Jestem po lekturze o przemocy szkolnej przeczytanej w Tygodniku Powszechnym (Nr 41 z 10. października) pt. "NIBYLANDIA", bezlitośnie odsłaniającym naszą bezradność wobec przemocy w szkołach.
ODSŁONA PIERWSZA: Smutna relacja nauczycielki (str. 3, 4, 5) o doznanych upokorzeniach ze strony uczniów gimnazjum w prowincjonalnym miasteczku i zupełnej bezradności wobec tego problemu mocno zbiurokratyzowanej szkoły.
Refleksja narratorki; "W polskich gimnazjach "zwykłe" pobicie, wyzwiska, rzucanie kamieniami na boiskach w nauczyciela czy uczniów, pocięcie czyichś ubrań, drobne złodziejstwa, to nie jest rewelacja. To codzienność".
Wniosek narratorki: "Zdeprawowane nastolatki muszą się bać kary. Brzmi niezbyt dobrze? Ale to prawda, jeśli nie pomaga odwołanie do ich systemu wartości, do ich ambicji (bo ich nie mają), do ich sumienia, to niby w jaki sposób mamy ich zmienić?".
ODSŁONA DRUGA: Uwagi psychologa (str. 5, 6) to intelektualne dywagacje pełne frazesów o powodach frustracji uczniów i kiepskich kwalifikacjach nauczycieli.
Wniosek: Riposta wobec postulatu kar: "Ja sądzę - nie powinno być kar rozumianych jako odwet za za czyn. A postulaty izolatek, segregacji, specjalnych szkół wynikają z frustracji, urazów. To coś w rodzaju "jak ty mi tak, to ja ci tak". Tak rozumiana kara nie ma sensu". "Chodzi o to, by tak długo jak się da, stosować zamiast kar konsekwencje, które też są dotkliwe". "Musi być psycholog, muszą być warsztaty dla tych młodych ludzi. Muszą też gdzieś się udać rodzice. Tak się dzieje w szkołach na zachodzie."
ODSŁONA TRZECIA: Uspokajająca analiza badaczy problemu przemocy (str.87), której jest podobno mniej niż się opisuje. Choć jednym tchem stwierdzają; "...blisko jedna czwarta nauczycieli deklaruje, ze ich polecenia były ignorowane, a 12%, ze obrazano ich w grubiański sposób". Dalej jako przyczynę przemocy wskazują wadliwą realizację programu MEN "Bezpieczna i Przyjazna Szkoła", gdzie lekkomyślnie 40% budzetu przeznaczono na instalowanie kamer, a na szkolenie nauczycieli 5%. Za 14 tys. zł. (tyle kosztowały kamery) z naddatkiem można przeszkolić z zakresu przeciwdziałania przemocy wszystkich pracowników szkoły i rodziców, a dla uczniów poprowadzić odpowiednie zajęcia profilaktyczne. Wniosek badaczy problemu: Trzeba pomagać szkołom w radzeniu sobie z tym problemem (przemoc) inwestując w podnoszenie kompetencji wychowawczych nauczycieli i ustanawiając systemy motywacyjne zachęcające ich do zajmowania się wychowaniem, a nie jedynie edukacją.
Nie wiem jak na to zareagują czytelnicy tego postu, bo ja bezradnie rozkładem ręce w przekonaniu, ze skuteczne rozwiązanie problemu przemocy w szkołach niebezpiecznie się oddala. Dywagacje przeintelektualizowanych "naprawiaczy dyscypliny szkolnej" nie stać na postawienie skutecznych wniosków, a MEN podziela tę bezradność. Tym wszystkim dywagującym intelektualistom dedykuję metody szkolnego wychowywanie z czasów mojej uczniowskiej edukacji, kiedy nie było kamer, psychologów szkolnych, ochroniarzy, itp., "wynalazków" i nie było tez takich rozmiarów przemocy jak obecnie. Były kary, które dosięgały kazdego niesubordynowanego ucznia. Skoro o przywrócenie (ustanowienie) dyscypliny szkolnej apeluje "sponiewierana" przemocą szkolna nauczycielka, to może by jej posłuchać?


Komentarze
Pokaż komentarze (2)