Czas powyborczy jest okresem refleksji nad zachowaniami wyborców będących w kampanii wyborczej przedmiotem partyjnych kokieterii. Dzisiaj głównym przedmiotem tych refleksji są ostatnie wybory samorządowe. Zobrazowały one społeczne reakcje na kampanijny PR partii politycznych zainteresowanych głównie poszerzeniem swoich wpływów na obszar władzy samorządowej.
Partyjne euforie powyborcze to dalszy ciąg tych politycznych zabiegów, próbujących uzasadnić swoją, partyjną obecność w samorządowych "małych ojczyznach". To obraz permanentnej kampanii wyborczej. Wszak za rok wybory parlamentarne.
Oceniając na spokojnie wybory samorządowe, to - pomimo mało zadowalającej frekwencji - można zauważyć pewną poprawę świadomości wyborczej Polaków, co jest widoczne na przykładzie wzrostu znaczenia ponadpartyjnych komitetów wyborczych. Spektakularny sukces wyborczy odnieśli bowiem prezydenci, kandydaci takich właśnie komitetów: w Gdyni. Bielsku Białej, Wrocławiu, Toruniu, Kielcach, Gorzowie Wlkp. i Katowicach. Sukcesy te, to przykłady obywatelskiego odcięcia się wyborców od partyjnych, politycznych populizmów. To także sygnał dla organów ścigania o rozwagę nad zbyt pochopnym często szafowaniem oskarżeń pod adresem samorządowych włodarzy z wniosku ich politycznych przeciwników.
Smutne, że populizm partii politycznych jest powodem wyrzekania się swoich członków (przed rozstrzygnięciem sądowym) i odsyłania ich na polityczny margines w imię demagogicznego powiedzenia o "żonie cezara". Na szczęście wyborcy wykazują tutaj większą trzeźwość umysłu i nie ulegają bezkrytycznie tym oskarżeniom. Za przykład może posłużyć Poznań, którego prezydent został dwukrotnie oskarżony o niegospodarność przy sprzedaży miejskich nieruchomości - raz podmiotowi o nazwie Poznański Kupiec, drugi o tak zwany Kulczyk Park.
Z pierwszego oskarżenia został oczyszczony, w drugim trwa proces. W oczach mieszkańców Poznania obie transakcje to przykład wyjątkowej gospodarności, przyniosły bowiem miastu miliardowe pożytki gospodarcze z lokalizacji na sprzedanych gruntach wyjątkowo atrakcyjnych dla miasta inwestycji (np. Stary Browar). Niestety populizm PO - rodzimej partii prezydenta - wypchnął go poza PO, bo kandydat jak "żona cezara..." itp. Wyborcy pokazali Platformie czerwoną kartkę i udzielili Grobelnemu 49,52% poparcia, Zabrakło jednego procenta do pełnego zwycięstwa w I turze. Gdyby nie PO-wski blamaż, Grobelny dorównałby Rafałowi Dutkiewiczowi z Wrocławia (71,67%) - także kontestowanemu przez Platformę - i jak nic znalazłby się w grupie 7 - miu wspaniałych włodarzy miast, spoza partyjnych koterii, wygrywających bezapelacyjnie w I turze pomimo zaciętego ich zwalczania przez ugrupowanie polityczne.
Ta niewielka jeszcze grupa miast obywatelskiego samo rządzenia, to najbardziej optymistyczny akcent tych wyborów. To zaczyn przeciwstawiania się grom partyjnym i zaakcentowania ponadpartyjnego, naczelnego interesu gospodarskiej stabilności naszym małych ojczyzn.
Partyjny populizm blednie, co jest kolejnym, optymistycznym znakiem zaistniałych zmian. Powolnych, ale wymownych.


Komentarze
Pokaż komentarze