Pierwsze: ogolnie zgoda, od kiedy wypisalem sie z UPRu (w czasie zbierania podpisow pod petycja o przywrocenie kary chlosty - w glebi ducha zawsze bylem bardziej masonem niz libertarianinem i reakcjonista, nawet wtedy) i zaczalem byc zwolennikiem niestosowania kary smierci w czasie pokoju, rozszerzylem sobie definicje wojny i dopuszczalnych naduzyc sumienia dla wojny celu osiagniecia. Zdaje sobie sprawe z groznych konsekwencji moich pogladow ale ... sa dwie ale: gdyby chodzilo o istnienie JAKIEGOKOLWIEK (a nie mojego) miasta, sam bym powiesil terroryste za jaja i ciagnal za wlosy (na glowie) w dol, gdyby chodzilo o usprawiedliwianie niegodziwosci wladzy - za jaja powiesilbym suwerena.
A tera szczegoly:
- jezleli masz pol godziny czasu, nie zdazysz z eleganckimi torturami czasem, swiatlem, snem i narkotykami, pozostaje wyrywanie paznokci, klemy na jaja i inne sprawdzone srodki,
- nie trzeba z niczego rezygnowac, czescia czlowieczenstwa (vel ludzkiej natury) jest to, ze pewni bezkarnosci albo w poczuciu misji oczyszczania swiata z robactwa NIE COFNIEMY sie przed zadna podloscia i zbrodnia (tak jak terrorysci),
- zupelnie zas nie rozumiem dlaczego torturowac ma byc wolno tylko "ubekow" (osoby wskazane przez premiera i brata premiera jako wrogow naszej ukochanej ojczyzny i pokolenia AK)?
Torturowac wolno kazdego!
Zupelne p.s.:
Wraz z rozwojem IVRP ilosc jej przeciwnikow bedzie rosla do tego stopnia, ze bedzie mozna torturowac prawie kazdego. Dlatego, jako starej daty prawicowiec, jestem przeciwko rewolucji.
Moje poglady, jako anglofila, co do przemocy sa wynikiem, mam nadzieje, zdrowej prawicowej hipokryzji (stad tez moja niezgoda na grzebanie w wywiadzie kontrwywiadzie wojskowym) a nie rewolucyjnego zapalu.
Quote:
Czy pan zamawiał tortury?
Oto, wyobraź sobie, drogi Czytelniku mojego bloga, że masz przed sobą terrorystę, który podłożył bombę w śródmieściu Twojego miasta. Masz pół godziny, by wydobyć od niego informację, gdzie rzeczona bomba się znajduje. Czy ta ekstremalna sytuacja uzasadnia zastosowanie tortur? Moim zdaniem: tak. Bo czasami, by ocalić ludzkie istnienia trzeba zrezygnować z części własnego człowieczeństwa. Jesteśmy dobrymi, miłymi ludźmi. Nie chcemy spalać komuś jąder w płomieniu zapalniczki, wbijać drzazg pod paznokcie, czy wywiercać oczu korkociągiem. Nie chcemy tego i nie bawi to nas. Ale problem tkwi w tym, że czasami następuje chwila, w której musimy odpowiedzieć sobie na pytanie: „ jak wielu ludzi musi jeszcze zginąć w imieniu tego, bym zrezygnował z idealistycznego spojrzenia na świat?”.
W dzisiejszych czasach tortury w niczym nie przypominają tych znanych ze średniowiecza, czy z nawet z krajów latynoamerykańskich. Nie trzeba ofierze szarpać ciała rozpalonymi kleszczami ani podłączać do prądu sutków i członka. Wystarczą narkotyki, brak snu, głód i zimno. Zastanówcie się Państwo ile dowiedzielibyśmy się o Polsce z ust postkomunistów i UD-eków, gdyby zmusić ich do mówienia. O wszystkich przekrętach, o kradzieżach, o kontach w Szwajcarii… Dajcie mi trzy dni, a będę wiedział kto zabił generała Papałę i kto to morderstwo zlecił. Dajcie mi następne trzy dni, a postkomuniści będą błagać, żebym zabrał całą ich kasę ze szwajcarskich kont. Dajcie mi miesiąc, a historia III Rzeczpospolitej stanie się czytelna niczym otwarta księga. I tak samo ponętna jak kibel zapchany gównem.
PS. Tytuł tekstu pozwoliłem sobie „ściągnąć” z opowiadania Eugeniusza Dębskiego.
Komentarze
Pokaż komentarze