Niska kultura stosunków polityczno-społecznych w Polsce wynika z zapotrzebowania społecznego na ukazywanie "winowajców" odpowiedzialnych za nasze społeczne niepowodzenia i ułomności. Zjawisko to jest porównywalne do ekonomicznego prawa popytu i podaży. Skoro jest na jakiś towar popyt, to rynek stara się go zaspokoić dostawą poszukiwanego towaru. Dostarczycielami politycznego towaru w postaci "winowajców" naszych niepowodzeń są politycy i oddane im media społecznego przekazu. Najchętniej wskazują oni na przeciwników politycznych, jako podejrzanych sprawców wspomnianych niepowodzeń. Jesteśmy nieustannie epatowani doniesieniami o politycznych defraudantach, aferzystach, kombinatorach, lobbystach, itd., itp. Jest to wyjątkowo skuteczna metoda eliminowania z życia publicznego rywali politycznych rzucając na nich podejrzenie o jakieś niegodne czyny. Wykorzystuje się do tego słabości polskiej prokuratury, która na fali tego samego społecznego zapotrzebowania stawia wskazanym "winowajcom" zarzuty, czyniąc ich podejrzanymi o czyny zakazane.
Obecnie jesteśmy świadkami nieustannych kampanii stawiania zrzutów różnym prominentnym osobom publicznym, np. o niegospodarność (prezydent Poznania), czy korupcję (prezydent Sopotu), co dość skutecznie utrudnia im start w wyborach samorządowych. Mimo to obaj prezydenci mają dobrą opinię mieszkańców swoich miast, którzy - w przeciwieństwie do liderów partii i partyjnych publicystów - obdarzają ich mandatem zaufania, czekając na werdykt sądu. Natomiast lider PO, choć wyraził wiarę w niewinność prezydenta Sopotu, jednak na fali populizmu poparł oskarżycieli i stwierdził, że w świetle zarzutów p. Karnowski startować nie powinien. To samo dotyczy prezydenta Poznania. Mówiąc krótko, opozycja odniosła zamierzony skutek - osłabić mocnego konkurenta w wyborach. Moim zdaniem nie wolno marginalizować ludzi ze sceny publicznej tylko na podstawie doniesienia o nadużycia bez sądowego udowodnieniem im winy. Za takim myśleniem stoją doświadczenia oskarżonych b. ministrów prywatyzacji pp. Lewandowskiego i Wąsacza, których przeciwnicy polityczni wtłoczyli w wieloletnie dochodzenia prokuratorsko sądowe niszcząc ich polityczny wizerunek. Obaj zostali uniewinnieni, ale nikt słowem nie wyraził skruchy za te pomówienia. Gdyby ich szefem politycznym był p. Tusk, zniknęli by z życia publicznego ze szkodą dla tego życia, głównie w przypadku p. Lewandowskiego, naszego tuza w UE.
Jeszcze większym kalibrem zarzutów posługuje się lider opozycji p. Jarosław Kaczyński, bezceremonialnie pomawiając najwyższe władze państwowe o moralną winę za katastrofę smoleńską. To dowód na dramatycznie niski poziom kultury stosunków społeczno-politycznych w Polsce, zdecydowanie szkodzący naszej demokracji i hamujący tempo jej trudnego odradzania. Zabiegajmy więc o normalność demokratyczną i właściwą jej ETYKĘ ZARZUTÓW.


Komentarze
Pokaż komentarze