Wczoraj Sejm odrzucił głosami PIS, SLD i PSL (partie ponoć „zatroskane” losem biednych ludzi) projekt ustawy PO o ograniczeniu finansowania z budżetu państwa partii politycznych. Tym zawstydzających zachowaniem partie te odsłoniły swoją pazerną twarz, a właściwie twarze swoich pazernych posłów, pokrętnie tłumaczących swój sprzeciw (poseł PIS Adam Hofmann) w sprawie ograniczenia partyjnej kasy i poselskich dochodów. Pokrętność owa polega na indoktrynowaniu społeczeństwa (patrz wczorajszy post) wmawianiem bajek, że budżetowe pieniądze zapobiegają korupcji politycznej.
Odpyskowujący sobie wzajemnie premier Tusk i prezes PIS Jarosław Kaczyński potwierdzają pokrętność argumentów za finansowaniem partii z kieszeni podatników. Oburzenie prezesa Kaczyńskiego na wytyk Tuska, że PIS ma najwięcej do ukrycia w sprawie politycznych korupcji i lekkomyślne straszenie za to sądem, to nadzwyczajny akt desperacji szefa PIS-u, choćby na tle sławetnej próby politycznego przekupstwa posłanki Samoobrony Renaty Beger przez wysłannika PIS posła Adama Lipińskiego sfilmowanego na gorącym uczynku w pokoju poselskim R. Beger. Jeżeli dojdzie do procesu będzie to polityczna wiwisekcja PIS i jej szefa.
Strach posłów opozycji i lewitującego wokół nich PSL-u polega głównie na świadomości, że bez budżetowych pieniędzy maleją szanse wyborcze ich partii wydające milionowe kwoty na kampanie wyborcze, bez czego liczba posłów będzie wyraźnie maleć. A im mniej posłów w sejmie i senacie tym bardziej oddala się szansa do lukratywnego, parlamentarnego zawodowstwa. Lukratywność tych politycznych „posad” polega na wysokich wynagrodzeniach (ponad 10 tys. zł. dieta + drugie 10 tys. na biuro), które są prawdziwym powodem aktywności partyjnej. Oto przyczyna poselskiego sprzeciwu, czyli obrona własnych interesów.
Zaś zalęknienie kierownictw partii bierze się z groźby zniechęcenia szeregów partyjnych i ich topnienia w świetle minimalizowania szans na poselstwo. Niska aktywność szeregów partyjnych przejawia się także w małej ściągalności składek partyjnych, które jeszcze spadną przy podwyższeniu składek, co jest nieuniknione w razie ograniczenia dopływu budżetowych pieniędzy. Tak więc przekłada się świadomość partyjna na pieniądze.
Oto cała prawda o posłach obłudnie stosujących retorykę zatroskania o najbiedniejszych czego niedługo będziemy tego świadkami w zbliżającej się debacie budżetowej.
Ciekawe co na to wyborcy tych posłów, którzy wykazali, że gdy chodzi o ich własne pieniądze to dobro państwa schodzi na dalszy plan.


Komentarze
Pokaż komentarze (26)