Obecna sytuacja ekonomiczno-polityczna na świecie zmusza dumne niedawno państwa do ograniczenia swojej dumy na rzecz pokory proszącego o pomoc.
Proszącym jest Unia Europejska, bardzo dumna ze swego demokratycznego ustroju i panujących w nim praw wolnościowych obywateli, co obwieszcza ochoczo i zarozumiale mniej demokratycznemu światu z dumą i intencją eksportowania swoich wartości do krajów zupełnie je lekceważące.
Upokarzające, że do takiego kraju właśnie – czyli do Chin – UE zwróciła się z prośbą o pomoc kapitałową dla ratowania przed bankructwem krajów europejskich – głownie strefy euro. Choć Chiny nie są demokratyczne, ale rozwijające gospodarkę wolnorynkową stały się potęgą gospodarczą inwestującą z zyskiem na całym świecie, zaś prosząca o pomoc Europa, choć demokratyczna tak wypaczyła gospodarkę rynkową na rzecz socjalnej, że zagraża to unicestwieniu demokracji. To niepokojące wymowne, iż dumne z tej demokracji i dobrobytu kraje unijne, ciągle rozszerzające najprzeróżniejsze przywileje socjalne, tak rozpędziły się w ich pomnażaniu, że wpływy budżetowe państw przestały się bilansować z kosztami ciągle rosnącego dobrobytu, więc zaczęły go finansować z zaciąganych pożyczek w skali uniemożliwiającej ich spłacanie, co stało się finansową katastrofą prowadzącą na skraj kryzysowej przepaści.
Zapobieżeniu temu nieszczęściu poświęcony był szczyt strefy euro (eurolandu), na którym szefowie tych krajów porozumieli się głównie przez zgodę na umorzenie dużej części greckich długów wymagających spłacenia:
- krajom strefy euro - 47,1 mld
- instytucjom finansowym Grecji - 45,7 mld
- Europejskiemu Bankowi Centralnemu - 45,0 mld,
- funduszom sektora publicznego - 30,0 mld
- innym funduszom rządowym - 25,0 mld
- francuskim inst. Finansowym - 18,3 mld
- MFW - 17,9 mld
- niemieckie instytucje finansowe. 14,2 mld euro.
Decyzje uzdrowicielskie szczytu obejmują:
- umorzenia przez banki długu Grecji o 100 mld euro
- dokapitalizowanie banków wierzycieli Grecji na sumę ponad 106 mld euro,
- zwiększeniu Europejskiego Funduszu Stabilizacji Finansowej (EFSF) do kwoty 1 bln euro
- przygotowania dla Grecji drugiego pakietu pomocowego na kwotę 130 mld euro.
Zbigniew Kuźmiuk na „Onet. Wiadomości” tak skomentował owe decyzje:
„Powiększenie EFSF z 440 mld euro do 1 bln euro ma się odbyć bez powiększenia dotychczasowych wkładów do tego funduszu poszczególnych krajów strefy euro.
Choć w większości do tej były to gwarancje kredytowe to dalszego ich powiększania nie wytrzymałyby budżety tych krajów. Zarówno tych bogatych jak Niemcy, które włożyły do funduszu 211 mld euro po najbiedniejszą Słowację ,której obciążenie z tego tytułu wyniosło 7,7 mld euro i jego uchwalenie spowodowało upadek rządu tego kraju.
Powiększanie funduszu ma się odbyć drogą tzw. lewarowania, a więc p. ubezpieczania strat na obligacjach krajów korzystających z pomocy unijnej albo tez poszukiwania środków finansowych poza Europą p. w Chinach.
W tej sytuacji EFSF przypomina swoistą piramidę finansową w której na bazie 440 mld euro gwarancji, chce się zbudować kolejne gwarancje sięgające w sumie 1bln euro i to ma być ścianą przeciwpożarową, która ma zapobiec rozlaniu się greckiego pożaru poza ten kraj.
Tyle tylko, że pożar się już rozlał i sięgnął Włoch i Hiszpanii, a ich sumaryczny dług publiczny to kwota blisko 3 bln euro. Ich kłopotów z obsługą długu nie jest w stanie obsłużyć żaden fundusz nawet zasilany hojnie przez Chiny.”
Czyli beznadzieja!
Do Chin udał się Szef Europejskiego Funduszu Stabilizacji Klaus Regling, który przedstawi Chinom prośbę o dokapitalizowanie Europy. Oczekiwane jest porozumienie z władzami Chin w sprawie zaangażowania tego kraju w fundusz ratunkowy dla państw strefy euro. Z rezerwami walutowymi rzędu 3,2 bln dolarów Chiny mogą zaangażować się w ratowanie eurolandu przez inwestowanie w euroobligacje, m.in. za pośrednictwem EFSF. Jak dotąd Pekin oficjalnie nie potwierdził zamiaru inwestowania w fundusz ratunkowy, ale wysyła sygnały świadczące o potencjalnym zainteresowaniu.
Według Financial Timesa, powołującego się na źródło bliskie władzom w Pekinie, Chiny rozważają zainwestowanie nawet 100 mld dolarów, by pomóc strefie euro w przezwyciężeniu kryzysu.
Ponadto w grę wchodzi dziesiątki miliardów euro inwestowania w infrastrukturę i obligacje.
Mówi się, że Chiny zażądają, by Zachód uznał ich gospodarkę za rynkową i zniósł ograniczenia inwestycji w infrastrukturę i obligacje.
Pragmatyzm stosunków polityczno-gospodarczych demokratycznej i moralnej Europy z niedemokratycznym i niemoralnym reżimem komunistycznych Chin jest praktykowany pod przymusem poważnej groźby bankructwa Europy opętanej utopijną ideą gwarantowania powszechnego dobrobytu, bez względu na zdolności i możliwości jego sfinansowania.
Oto dowód, że nie ma świętości, których by nie poświęcono w imię ideowego uporu pozostawania przy własnym zdaniu za wszelką cenę, tym razem za cenę umacniania antydemokratycznej potęgi.
Wydaje się, że to zła polityka w konsekwencji zagrażająca systemowi w imię którego jest praktykowana.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)