Dzisiaj 1 listopad, dzień Wszystkich Świętych. Wszyscy tego dnia pogrążamy się w nostalgii oraz we wspomnieniach o swoich bliskich, których już nie ma z nami. 1 listopada, również wspominamy osoby publiczne, których nie ma już wśród nas. Jeżeli chodzi o moją osobę, to tegoroczny 1 listopad, będzie dla mnie szczególny, ponieważ w tym roku, zmarło dwóch moich dziadków. Zawsze 1 listopada, gdy jechaliśmy na groby bliskich, to paliliśmy znicze, moim pradziadkom lub prababciom. Problem w tym, że dla mnie były to osoby w ogóle nieznane, ponieważ wszyscy moi pradziadkowie oraz prababcie zmarli, gdy mnie jeszcze nie było na świecie, dlatego 1 listopad dla mnie osobiście, nigdy nie był świętem w którym miałbym kogoś wspominać. W tym roku będzie zupełnie inaczej, ponieważ obu dziadków znałem doskonale, dlatego ten 1 listopad w moim życiu, będzie szczególny.
W tym dniu, który wszystkim kojarzy się z zadumom i ze wspomnieniami, warto również wspomnieć osoby publiczne, które odeszły od nas, między 1 listopada 2008, a 1 listopada 2009. Wśród nich są ludzie różnych dziedzin życia: polityki, kultury, dziennikarstwa i sportu.
Jan Machulski (1928-20 listopada 2008)- polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny. Był mężem aktorki Haliny Machulskiej oraz ojcem reżysera Juliusza Machulskiego. Jan Machulski zmarł na zawał serca w wieku 80 lat. Najbardziej znane filmy Machulskiego to: „Rękopis znaleziony w Saragossie”; „Vabank”; „Vabank II czyli riposta”; „Kingsajz”; „Szwadron”; „Psy”; „Psy 2. Ostatnia krew”; „Kiler”; „Kilerów 2-óch”.
Maciej Kuroń (1960-25 grudnia 2008)- polski dziennikarz i publicysta kulinarny. Syn legendy podziemia Jacka Kuronia. W młodości działacz NZS na wydziale historii na Uniwersytecie Warszawskim. Zmarł nagle w I dzień świąt Bożego Narodzenia w wieku 48 lat, przyczyną śmierci była ciężka niewydolność krążenia. Po śmierci, odznaczony przez Prezydenta RP: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w Polsce.
Kamila Skolimowska (1982-18 luty 2009)- polska lekkoatletka, mistrzyni olimpijska z Sydney. Pamiętam jak dziś, ten środowy wieczór, było około godziny 22 jak zobaczyłem na czerwonym pasku informacje: „Kamila Skolimowska nie żyje”. Osobiście taka informacja, była dla mnie wielkim szokiem. Bo jeżeli umiera tak młoda osoba, to w takich chwilach, można zadać tylko jedno pytanie: Czy Bóg naprawdę istnieje? Kamila Skolimowska jeszcze przed ukończeniem 18 lat, osiągnęła więcej niż wielu sportowców w całej swojej karierze. To właśnie wtedy, nieznana dotąd szerokiej opinii publicznej 18-letnia zawodniczka, osiągnęła swój największy sukces, jakim było bez wątpienia mistrzostwo olimpijskie w rzucie młotem. Skolimowska zmarła w Portugalii, w czasie przygotowań do sezonu lekkoatletycznego, przyczyną śmierci był zator tętnicy płucnej. Po kompletnie nieudanej olimpiadzie w Pekinie, Kamila zapowiadała powrót do światowej czołówki. Niestety, nie zdążyła.
Prof. Zbigniew Religa (1938-8 marca 2009)- polski kardiochirurg i polityk. W latach 80-tych wybitny lekarz, w 1985 roku dokonał pierwszego przeszczepu serca w Polsce, operacja odbyła się w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu. W czasie pracy lekarskie, związany ze Śląskiem. W latach 90-tych zaangażował się politycznie. Senator w latach 1993-1997 oraz 2001-2005. Za pierwszym razem z ramienia: Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform, było to ugrupowanie popierające prezydenta Wałęsę. Za drugim razem mandat zdobył z listy komitetu: Blok Senat 2001 jako przedstawiciel SKL. W 2005 roku, zgłosił chęć startu w wyborach prezydenckich, był moment gdy profesor Religa prowadził w sondażach. Jednak z upływem czasu poparcie spadało, profesor zrezygnował że startu w wyborach i włączył się aktywnie w kampanie Donalda Tuska. Po przegranych wyborach prezydenckich przez Tuska, profesor Religa na prośbę prezydenta-elekta Kaczyńskiego, wszedł do rządu PIS, gdzie został ministrem zdrowia, najpierw u premiera Marcinkiewicza, a następnie u premiera Kaczyńskiego. W 2007 roku został posłem z ramienia PIS, wtedy już zmagał się z rakiem lewego płuca, z pełną wiarą, choć był ateistą, zapowiadał, że to on pokona raka, a nie rak jego. W niedzielę 8 marca 2009 roku, około południa, profesor Religa, przegrał walkę ze złośliwym nowotworem. W grudniu 2008 roku prezydent Kaczyński, odznaczył profesora Religę: Orderem Orła Białego.
Prof. Paweł Wieczorkiewicz (1948-23 marca 2009)- historyk, sowietolog. Pracownik naukowy UW. Wybitny znawca Związku Sowieckiego, przeciwstawiał się usprawiedliwianiu morderstw Armii Czerwonej, w dodatku zrównywał je z morderstwami nazistowskimi. Słynął z bardzo twardych, a zarazem kontrowersyjnych poglądów: uważał że Polska w 1939 roku powinna się przyłączyć do Hitlera oraz oddać Niemcom, Gdańsk. Prof. Wieczorkiewicz, bardzo krytycznie oceniał wybuch powstania warszawskiego, oceniał powstanie jako zbrodnię, uważał również, że dowódcy powstania powinni zostać rozstrzelani, za źle przygotowane powstanie w wyniku którego, śmierć poniosło około 50 tysięcy żołnierzy oraz około 150 tysięcy cywilów. Prof. Wieczorkiewicz zmarł po ponad dwuletniej walce z chorobą nowotworową.
Andrzej Stelmachowski (1925-6 kwietnia 2009)- polski prawnik i polityk. Przed wojną działacz Młodzieży Wszechpolskiej, w czasie PRL związany z Kościołem oraz opozycją niepodległościową. Po wyborach 1989 roku, został wybrany Marszałkiem Senatu I kadencji, następnie pełnił funkcję ministra edukacji w rządzie Jana Olszewskiego. Ostatnio był doradcą Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego ds Polonii. Pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.
Jacek Maziarski (1937-27 maja 2009)- polski dziennikarz i publicysta, poseł na Sejm I kadencji z ramienia Porozumienia Centrum, w wolnej Polsce pełnił funkcję zastępcy Tygodnika Solidarność przy Jarosławie Kaczyńskim, w latach późniejszych pełnił funkcję szefa Wiadomości w TVP. Zdobywca „Nagrody Kisiela” w 1990 roku. Ojciec dziennikarz Wojciecha Maziarskiego.
Zbigniew Zapasiewicz (1934-14 lipca 2009)- polski aktor i reżyser. Szczególnie związany z teatrem, pochodził z rodziny teatralnej. Związany był z takimi teatrami jak: Teatr Współczesny, Teatr Dramatyczny, Teatr Powszechny, Teatr Polski, współpracował również z Teatrem STU w Krakowie. Występował w takich filmach jak: „Ziemia Obiecana”; „Barwy Ochronne”; „Lalka”; „Bez znieczulenia”; „Panny z Wilka”; „Matka Królów”; „Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową”; „Persona non grata”. Pośmiertnie Zbigniew Zapasiewicz został odznaczony przez prezydenta Kaczyńskiego, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Prof. Leszek Kołakowski (1927-17 lipca 2009)- filozof, zajmujący się głównie historią filozofii oraz historią idei politycznych. Życie prof. Kołakowskiego było bardzo burzliwe. W czasie wojny bardzo mocno odczuł terror faszystowski, wtedy zginął jego ojciec. Po wojnie wstąpił do PPR, następnie do PZPR, był w gronie tych studentów, które podpisały się pod listem otwartym atakującym prof. Tatarkiewicza, za prowadzenie seminarium na których potępiał budowę ustroju socjalistycznego w Polsce. W 1966 roku, już jako profesor wygłosił wykład, potępiający PZPR za działania w polskiej kulturze, po wydarzeniach marcowych w 1968 roku, kiedy stanął w obronie protestujących studentów, został wyrzucony z UW i został zmuszony do emigracji. Wyjechał najpierw do Paryża, a następnie na stałe do Oxfordu. W latach 80-tych włączył się w popieranie KOR w szczególności jego lewego skrzydła z Michnikiem na czele. Publikował m.in. w „Kulturze”, właśnie prof Kołakowskiemu przypisano, pomysł na powstanie wolnych związków zawodowych w PRL. Po upadku PRL, popierał duchowo Unię Demokratyczną, a następnie Unię Wolności. Do samej śmierci mieszkał w Oxfordzie. W 1997 roku, prezydent Kwaśniewski odznaczył prof. Kołakowskiego Orderem Orła Białego.
Prof. Barbara Skarga (1919-18 września 2009)- polska profesor filozofii. Była łączniczka AK, w 1944 roku aresztowana przez Rosjan i skazana na 11 lat pracy w obozie pracy, następnie otrzymała nakaz dożywotniego osiedlenia w kołchozie. Do kraju powróciła w 1955 roku, skończyła studia, a następnie zajęła się pracą naukową. Była m.in. redaktorem naczelnym pisma „Etyka”. W 1995 roku, została odznaczona przez prezydenta Wałęsę, Orderem Orła Białego.
Marek Edelman (1919 lub 1922-2 października 2009)- polski działacz polityczny i społeczny, pochodzenia żydowskiego, lekarz kardiolog. W czasie II wojny światowej był obok Mordechaja Anielewicz, przywódcą powstania w getcie warszawskim. Należał do Żydowskiego Związku Robotniczego, był również jednym z założycieli Żydowskiej Organizacji Bojowej. Po wojnie nie wyjechał z Polski, a na stałe zamieszkał w Łodzi. Był za ten czyn, bardzo krytykowany w Izraelu. W 1951 roku, ukończył studia na Akademii Medycznej w Łodzi. Następnie pracował jako lekarz. Po powstaniu KOR, włączył się w działalność opozycyjną. W latach 80-tych działał w „Solidarności”. W wolnej Polsce, zaangażował się we wspieranie Unii Demokratycznej, Unii Wolności oraz Partii Demokratycznej. Był wielkim przeciwnikiem prawicy narodowej, uważał że taka polityka, może prowadzić do powtórki z II wojny światowej. Bardzo krytyczny w stosunku do Radia Maryja oraz okresu rządów PIS. W tej sprawie, był aż za bardzo przewrażliwiony. W 1998 roku, odznaczony przez prezydenta Kwaśniewskiego, Orderem Orła Białego. W 2008 roku, odznaczony przez prezydenta Sarkozy, Legią Honorową. Przyczyną śmierci Marka Edelmana, była niewydolność układu oddechowego.
Maciej Rybiński (1945-22 października 2009)- polski dziennikarz, publicysta, felietonista, komentator polityczny oraz społeczny. Jak mało kto w fantastyczny sposób potrafił ukazać pychę oraz głupotę rządzących. Maciej Rybiński słynął z bardzo ostrego pióra w stosunku do osób zaliczanych jako elita narodu. Ukończył polonistykę na UW, następnie był dziennikarzem sportowym. Występował w „Kabarecie pod Egidą” oraz był scenarzystą w serialu „Alternatywy 4”. W latach 80-tych przebywał na emigracji, był współpracownikiem niemieckiej katolickiej agencji prasowej KNA oraz pracownikiem BBC w Londynie. Po powrocie do kraju pisał m.in. w „Rzeczpospolitej”; „Fakt”; „Wprost”; „Gazeta Polska”. Rybiński był członkiem „Stowarzyszenia Pisarzy Polskich” oraz „Stowarzyszenia Wolności Słowa” W 2002 roku, został odznaczony „Nagrodą Kisiela”. Prywatnie był mężem dziennikarki Krystyny Grzybowskiej. Pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Kaczyńskiego, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Jan Wejchert (1950-31 października 2009)- polski przedsiębiorca, założyciel ITI, wspólnie z Mariuszem Walterem. W połowie lat 80-tych, firma zajmowała się dystrybucją kaset video w Polsce oraz sprowadzaniem sprzętu elektronicznego z zagranicy. Firma ITI szybko się rozrastała, w 1997 roku powstała telewizja TVN, portal internetowy „Onet”, sieci kin „Multikino”. W następnych latach TVN otwierał kolejne swoje kanały tematyczne. W 2006 roku wystartował z platformą cyfrową „n”, dwa lata wcześniej, ITI wykupiła większość udziałów, klubu piłkarskiego Legia Warszawa. Wejchert, praktycznie co roku, znajdował się w „10” najbogatszych Polaków. Jego majątek szacowany jest na ponad 3 mld złotych. Wejchert zmarł w wyniku silnej infekcji bakteryjnej i niewydolności serca, od 1993 roku chorował na białaczkę.
Myśle, że wymieniłem wszystkie osoby życia publicznego, które w ciągu tego roku, od nas odeszły. Jeżeli o kimś zapomniałem, to Przepraszam i proszę o poprawkę z waszej strony. A wszystkim osobom, nie tylko publicznym, które odeszły w ciągu tego roku, składam cześć ku ich Pamięci. Należy pamiętać, że zawsze w czyichś sercach, pozostaniecie na wieki.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)