyskusji politycznych przenieśliśmy na poziom kategorii naukowy/nienaukowy.
Ponieważ istnieje naturalna tendencja kwalifikowania poglądów w kategorii prawica/lewica, więc dla tych, którzy czują tę potrzebę, przywołam fundamentalne skojarzenie „prawicowości” z „prawdą”, „prawością” i „prawidłowością”. Prawicowiec z natury szanuje naukę, a więc uznaje istnienie genów i różnic płciowych. Lewicowiec nie wierzy w geny, wzorem sowietów, którzy wierzyli, że można każdego wychować na każdego, bo człowiek to tabula rasa, bez zapisu genetycznego (genetyków sowieci zabijali, jako wrogów). Prawicowiec i naukowiec uznają istnienie naturalnych cech i różnic płciowych, zgodnie z wiedzą biologów, nie uznają zaś cech umownych, czyli cech genderowych, za różnice płciowe.
W takich przypadkach przydatne jest rozróżnienie między wiarą a nauką. Nauka (biologia) mówi nam, jakie są różnice między płciami. Wiara genderowa mówi wyznawcom, że między płciami istnieją jeszcze jakieś inne różnice, które nie są różnicami biologicznymi.
Zobrazuję to przykładem: długość włosów. Powierzchowny obserwator zauważy, że kobiety mają na ogół dłuższe włosy niż mężczyźni. Obserwator wnikliwy zauważy, że to nie jest cecha włosów, ale skutek ich obcinania. Naukowcy i prawicowcy naturalnie uznają, że długość włosów nie ma nic wspólnego z płcią, ale jest skutkiem wolnego wyboru (upraszczam celowo) osoby, która decyduje się na obcięcie włosów. Lewicowcy i wrogowie nauki wierzą, że istnieje jakaś moc, która zmusza mężczyzn do obcinania włosów lub kobiety do powstrzymywania się od ich obcinania. Jaka to moc? Np. zmowa mężczyzn, żeby ułatwić mężczyznom dominowanie nad zdominowanymi już kobietami – chwyt za włosy ułatwia obezwładnienie, dlatego mężczyźni obcinają się na krótko, a kobietom nie pozwalają na to.
Bardzo wnikliwy naukowiec spyta jednak: Czy to przypadek, że kobiety wybierają długie włosy, a mężczyźni krótkie? Jak było 1000 lat temu? – a 10 000? Może istnieje jakaś cecha płciowa, która skutkuje tym, że mężczyźni częściej decydują się na obcinanie włosów? Tak funkcjonuje umysł naukowca – odrzuca spiskowe teorie na temat źródeł cech płciowych. A co mówi nauka? Teoria doboru płciowego mówi, że ludzkiego samca najsilniej pociąga zdrowie samicy, a ludzką samicę - pozycja samca w hierarchii społecznej. Kobieta zdrowa instynktownie powstrzymuje się od obcinania kłopotliwych włosów, ponieważ długie włosy dobrze świadczą o dobrym zdrowiu. Kobieta niezdrowa instynktownie włosy farbuje, obcina i fryzuje, aby zatuszować słabe zdrowie. Mężczyzna woli robić karierę niż hodować włosy. Wnikliwy naukowiec pyta: Dlaczego geny mężczyzn w procesie ewolucji nie utraciły tej kłopotliwej i kosztownej zdolności do produkowania długich włosów? Teoria doboru płciowego odpowiada, że mężczyzn na stanowiskach kierowniczych jest niewielu, więc nie wystarcza ich dla kobiet. Większość kobiet musi parzyć się ze zwyczajnymi mężczyznami – w tej sytuacji zdrowie mężczyzny staje się ważne. Z biologicznego punktu widzenia, długowłosy mężczyzna, to taki, który (jeszcze) nie osiągnął pozycji dostatecznie pociągającej dla kobiet, ale ma inną zaletę - zdrowie. Fakty potwierdzają tezy nauki – długowłosi mężczyźni, po osiągnięciu wysokiej pozycji, ścinają włosy, aby poinformować kobiety o sukcesie. Niektórzy posuwają się do blefu: ścinają włosy, żeby udawać kierowników. Zawodowi uwodziciele naśladują wygląd i zachowanie dyrektorów, bo wiedzą, że cherlawy dyrektor bardziej pociąga kobiety niż długowłosy okaz zdrowia.
Mam nadzieję, że już jest dla Was jasne, czym się różni nauka od genderyzmów. Po prostu, żaden genderyzm nie jest poglądem naukowym. Prawda jest tylko jedna (2+2=4) podczas gdy fałszów jest nieskończenie wiele (2+2=5, 2+2=3, 2+2=6, …). Ja tę prawdę formułuję następująco: istnieją czwartorzędowe, a może nawet pięciorzędowe, cechy płciowe, które odkrywane są przez nauki biologiczne. Pozostałe różnice między płciami są skutkiem wolnych wyborów osobniczych (statystyczną fluktuacją), mody, zabiegiem marketingowym itd. Każdy z tych mechanizmów może być obiektem badań różnych dyscyplin nauk społecznych, ale z chwilą, gdy biologowie wyjaśnią przyczynę na gruncie biologii, nauki społeczne muszą uznać to wyjaśnienie i dołączyć je do fundamentów swojej wiedzy. Każda wiara w wyjaśnienie sprzeczne z wyjaśnieniami biologii jest z definicji genderyzmem, czy wiarą (fałszywą) w teorie sprzeczne z wiedzą biologiczną.
Komentarze
Pokaż komentarze