Satrapia demokratyczna

                                                                              WYMOWNE JUŻ OD MATURY 

Mówiąc o satrapie w znaczeniu potocznym, mamy na myśli człowieka, który nie znosi sprzeciwu i żąda całkowitego posłuszeństwa. Do cech charakterystycznych każdego satrapy należą bezwzględność oraz narzucanie swojej woli innym.

W odniesieniu do człowieka posiadającego władzę satrapa to każdy, kto sprawuje ją w sposób despotyczny, dyktatorski.

Erę demokracji wyprzedzały ustroje między innymi: cesarstwo czy królestwo. Na określenie władców jest wiele słów: król, cesarz, szach, sułtan. Zależy to między innymi od tego, gdzie dany monarcha rządzi. Historia zna też określenie władcy mianem satrapa.

Takie jednowładztwo demoralizowało władców czyniąc z nich /z małymi wyjątkami/ zbrodniczych tyranów. Dopiero cywilizacyjne narastanie świadomości społecznej doprowadziło do zniesienia tych tyranii ustanowienia ustrojów demokratycznych.

Okazało cię jednak, że zbiorowa psychika ludów nie lubi stabilizacji, w tym ustrojowej pozwalając na manipulowanie przy demokracjach intelektualizacją pojęć - aby zwykły wyborca nie mógł tego zweryfikować. Cel: ustawiać wybory podług celów partii politycznych.

Zgodnie z tą ideą elity partyjne wymyśliły wiele form demokracji ustanawianych pod bieżącą strategię wyborczą partii politycznych.

Aktualnie polityczni autorzy ordynacji wzorczych mają do wyboru cały wachlarz demokracji, jak:

Demokracja bezpośrednia: obywatele uczestniczą bezpośrednio w podejmowaniu decyzji poprzez głosowanie w formie plebiscytu czy referendum.

Demokracja pośrednia: decyzje podejmują przedstawiciele społeczeństwa wybrani w wyborach.

Demokracja parlamentarna: ustrój polityczny, w którym uprawnieni do głosowania wybierają parlamentarzystów jako swoich przedstawicieli.

Demokracja prezydencka: system polityczny, w którym istnieje wyraźne rozróżnienie między władzą wykonawczą a ustawodawczą.

Demokracja mieszana (hybrydowa): forma demokracji, łącząca elementy demokracji bezpośredniej i pośredniej.

Mamy też demokracje skonsolidowane i nieskonsolidowane.

Skonsolidowane

• funkcjonują w sprzyjającym otoczeniu ekonomicznym, społecznym i kulturowym (wysoki poziom rozwoju ekonomicznego będący efektem sprawnie działającej gospodarki rynkowej);

• dojrzałe i ustabilizowane systemy polityczne – mechanizmy demokratyczne pojawiły się stosunkowo dawno i wytrzymały próbę czasu;

• systemy zintegrowane – zapewniają niezbędny poziom spójności między wartościami, strukturami i zachowaniami politycznymi;

• systemy elastyczne – czyli zdolne do przezwyciężenia sytuacji kryzysowych nie tylko na gruncie demokratycznych reguł gry, ale w sposób zwiększający zaufanie do nich;

• demokracje liberalne, czyli żadnej grupie społecznej nie odmawia się możliwości ekspresji jej interesów politycznych, uczestnictwa w wyborach, prawa do reprezentacji parlamentarnej itp.

Nieskonsolidowane .

• niesprzyjające otoczenie ekonomiczne, społeczne i kulturowe;

• mnogość i intensywność wewnętrznych konfliktów politycznych;

• tendencja do koncentracji władzy w rękach jednostki;

• rządowa kontrola nad środkami masowego przekazu;

• korupcja polityczna;

• zawłaszczenie stanowisk publicznych przez partie polityczne;

• dążenie do sanacji moralnej życia publicznego, co często prowadzi do uchwalania ustaw naruszających prawa obywatelskie;

• częste odwoływanie się do idei nacjonalistycznych.

Gdy się wgłębić w owe mechanizmy współczesnych demokracji, to przestajemy się dziwić, bo praktyki większości rządów mieniących się demokratycznymi od Kordylierów pa Ural  to łatwo spostrzec ich znamię nieskonsolidowanych.  Czyli "demokracje niedemokratyczne"-  czyli   satrapiami   demokracji "nieskonsolidowanych 

Wystarczy prześledzić funkcjonowanie prezydentur w tych  krajach.