Znane powiedzenie mówi: „Gdyby społeczeństwo znało sekrety rządu, sądu i kuchni, to od rana do wieczora wszyscy by wymiotowali.”
Wszędobylskie media bezlitośnie odsłaniają sekrety tych instytucji, co rzeczywiście budzi odruchy wymiotne. Przykład Wikileaks pokazuje rozbrat pomiędzy oficjalnymi stanowiskami władzy państw z prawdziwą oceną rzeczywistości przez państwowych dygnitarzy tej samej władzy.
Polska ma swoje małe „wikileaks” w postaci rodzimych mediów i Sejmowych Komisji Śledczych. Komisje te są teatrem bezwzględnie odsłaniającym sekrety polskiej władzy, choćby tylko od afery Rywina po kulisy śmierci Barbary Blidy.
Były premier Polski p. Miller utrzymuje, że nie miał pojęcia o „inicjatywach” Rywina powołującego się jak wiadomo na „ludzi trzymających władzę”, a zaufana współpracownica premiera p. Jakubowska manipulowała jawnie przy ustawie medialnej.
Również premier Tusk zrobił zdziwioną minę w sprawie afery hazardowej. Co prawda zdymisjonował głównych aktorów zdarzenia, ale bez głębszej refleksji na temat politycznego podłoża umożliwiającego takie zachowanie polityków.
Obecne odkrywanie kulis śmierci Barbary Blidy to prawdziwa lawina mataczenia ludzi władzy i ich moralna obłuda dotycząca sprawy. Bezwstydne zachowanie byłych szefów ABW p. Święczkowskiego i jego zastępcy p. Ocieczki zaprzeczających znajomości z p. Barbarą Kmiecik (świadek oskarżenia Blidy) mimo bywania gościnnie u niej na imprezach towarzyskich w stadninie koni w Chruszczobrodzie.
Odsłonięty przez komisję śledczą niebywały popłoch funkcjonariuszy ABW po samobójstwie Blidy, zademonstrowany lawiną wykonanych telefonów (wiceszef ABW Grzegorz Ocieczek 129 połączeń z 29 osobami, porucznik K. 59 połączeń z 33 osobami, kierowca ekipy dysponował 4 komórkami – osiem połączeń z centralą ABW, naczelnik wydziału śledczego ABW w Katowicach – 225 połączeń do 73 osób, oficer Barbara P.- bezpośredni świadek samobójstwa – wykonała dziwne telefony do; gabinetu masażu (?), do agencji reklamowej (?), do sklepu z obuwiem dziecięcym (?) i osiem razy do centrali ABW /za GW z 9 grudnia/), świadczy o tajemniczości akcji. Do tego dochodzą: zmiana kurtki świadka samobójstwa, usunięcie śladów odcisków palców na broni samobójczyni itd., itp.
Za podsumowanie tych zachowań niech służy bulwersująca kłótnia pomiędzy b. ministrem sprawiedliwości p. Zbigniewem Ziobro a b. prezesem PZU p. Jaromirem Netzem, bez żenady zarzucającym sobie wzajemnie kłamstwa przed naciskową komisją śledczą w dniu 9 grudnia.
Oto przykłady rozdźwięku pomiędzy głoszonymi deklaracjami ludzi władzy a ich praktykowanym zachowaniem.
Czy tacy przedstawiciele państwa zasługują na szacunek? Czy państwo honorujące takich ludzi wysokimi, państwowymi stanowiskami wzbudza szacunek? Twierdzę, że nie! A jedyna rada na poprawę tego stanu rzeczy jest pokazanie im żółtej kartki w nadchodzących wyborach parlamentarnych w 2011 r.
A może są inne propozycje?


Komentarze
Pokaż komentarze (5)