Unia Europejska wydaje się być inspiratorem nowej cywilizacji opartej na reglamentowaniu demokracji wymyślanymi przez siebie wskaźnikami i regułami.
Poza gospodarką (kształt ogórka czy banana) wkracza w stosunki społeczne wydając dyrektywy w sprawach obyczajowych (małżeństwa homoseksualne, związki partnerskie), a ostatnio także w ustalaniu proporcji obsadzania stanowisk przez kobiety i mężczyzn.
Takie regulacje jako żywo przypominają socjalistyczny ład społeczny, w którym reglamentacja była wszechobecna – od gwoździ po miejsca na uczelniach.
Na przykład maturzysta z robotniczym rodowodem otrzymywał dodatkowe punkty kwalifikacyjne za pochodzenie i dostawał się na studia dla zachowania należytych proporcji klasowych pośród studentów.
Podobne rozumowanie spowodowało ustanowienie w Polsce parytetu kobiecej obecności na listach wyborczych, aby ułatwić im start w wyborach.
Unia Europejska konsekwentnie idzie dalej, bo w lipcu wezwała kraje unijne do zarezerwowania dla kobiet puli miejsc we władzach spółek giełdowych według parytetu 30% do 2015 r. i 40% do roku 2020.
Rozradowane feministki chwalą pomysł, traktując go jako akt równouprawnienia. I w tym miejscu budzi się u mnie wątpliwość, czy na pewno jest to równouprawnienie? Przecież równość praw powinna być ściśle związana z wolnościami wyboru, np.: żony – męża, zawodu, pracy, religii, przynależności politycznej, no i swobodnego dobierania sobie pracowników przez pracodawcę.
Biurokracja UE zagalopowała się chyba w „regulomanii” w imię wolności, tolerancji, równouprawnienia, itd., metodami zaprzeczającymi tym wartościom.
Jeżeli tendencje takie będą się umacniać, to możemy się spodziewać chińskich praktyk reglamentowania liczby dzieci w rodzinach.
Ten unijny „regulacjonizm” zmierza prosto (chyba niechcący) w kierunku etatyzmu państwowego, którego socjalistyczne wydanie tak spektakularnie upadło.
Zdziwienie wywołuje dlaczego twórcy i zwolennicy tych regulacji nie dostrzegają ich szkodliwości. Na przykład ile w Polsce strat gospodarczych przyniosły przewlekłe, biurokratyczne procedury przetargowe. Ile bezdusznej obojętności tworzą procedury pozbawiania rodziców praw rodzicielskich, żeby nie spotnieć o procedurach emigracyjnych.
O czym więc świadczy ten gigantyczny, państwowy interwencjonizm we wszystkie – bez mała – dziedziny życia ?
Myślę, że świadczy to o blokowaniu rozwoju społeczeństw obywatelskich i coraz większej bezradności rządów w przeciwdziałaniu patologii społecznych, które próbuje się zwalczać metodami, które je wpierw wytworzyły.
Moim zdaniem, reglamentowanie swobód demokratycznych jest niepokojącą oznaką psucia demokracji.
A może ja zbyt przesadnie się niepokoję?


Komentarze
Pokaż komentarze