20 listopada napisałem, że w niedzielę 21.11. 2010 r. poznamy prawdziwy wynik naszego, polskiego testu obywatelskości. No i poznaliśmy. Wynosi on nieco ponad 40%. Co to świadczy o Polakach? To mianowicie, że bardzo opornie przychodzi nam nauka obywatelskiego pojmowania demokracji. Przez ostatnich 10 lat praktykowania polskiej demokracji frekwencja wyborcza do samorządów plasuje się mniej więcej na tym samym poziomie (1990 - 42,3%, 1994 - 33,8%, 1998 - 45,5%, 2002 - 44,2%, 2006 - 46%, 2010 - 43,2%).
Przyczynę takiego stanu należy upatrywać w niskim poziomie naszej kultury politycznej mocno zdeformowanej przez nachalne transformowanie do samorządów partyjnego modelu wyborów parlamentarnych. Bardzo trafnie zdefiniował to prof. Michał Kulesza (GW z 22.listopada) : "Problem w tym, że w Polsce partie polityczne zamiast przekonania, że są fachowcami od rządzenia, uważają, że są właścicielami kraju i miasta", oraz:
"Centrale partyjne uzurpują sobie prawo decydowania, do jakich koalicji mogą lub nie mogą wchodzić ich lokalne ogniwa".
Wspomniany wyżej poziom polskiej kultury politycznej ośmiela partie do obecnych politycznych praktyk. Na przykład Platforma Obywatelska, pod populistycznym płaszczykiem walki z nepotyzmem wygenerowała przepis, że krewni burmistrza (prezydenta, wójta) nie mogą pełnić funkcji w instytucjach samorządowych. Na przykład żona burmistrza nie może być dyrektorem szkoły. Profesor Kulesza tak to komentuje: "Nie rozumiem dlaczego człowiek, który chce sprawować władzę musi poświęcić karierę żony". No właśnie, dlaczego? Chyba nie po to, aby ambitna żona musiała rozwieść się z ambitnym mężem.
Niesamowicie partyjniacka była wypowiedź prezesa PIS p. Jarosława Kaczyńskiego, który z właściwą sobie arogancją oświadczył przed widzami TV, tak skomentował słabe wyniki wyborcze PIS: "Że gdyby nie zaplanowana perfidna akcja Joanny Kluzik-Rostkowskiej - wygralibyśmy te wybory". Oto partyjne rozumienie samorządności.
W tej sytuacji przyjdzie nam jeszcze poczekać, aby do samorządu wybierać zamiast polityków, komunalnych menadżerów na wzór prezydentów, których pokazuje także prof. Kulesza: "Np. w Warszawie wspomina się dobrze prezydenta Stefana Starzyńskiego, ale także Sokrata Starynkiewicza, który rządził Warszawą przez prawie 20 lat pod koniec XIX w. jako carski komisaryczny urzędnik, który uczynił z Warszawy miasto nowoczesne. Pracował na rzecz miasta nie z pobudek narodowych, patriotycznych, ale obywatelskichz poczucia służby. To się ceni i pamięta.".
Myślę, że do takiego poziomu obywatelstwa brakuje nam co najmniej jeszcze ok. 20 punktów procentowych. Aby to osiągnąć należy o tym myśleć już podczas wyborów parlamentarnych, w czasie których powinniśmy wybierać parlamentarzystów "obywatelskiego autoramentu", a nie partyjnych "słupy".


Komentarze
Pokaż komentarze (1)